ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 32 ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น

ฮั่วอวี๋มองดูแถบข้อความตรงหน้า เขาตอบคำถามสองสามคำถาม จากนั้นก็หยิบตราสัญลักษณ์ธงชาติสีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกงและติดมันเข้าที่อกบนชุดเครื่องแบบ

เช่นเดียวกับตราสัญลักษณ์รูปธงส่วนใหญ่ มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับแต่เป็นเครื่องหมายของประเทศ

เหล่าผู้พิทักษ์น้ำแข็งจะติดตราสัญลักษณ์นี้บนอกเมื่อออกปฏิบัติภารกิจ เพราะถ้าหากเสียชีวิต ผู้พิทักษ์น้ำแข็งคนอื่น ๆ จะได้ยืนยันตัวตนพวกเขาได้

ฮั่วอวี๋ไม่ได้มองว่าเป็นลางร้าย เขาเชื่อว่าการติดตราสัญลักษณ์ธงชาติไว้บนอกจะช่วยให้มีพลังมากขึ้น!

“ภารกิจสำรวจครั้งนี้อาจเกี่ยวข้องกับความลับขององค์กรผู้พิทักษ์น้ำแข็ง ดังนั้นหากจำเป็น ผมอาจจะต้องปิดการถ่ายทอดสดชั่วคราว โปรดเข้าใจด้วย"

หลังจากฟังคำอธิบาย เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดต่างก็เข้าใจ

“นอกจากผมแล้ว ยังมีเด็กฝึกงานอีกหนึ่งตัวเข้าร่วมภารกิจนี้ เอ้า ทักทายทุกคนหน่อย!"

ชายหนุ่มจิ้มหัวเล็ก ๆ ของเสี่ยวอวี๋ เจ้าก้อนขนปุยลุกขึ้นยืนทันที มันใช้อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างจับสายคาดนิรภัยของสโนว์โมบิล ก่อนจะมองกล้องด้วยความงุนงง

เด็กฝึกงานเสี่ยวอวี๋ เข้าร่วมสนามรบ!

- ฮ่า ๆ ๆ ๆ เสี่ยวอวี๋ที่จริงจังน่ารักมากเลย

- ทำไมขนหยิก ๆ บนหัวของเสี่ยวอวี๋ถึงหยิกกว่าเดิมล่ะ?

- จะต้องเป็นฝีมืออาจารย์อวี๋แน่ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเห็นเขาแอบดึงขนหยิก ๆ ของเสี่ยวอวี๋ไปด้านหลัง"

- แบบนั้นมันจะไม่หัวล้านเหรอ? ฉันกลัวว่าอาจารย์อวี๋จะทำให้เสี่ยวอวี๋หัวล้าน”

- ถ้าลองหวีผลัดขนให้มันจะยาวขึ้นได้ไหม?

มุมปากของฮั่วอวี๋กระตุกเล็กน้อย พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไร?

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มคร้านเกินกว่าจะให้ความสนใจกับเหล่าผู้ชมที่สนทนากันเรื่อยเปื่อย เขาหยิบผ้าพันคอสีแดงออกมาจากกระเป๋าแล้วพันรอบคอของเจ้าตัวน้อย

ผ้าพันคอสีแดงผืนนี้ไม่ได้มีความพิเศษใด ๆ เขาแค่กลัวว่าเสี่ยวอวี๋จะวิ่งเล่นไปไกลจนขนสีขาวกลมกลืนไปกับหิมะและอาจจะหามันไม่เจอ

เมื่อเหล่าผู้ชมเห็นเสี่ยวอวี๋ผู้น่ารักผูกผ้าพันคอสีแดงเหมือนกับนักเรียนประถม พวกเขาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ฮั่วอวี๋เองก็มองมันและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ปฏิเสธไม่ได้ว่าแค่นี้ก็ทำให้เขามีความสุขแล้ว

“เอาละ นั่งลง ไปกันได้แล้ว!"

ครืน!

สโนว์โมบิลส่งเสียงดังออกมา จากนั้นรอยล้อยาวก็ปรากฏขึ้นบนหิมะด้านล่าง ก่อให้เกิดพายุสีขาวขนาดย่อม ๆ เจ้าของบังคับสโนว์โมบิลให้พุ่งตรงไปยังทุ่งหิมะกว้างใหญ่

สายลมกระโชกแรง ใบหน้าของเสี่ยวอวี๋ที่โดนลมพัดอยู่ตลอดเวลาบิดเบี้ยว เผยให้เห็นเหงือกสีชมพูที่ดูดุร้าย

เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะพากันบันทึกภาพหน้าจอเตรียมเอามาทำมีม

ฮั่วอวี๋ก้มมองเสี่ยวอวี๋ซึ่งอยู่ที่อกของเขาด้วยสีหน้าขบขัน จากนั้นจึงยกมือขึ้นกดหัวอีกฝ่ายลง

ตอนนี้เองที่ลูกหมาป่ารู้สึกได้ว่าใบหน้าของมันได้รับการปกป้องแล้ว เจ้าตัวเล็กจึงฝังหน้าเข้ากับอกผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มทันที

สโนว์โมบิลเคลื่อนที่ไปตามทางที่ [ตัวชี้ถาวร] นำ สุดลูกหูลูกตาคือทุ่งกว้างสีขาวบริสุทธิ์

ความเร็วของยานพาหนะพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทุ่งหิมะที่กว้างใหญ่กระตุ้นให้คนอยากพิชิต

ฮั่วอวี๋รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรง โดปามีนภายในร่างหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความตื่นเต้นพุ่งสูงขึ้นจนเหมือนจะล้นออกมาจากอก

แน่นอน ความตื่นเต้นของผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มไม่เหมือนกับบรรดาสิงห์นักบิดกลางเมืองใหญ่

ฮั่วอวี๋เร่งความเร็วของสโนว์โมบิลให้อยู่ระดับสูงสุด ยานพาหนะเคลื่อนตัวผ่านหิมะและน้ำแข็ง สัมผัสความตื่นเต้นจากความเร็วสุดขั้ว

บางครั้งชายหนุ่มก็เห็นสัตว์ขนาดเล็กของขั้วโลกเหนือ

สโนว์โมบิลกลายเป็นเส้นสีดำ มันพุ่งผ่านกระต่ายหิมะ

กระต่ายตัวน้อยผู้น่าสงสารกระเด็นตกลงไปในหลุมหิมะเพราะแรงลมที่เกิดจากสโนว์โมบิล ทันทีที่มันลุกขึ้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของฮั่วอวี๋

กระต่ายหิมะที่มีชื่อเรื่องความเร็วไม่เคยรู้สึกโกรธขนาดนี้มาก่อน!

ภาพดังกล่าวถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนโดยลูกบอลสีดำขนาดเล็ก มนุษย์มากกว่าแสนคนภายในห้องถ่ายทอดสดก็ได้รับชม

ไม่นานก็ติดอันดับการค้นหายอดนิยมบนอินเทอร์เน็ต

ฮั่วอวี๋สูดอากาศเย็นยะเยือกเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม เหมือนกับตอนที่เขาก้าวเข้ามาในสถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 เป็นครั้งแรก

หลายคนไม่รู้ว่าอุณหภูมิมีรสชาติ ฤดูกาลต่าง ๆ จึงมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

สำหรับฮั่วอวี๋การอธิบายองค์ประกอบของรสชาติเย็นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่คิดว่าความเย็นเป็นสิ่งที่เจ็บปวด อากาศเย็นไม่ได้ทำให้จมูกของชายหนุ่มเจ็บแสบ ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกสดชื่น แตกต่างจากความรู้สึกชวนสกปรกของอากาศร้อนในเมืองใหญ่

อีกทั้งรสชาติของลมเย็นในขั้วโลกเหนือก็มีเอกลักษณ์โดดเด่น เหมือนกับโซดารสเกลือทะเล มันทั้งหวานและมีกลิ่นอ่อน ๆ ของห้วงน้ำเค็ม

รสชาติของมันสดชื่นและทำให้ผู้คนรู้สึกดีได้โดยไม่รู้ตัว

การสูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ปลอดโปร่งยิ่งกว่าดื่มการน้ำเย็นเสียอีก

ยิ่งสโนว์โมบิลเคลื่อนตัวไปไกลมากเท่าไหร่ ก็มีสัตว์ปรากฏให้เห็นมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูกาลสำหรับการฟื้นคืนของทุกสรรพสิ่ง สิ่งมีชีวิตในขั้วโลกที่จำศีลอยู่ก็ตื่นขึ้นเช่นกัน

ความมหัศจรรย์ของวสันตฤดูนั้นไร้ที่สิ้นสุด แม้แต่ขั้วโลกเหนือที่หนาวเย็นก็ยังรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของมัน

นกหลายชนิดบินอยู่บนท้องฟ้า

บางครั้ง คุณสามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตสีขาวบางชนิดบนหิมะ อย่างกระต่ายหิมะ จิ้งจอกอาร์กติก และอื่น ๆ ได้

ฮั่วอวี๋หลบหลีกสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเหล่านี้ พยายามระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพราะหากพวกมันเข้ามาติดในรางสโนว์โมบิล เจ้าตัวเล็กที่น่ารักพวกนี้จะเสียชีวิตทันที

โชคดีที่พวกมันมีมีสัญชาตญาณที่น่าชื่นชม แม้ว่าจะมองไม่เห็นยานพาหนะแต่สัตว์ส่วนใหญ่ก็จะเลือกที่จะหลบเลี่ยงยักษ์ใหญ่ที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูง

บางครั้งเจ้าตัวเล็กที่หลบไม่ทันก็จะโดนกระแสลมที่รุนแรงจากสโนว์โมบิลพัดกระเด็นและวิ่งหนีไป

- ฮ่า ๆ ๆ ๆ นี่ตัวที่หกไม่ใช่เหรอ อาจารย์อวี๋ใจร้ายเกินไปแล้ว

- ฉันหัวเราะจนเหนื่อยแล้ว กระต่ายที่วิ่งหนีไปก่อนหน้านี้จะต้องลอบสบถออกมาแน่ ๆ

- กระต่าย : กรุณาขับรถอย่างมีมารยาท

- ฉันเอามือถือให้กระต่ายของฉันดู มันรีบส่ายหน้าและบอกว่าแย่เกินไป

ฮั่วอวี๋แย้มยิ้มร้าย เขารู้สึกสบายใจอย่างมาก

[เสี่ยวอวี๋คิดว่าคุณชั่วร้ายมาก ได้รับคะแนนการรับรู้ 419 คะแนน]

[เสี่ยวอวี๋คิดว่ามันชอบมาก ได้รับคะแนนการรับรู้ 519 คะแนน]

[เสี่ยวอวี๋หวังว่าคุณจะทำงานหนักต่อไป แกล้งต่อไป ได้รับคะแนนการรับรู้ 653 คะแนน และได้มอบหมายให้ระบบมอบแพ็กอุปกรณ์เล่นสนุกให้!]

ชายหนุ่มผงะไป จากนั้นจึงก้มมองเสี่ยวอวี๋ที่อยู่ในอ้อมแขน

แน่นอน เจ้าตัวเล็กกำลังมองดูกระต่ายตัวน้อยที่ล้มลงพร้อมเผยรอยยิ้มร้าย