The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก  https://www.goodfon.com

       มาวินนั่งมึนอยู่กับขวดหมึกอยู่พักใหญ่ เสียงของหนุ่มผมทองก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ปลายเสียงออกอาการขัดเคืองเล็กน้อย  

“ มัวทำอะไรอยู่ฟะ จัดการใช้มันเสียซิ ของแพงนะนั่น ” 

           

        มาวินทำคิ้วย่นใส่นาฬิกาเป็นเชิงสงสัย ปากก็ตอบกลับเนือยๆ

“ เออ....ก็อยากใช้มันอยู่หรอกนะ แต่พอจะบอกได้มั้ย.....ส่งหมึกแดงกับหมึกน้ำเงินมาทำไม หรือนายอยากให้ชั้นเขียนจดหมายลาตาย ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงรบกวนส่งกระดาษมาด้วยซิ ” 

            

        สิ้นคำสนทนา ความเงียบก็เข้าปกคลุมสถานการณ์ พอผ่านไปได้ระยะหนึ่ง หนุ่มผมทองก็เริ่มไถ่ถาม

“ ตกลง คิดว่าชั้นส่งอะไรให้นายบอกหน่อยซิ ” 

“ หมึกน้ำเงินกับหมึกแดงไงเล่า ถามทำไมฟะ นายตาบอดสีรึ ” มาวินตอกกลับ แม้สิ้นเรี่ยวแรงแต่ก็ไม่วายยียวนกวนบาทา

            

        มาวินพูดจบไปประมาณสามวินาที หนุ่มผมทองก็ด่ากลับมาตามสาย เสียงนั้นเสียดแทงโสตประสาทอย่างรุนแรงจนทำให้เด็กหนุ่มผวาไปหลายเฮือก

“ ไอ้บ้าเอย..... นั่นมันใช่หมึกที่ไหนเล่า มันคือน้ำยาฟื้นพลังโว้ย ไอ้บ้านนอก ” 

            

        มาวินรู้สึกว่าหูของตนตึงไปชั่วขณะ พอตั้งหลักได้เขาก็โต้ตอบด้วยเสียงที่พยายามจะเกรี้ยวกราด เพราะแทบไม่เหลือพลังที่ใช้ตวาด 

“ แล้วจะรู้ได้ไงเล่า ชั้นไม่เคยใช้มันมาก่อนนี่หว่า ” 

“ ไอ้เด็กหลังเขา ใครๆก็รู้จักน้ำยาฟื้นพลังกันทั้งนั้น ขวดสีแดงใช้ฟื้นพลังชีวิต ส่วนขวดสีน้ำเงินใช้ฟื้นพลังกาย ” โจจี้เริ่มอธิบายไปบ่นไปด้วยความเซ็ง แต่ไม่ทันพูดจบ มาวินก็กล่าวตัดบทซะดื้อๆ เพราะขี้เกียจฟังอะไรที่มันยืดยาว

“ เอาล่ะ นายบอกมาเลยดีกว่า.....จะให้ชั้นทำยังไง ” 

            

        หนุ่มผมทองที่ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะบอกวิธีใช้ไอเท็มดังกล่าวให้กับเด็กหนุ่ม

“ ไม่ยาก แค่นายกินมันลงไป ” 

“ หา....... นายจะให้ชั้นกินหมึกสองขวดนี่เหรอ ” มาวินทำหน้าเหวอ เขาร้องอุทานจนสุดเสียง

“ ก็บอกไปแล้วไงว่ามันไม่ใช่หมึก รีบกินไปเถอะน่า ” เสียงโจจี้ที่ปลายสายเริ่มออกอาการขัดเคืองอีกครั้ง

“ เอ่อ..... ว่าแต่ถ้ากินเข้าไป ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ย ” มาวินยกขวดน้ำยาขึ้นมองด้วยประกายเคลือบแคลง ระหว่างที่เด็กหนุ่มสับสนเหมยลี่ก็พูดแทรก

“ ถ้าไม่กิน ก็จบเห่ เพราะตอนนี้นายไม่เหลือแรงสู้ต่อ จะเสี่ยงกับน้ำยาสองขวดนี่หรือออกไปตายในการต่อสู้ครั้งต่อไป เลือกเอาเองแล้วกัน ” 

           

        สิ้นคำของเด็กสาวร่างสูง ปลายสายก็ตัดทันที ทิ้งให้เด็กหนุ่มหัวเขียวนั่งเอ๋อรับประทาน 

“ เหอ เหอ เหอ..... เอาไงดีหว่า ” มาวินยิ้มแหยๆ

            

        มาวินนั่งจ้องขวดน้ำยาสีแดงและสีน้ำเงินอยู่พักหนึ่ง เขาก็กัดฟันกรอดใหญ่ พร้อมเค้นคำเสียงกร้าว

“ เอาก็เอาฟะ เสี่ยงตรงนี้ ก็ยังดีกว่าตายแน่ๆในด่านหน้า ” 

             

        เมื่อตัดสินใจเด็ดขาด มาวินก็เปิดขวดหมึกสีน้ำเงินก่อน กลิ่นฉุนอย่างรุนแรง คล้ายจาระบีไหม้ลอยขึ้นมา เขายกมือขึ้นปิดจมูก พร้อมเบ้หน้า 

“ โห..... แค่กลิ่นก็กินขาด แล้วเราจะกระเดือกลงมั้ยเนี่ย ” 

       

        เด็กหนุ่มหัวเขียวมองขวดน้ำยาสีน้ำเงินท่าทางระแวง จากนั้นก็กระดกเข้าปาก เพื่อส่งของเหลวลงคอในทีเดียว 

“ อึก...... ” 

      

         ของเหลวสีฟ้าไหลลงคออย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่มาวินสัมผัสก็คือความเย็นยะเยือกคล้ายว่ามีเกร็ดน้ำเเข็งนับหมื่นทิ่มแทงอยู่ภายใน แต่ความทุกข์ทรมานก็พลันหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมพละกำลังที่ฟื้นคืน

“ โอ้..... นะ..... นี่มันอะไรกันเนี่ย ” 

        

         มาวินร้องตะโกนเสียงดัง พร้อมลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วด้วยรู้สึกถึงพลังที่ฟื้นคืน หัวสมองเหมือนจะได้ยินเสียงของโจจี้

" น้ำยาสีน้ำเงินใช้สำหรับฟื้นพลังกาย" 

             

        มาวินสำรวจไปทั่วร่างเล็กบางของตนเอง ครู่หนึ่งก็ตั้งท่าต่อสู้เต็มพิกัด สายตาจับจ้องไปยังอากาศที่ว่างเปล่าอึดใจต่อมา ก็หวดหมัดซ้ายสลับขวาสุดกำลัง 

“ ย่า ย่า ย่า..... ” 

      

        เสียงตะโกนของมาวินดังประสานเสียงพายุหมัดที่พุ่งแหวกอากาศ ครู่หนึ่ง ก็แปรเปลี่ยนเป็นตีลังกากลับหลังแล้วกระโดดสูงในจังหวะสุดท้าย เพื่อ…..เหวี่ยงตัวเตะ ปากก็ประกาศชื่อกระบวนท่า

“ มังกรสะบัดหาง ” 

            

        ฝ่าเท้าของมาวินหมุนวนเป็นวงกลม มันรวดเร็วจนคล้ายพายุหมุนขนาดย่อม เมื่อลงสู่พื้น เด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมา พร้อมฉีกยิ้มกว้าง 

“ ว้าว..... ได้ผลเฟ้ย พลังของเรากลับมาเต็มเปี่ยมจนสามารถใช้กระบวนท่ายากของยัยโย่งได้ เย้ เย้ เย้ สุดยอดไปเลย ” มาวินตะโกนดัง พร้อมกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจ 

              

        พอคลายความยินดี มาวินก็มองขวดน้ำยาสีแดงที่อยู่ในมือ ประกายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง โสตประสาทแว่วเสียงทุ้มลึกของหนุ่มผมทองที่พล่ามพรรณนาสรรพคุณของยาให้ฟัง

“ น้ำยาขวดสีแดงใช้สำหรับฟื้นพลังชีวิต ” 

            

        มาวินรีบเปิดขวดน้ำยาสีแดงออก แล้วกระดกมันอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนกลิ่นคลื่นเหียนที่ชวนอ้วก ทันทีที่ของเหลวเเตะถูกลิ้น เขารู้สึกถึงรสชาติที่ขมขื่น เมื่อไหลลงกระเพาะจนหมด อาการปวดร้าวทั่วร่างกายก็เริ่มมลายหายไป

“ เอ๊ะ นี่มันยอดเยี่ยมชะมัดเหอ เหอ เหอ ” 

         

        มาวินรู้สึกลิงโลดใจกับการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี บาดแผลเล็กน้อยที่ประดับอยู่ทั่วร่างกายเริ่มแห้งลงอย่างรวดเร็วสุดท้ายก็จางหายไป เหลือไว้เพียงรอยแดงบนผิวหนัง ทันใดนั้นเอง เสียงของโจจี้ก็ดังขึ้นมาหางเสียงแอบประชดเล็กน้อย

“ เป็นไงล่ะ กินน้ำหมึกจนตายสมใจรึยัง ” 

“ โว้..... น้ำยาฟื้นพลังที่นายส่งมา มันโคตรจะยอดเลย เรี่ยวแรงของชั้นกลับคืนมาทั้งหมด มิหนำซ้ำบาดแผลตามร่างกายก็เหมือนจะหายไปด้วย ” มาวินตื่นเต้นดีใจ คล้ายเด็กน้อยที่กำลังได้ของเล่นใหม่ 

“ ก็บอกแล้วว่า…..มันคือน้ำยาฟื้นพลังว่าแต่ชั้นมีเรื่องจะบอกนายอีกอย่าง ” เสียงนุ่มทุ้มลึกของโจจี้ดังลอดลำโพงออกมา

“ เยี่ยมไปเลย ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อให้ต้องลุยอีกร้อยด่าน ชั้นก็ไม่กลัว จะเสือสิงห์กระทิงแรดหรืออะไรก็เข้ามา ” มาวินกำมือแน่น ดวงตาเล็กเรียวเปล่งประกายมุ่งมั่นปากก็เค้นคำเสียงกร้าว โดยไม่สนใจจะฟังคำพูดของคู่สนทนา

“ เดี๋ยว ใจเย็นๆ ฟังกันก่อน ชั้นแค่จะบอกว่า…..แม้รักษาแผลและฟื้นพลังขึ้นมาแต่ร่างกายยังคงบอบช้ำอยู่ ถ้าเกิดปะทะหนักๆอีก นายจะบาดเจ็บยิ่งกว่าเก่า ” โจจี้พยายามอธิบายด้วยเสียงที่ดังขึ้น แต่ดูเหมือนจะไร้ผลเพราะในยามนี้ เด็กหนุ่มฮึกเหิมจนไม่ได้ยินสิ่งใดแล้ว 

“ ดีล่ะ ชั้นจะลุยด่านต่อไป” 

“ เดี๋ยวก่อน นี่นายได้ฟังที่ชั้นพูดรีเปล่า ” โจจี้ตอบกลับ แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจเขาเริ่มวิ่งฝ่าทุ่งหญ้ากว้าง 

           

           ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจ้ำไปข้างหน้า เสียงของโจจี้ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งน้ำเสียงส่อแววเอือมระอา

“ เฮ้อ.....สิ่งสุดท้ายที่อยากจะบอกก็คือ……ชั้นไม่เหลือน้ำยาฟื้นพลังอีกแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้านายเดี้ยงแบบเมื่อกี้อีก มีหวังเน่าคาดันเจี้ยนแน่ๆ ” 

           
         แน่นอนว่าเสียงพล่ามบ่นราวกับคนแก่ของโจจี้ย่อมไม่วิ่งเข้าหู สมาธิของเด็กหนุ่มมุ่งตรงไปยังทุ่งหญ้ากว้างเท่านั้น

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter