หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ในวันต่อมาหยางจื่อได้ไปรวมตัวกับอัจฉริยะคนอื่นๆที่ต้องการเข้าไปยังดินแดนเร้นลับสัตว์อสูนเทวะอัจฉริยะมากมายที่มารวมตัวต่างก็แสดงความตื่นเต้น พวกเขาต่างก็ต้องการเข้าไปแสวงหาโชคของตนเองหยางจื่อและหยางอวี้เดินเข้ามาใกล้กลุ่มคนทำให้พวกเขาเริ่มสังเกตุเห็นหยางจื่อ

หยางจื่อหันไปมองรอบๆก็ต้องแปลกใจเพราะตรงจุดของพวกเขามันเหมือนกับแท่นเคลื่อนย้ายทางใกลเพียงแต่อักษรโบราณมันไม่เหมือนกันและทั้งสี่ทิศจะมีเสาหินที่มีรูปปั้นแตกต่างกันได้แก่มังกรเพลิง นกฟีนิกซ์อัมตะ กิเลนสายฟ้า และเต่ามังกร ทั้ง 4ต่างก็เป็นสัตว์เทวะที่ทรงพลัง

"นั่นมันหยางจื่อไม่ใช่รึ ชายที่โค่นล้มหว่านเจียงอี้ลงได้"ผู้คนกล่าวขึ้น

"ใช่ เขาคือตำนานบทใหม่ของดินแดนเทวะ เขาได้สร้างปาฏิหาริย์ จากปราณราชันสวรรค์ขั้นที่4 สามารถเอาชนะปราณจักรพรรดิสวรรค์ขั้นที่ 2 ได้" ผู้คนกล่าวด้วยความตื่นเต้น

หยางจื่อและหยางอวี้ไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งทั้งสองไม่ได้พูดคุยกับใครเลยแต่ไม่นานก็มีหญิงสาวชุดแดงเดินเข้ามาหาทั้งสอง

"เจ้าอยู่ที่นี่เองรึ ข้าขอแสดงความยินดีด้วยที่เจ้าได้อันดับที่ 1" เหยาเซียนกล่าว

"ขอบคุณเจ้ามาก และนี่คือพี่สาวของข้าหยางอวี้และคนนี้คือแม่นางเหยาเซียนจากตำหนักฟีนิกซ์อัมตะ"หยางจื่อกล่าวแนะนำให้ทั้งสองคน

"เป็นเกียรติมากที่ได้รู้จักกับนักบุญหญิงจากตำหนักฟีนิกซ์อัมตะ"หยางอวี้กล่าว

"แม่นางหยางอวี้ก็กล่าวเกินไปเป็นข้าต่างหากที่รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รู้จักกับท่าน"เหยาเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หยางจื่อรู้สึกยินดีที่ทั้งสองเข้ากันได้และไม่นานหว่านเจียงอี้ก็เดินเข้ามารวมกลุ่มกับหยางจื่อทั้งสองก็พูดคุยกันราวกับเพื่อนสนิท

"ในตอนที่จักรพรรดิปีศาจฟื้นคืนชีพเจ้าอยู่กับเหล่าเซียนสวรรค์ด้วยใช่หรือไม่"หว่านเจียงอี้กล่าวถาม

"ใช่ ข้าตามท่านพ่อของข้าไป" หยางจื่อกล่าว

"จักรพรรดิปีศาจมีรูปร่างยังไง แข็งแกร่งหรือไม่"หว่านเจียงอี้กล่าวถาม

"เขาดูเหมือนชายวัยกลางคนแต่หน้าตาของเขาข้ามองไม่ชัดเพราะไอพลังปราณแห่งความมืดนั้นบดบังใบหน้าของเขาไว้และเรื่องความแข็งแกร่งของจักรพรรดิปีศาจถ้าจักรพรรดิปีศาจกลับไปยังจุดสูงสุดได้ละก็น่าจะอยู่ปราณเทพสวรรค์ขั้นที่ 4"หยางจื่อกล่าวอย่างขมขื่น

ใบหน้าของหว่านเจียงอี้และเหยาเซียนแขงค้างในทันทีมือของทั้งสองสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด

"นี่เราจะเอาชนะจักรพรรดิปีศาจได้จริงๆหนะรึ" เหยาเซียนกล่าว

"ข้าเองก็ไม่รู้คงมีแต่ต้องทำให้ดีที่สุดจากที่ข้าได้ยินมาอย่างน้อยที่สุดจักรพรรดิปีศาจต้องใช้เวลา 30 ปีในการฟื้นฟูพลัง ในเวลา 30 ปีนี้พวกเราจะต้องแข็งแกร่งให้มากที่สุดข้าคิดว่าควรนำเรื่องนี้มาเป็นแรงกระตุ้นให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้น"หยางจื่อกล่าว

"จิตใจของเจ้าชั่งแข็งแกร่งยิ่งนัก" หว่านเจียงอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

หว่านเจียงอี้ในตอนนี้ยอมรับเลยว่าหยางจื่อนั้นมีความแข็งแกร่งทั้งภายในและภายนอกและคงไม่มีใครเหมาะกับคำว่าอัจฉริยะเท่ากับหยางจื่ออีกเเล้ว

"เหล่ารุ่นเยาว์ทั้งหลายจงเตรียมตัวให้พร้อมพวกเราจะเปิดดินแดนเร้นลับสัตว์อสูรเทวะให้พวกเจ้าเดี๋ยวนี้" เมิ่งต้วนกล่าว

เหล่าอัจฉริยะต่างก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นเซียนสวรรค์จำนวนมากต่างก็มารวมตัวกันที่และส่งพลังไปยังเสาหินทั้งสี่เสียงมังกรเพลิง นกฟีนิกซ์อัมตะ กิเลนสายฟ้า เต่ามังกร กู่ร้องออกมาม่านพลังสีฟ้าเริ่มปรากฏและปกคลุมบริเวณที่เหล่าอัจฉริยะรวมตัวกันอยู่

"จงจำไว้ภายในดินแดนเร้นลับสัตว์อสูรเทวะนั้นมีภัยอันตรายมากมายรอพวกเจ้าอยู่เพราะงั้นอย่าประมาทและ พวกเจ้ามีเวลาแค่ 30 วันเท่านั้นในการอยู่ในดินแดนเร้นลับสัตว์อสูรเทวะจงใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุด แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือตัวของพวกเจ้าเอง"เมิ่งต้วนกล่าว

สิ้นเสียงของเมิ่งต้วนเหล่าเซียนสวรรค์ก็เพิ่มพลังของตนเข้าไปยังเสาหินทั้งสี่มากขึ้นทำให้อักษรโบราณเรืองแสงขึ้นร่างของเหล่าอัจฉริยะก็หายไป

"หวังว่าการเปิดแดนเร้นลับในคราวนี้จะทำให้เด็กเหล่านั้นเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น " ซีคุ่ยกล่าว

"แน่นอน พวกเขาจะต้องทำได้อย่างแน่นอน" หยางเทียนอวี้กล่าว

"ประมุขหยาง ข้ามีเรื่องจะหารือกับท่านสักหน่อยท่านพอมีเวลาหรือไม่"เหยาจีกล่าว

"แน่นอน" หยางเทียนอวี้กล่าว

"ฮี่ ฮี่ หรือว่าจะเป็นเรื่องนั้นเจ้าต้องการจะตบแต่งเข้าตระกูลหยางอย่างงั้นรึ" ซีคุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ตาแก่นี่เจ้าอยากจะตายมากนักใช่ใหม" เหยาจีกล่าวด้วยความโกรธ

"โอ๊ะ โอ๋ขืนเจ้ายังทำตัวก้าวร้าวแบบนี้ระวังเจ้าหนูเทียนอวี้จะไม่สนใจเจ้านะ ฮ่า ฮ่าข้าขอตัวไปก่อนละ" ซีคุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริงก่อนจะจากไป

เหยาจีแสดงสีหน้าหงุดหงุดในทันทีกับคำกล่าวของซีคุ่ยแต่ทางด้านหยางเทียนอวี้ได้แต่ยิ้มอย่างบิดเบี้ยวถ้าตามปกติชายหนุ่มที่แข็งแกร่งมักจะมีภรรยาหลายคนเพื่อให้มีบุตรไว้สืบทอดตระกูลแต่หยางเทียนอวี้นั้นกลับมีแค่ซูชิงเพียงแค่คนเดียวและไม่สนใจหญิงสาวคนใหนเลยแต่หยางเทียนอวี้ก็ไม่สนใจคำกล่าวของผู้อาวุโสในตระกูลในตอนแรกผู้อาวุโสในตระกูลต่างก็พยายามโน้มน้าวให้หยางเทียนอวี้มีภรรยาเพิ่มอีกสักคน

"ข้าอยากจะคุยเรื่องการสานสัมพันธ์กันระหว่างตำหนักฟีนิกซ์อัมตะกับตระกูลหยางท่านคิดว่าอย่างไร"เหยาจีกล่าว

"ข้..ข้าแต่งงานเเล้ว" หยางเทียนอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงติดขัด

"นี่เจ้าคิดบ้าอะไรอยู่ ข้าไม่ได้หมายถึงท่าน แต่ข้าหมายถึงเหยาเซียนและหยางจื่อต่างหาก"เหยาจีกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน

"เฮ้อ เป็นแบบนี้เองรึ ค่อยโล่งอกหน่อย"หยาเทียนอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

"ท่านหมายความว่ายังไง ท่านจะบอกว่าข้าไม่ดีพอสำหรับท่านอย่างงั้นรึ"เหยาจีกล่าวด้วยความโกรธ

"เปล่าๆ ข้าต่างหากที่ไม่ดีพอสำหรับท่าน เอาละมาเข้าเรื่องกันดีกว่าสำหรับเรื่องของเด็กน้อยทั้งสองข้าไม่อาจตัดสินแทนเขาได้แต่ถ้าเด็กน้อยทั้งสองคนเกิดมีใจให้กันจริงข้าเองก็ไม่คัดค้านแต่ข้าขอบอกเอาไว้ก่อนว่าเจ้าเด็กน้อยหยางจื่อมีคู่หมั้นเเล้วถึง 2 คน" หยางเทียนอวี้กล่าว

"หืม ไม่คิดว่าเจ้าเด็กน้อยหยางจื่อจะร้ายกาจขนาดนี้เทียบกับบิดาของเขาเเล้ว หึ......" เหยาจีกล่าวพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ย

"!@#$%^&*" หยางเทียนอวี้

---------------------------------------------------------------------------------------