ท่ามกลางม่านฝนที่โปรยปวนลงมาเป็สาย กลิ่นอายคาวของสนิมและขยะเน่าเหม็นในย่านสลัมลอยฟุ้งขึ้นมาแตะจมูก นนทพัทธ์ บิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์คู่ใจด้วยความรีบเร่ง แสงไฟนีออนสีแดงฉานจากป้ายร้านเหล้าริมทางสาดกระทบใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยหยดน้ำและคราบไคล ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันเกือบยี่สิบชั่วโมงทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือน แต่ความหิวโหยในกระเป๋าตังค์ที่ว่างเปล่ากลับเป็แรงขับเคลื่อนเดียวที่เหลืออยู่
“บ้าเอ๊ย... ถ้าส่งรอบนี้ไม่ทัน กูคงต้องแทะฝาบ้านกินแทนข้าวแน่” เขาสบถลอดไรฟัน เสียงเครื่องยนต์ที่สำลักเป็ระยะสะท้อนถึงสภาพชีวิตที่จวนเจียนจะพังทลาย
ในตรอกที่มืดสลัวและแคบกริบ นนท์เบรกรถกะทันหันเมื่อเห็นร่างระหงของ ‘เจน’ หญิงสาวทรงเสน่ห์ประจำซอยที่ยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาเก่าๆ เธออยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงที่เปียกโชกจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งที่เย้ายวนใจและยอดปทุมถันที่ชูชันท้าทายความหนาวเหน็บ
“นนท์... ช่วยพี่หน่อยสิ รถพี่สตาร์ทไม่ติด” เสียงหวานพร่าของเจนดังกระซิบข้างหู เมื่อนนท์เดินเข้าไปใกล้ สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่องอกลึกที่มีหยดน้ำฝนไหลรินลงไปสู่จุดที่ลับตา
ความโหยหาและความกดดันในชีวิตผลักดันให้ความปรารถนาเบื้องลึกปะทุขึ้น นนท์ไม่ได้ตอบคำถามแต่เขากลับรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัว ความร้อนผ่าวจากกายสาวปะทะกับความเย็นเยียบของเสื้อแจ็คเก็ตหนัง เจนครางประท้วงในลำคอเบาๆ แต่ฝ่ามือเรียวกลับลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างของชายหนุ่ม
“ใจเย็นๆ สิ... ตรงนี้มัน...” เธอพูดไม่ทันจบ นนท์ก็ปิดปากเธอด้วยจูบที่หิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปควานหาความหวานอย่างดุดัน มือหนาซุกซนเริ่มบีบเค้นทรวงอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชื้น
*พั่บ... พั่บ...*
เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่มดังประสานกับเสียงฝน นนท์ดันร่างของเจนติดผนังอิฐที่ชื้นแฉะ เขาถกกระโปรงของเธอขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่สั่นสะท้านด้วยความกระสัน เจนหลับตาพริ้ม ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอต้องเกี่ยวขาเรียวไว้กับเอวสอบของเขา
“อื๊อออ... นนท์... แรงอีก... ซี๊ดดดด”
นนท์ไม่รอช้า เขาปลดเปลื้องกางเกงลงและสอดแทรกแก่นกายที่ขยายตัวจนคับแน่นเข้าไปในความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำแฉะในคราวเดียว
*ปึ่ก!*
“อ๊าาาาา! จุก... แต่มัน... ดีเหลือเกิน...” เจนเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากจนห่อเื
*ตับ ตับ ตับ ตับ!*
เสียงการสอดประสานที่รุนแรงและรวดเร็วดังระงมไปทั่วตรอกร้าง นนท์กระแทกกระทั้นเข้าใส่ด้วยความอัดอั้นจากความยากลำบากในชีวิต ราวกับจะระบายทุกความแค้นลงบนเรือนร่างนี้ เจนโยกคลอนตามจังหวะที่ป่าเถื่อน มือของเธอจิกเกร็งลงบนบ่าของเขาจนเกิดรอยเล็บ เหงื่อและน้ำฝนผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก
*พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!*
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา! จะออก... จะออกแล้ว... นนท์... ซี๊ดดดดด!”
นนท์เร่งจังหวะสุดท้ายจนสุดแรงเกิด เสียงเตียงไม้เก่าๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะรักที่เร่าร้อน ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่กายสาวจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา เขาซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่ผสมกลิ่นฝนอย่างอ่อนแรง
---
หลังจากบทรักที่ดุดันจบลง นนท์กลับมาอยู่บนโลกแห่งความจริงที่แสนโหดร้ายอีกครั้ง มอเตอร์ไซค์ของเขาสตาร์ทไม่ติดท่ามกลางซอยตันที่เงียบเชียบ เขาสบถอย่างหัวเสียพลางมองไปยังกองขยะรกชัฏ และนั่นเอง... แสงสีทองหม่นที่สะท้อนวูบวาบออกมาจากซากเศษเหล็กทำให้เขาต้องเดินเข้าไปดู
มันคือนาฬิกาพกโบราณ ลวดลายสลักเสลาแปลกตาดูน่าขนลุก ผิวััของมันเย็นจัดจนเขาััได้ถึงความตายที่แฝงอยู่ นนท์หยิบมันขึ้นมาพินิจพิจารณา แต่วินาทีนั้นเอง แสงไฟจ้าจากรถบรรทุกสิบล้อที่เสียหลักพุ่งเข้ามาในซอยก็สว่างวาบจนเขาต้องหยีตา
เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว รถั์พุ่งตรงมาที่เขาเหมือนมัจจุราชที่หิวกระหาย นนท์ที่ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก กำนาฬิกาในมือแน่นและเผลอกดปุ่ม้าโดยสัญชาตญาณ
*แก๊ก...*
ทุกอย่างหยุดนิ่ง...
หยดน้ำฝนที่ร่วงหล่นค้างติ่งอยู่กลางอากาศราวกับอัญมณีสีใส รถบรรทุกมหึมาหยุดกึกห่างจากตัวเขาเพียงคืบ ประกายไฟที่กระเด็นจากล้อค้างเติ่งเป็เส้นสายสีส้มจัด นนท์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความสับสนและหวาดกลัว เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ออกจากวิถีแห่งความตายที่ถูกแช่แข็งไว้
“นี่มันเื่บ้าอะไรกัน...” เขากระซิบ เสียงของเขาดังก้องในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว
นนท์มองดูนาฬิกาในมือ เข็มของมันเดินไปอย่างช้าๆ ส่งเสียง *ติ๊ก... ติ๊ก...* ราวกับจะประกาศอำนาจเหนือธรรมชาติ ทันใดนั้น ความเ็ปแสนสาหัสพุ่งพล่านจากข้อมือซ้าย เส้นเืค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีดำคล้ำและขยับเขยื้อนราวกับมีหนอนไชอยู่ใต้ิั ความรู้สึกราวกับิญญาถูกฉีกกระชากทำให้เขาแทบสิ้นสติ
ที่มุมตึกอันมืดมิด มีนา ในชุดคลุมสีดำยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าสายฝน
“กาลเวลาที่ขโมยมา... จะย้อนกลับมากลืนกินเ้า... นนทพัทธ์”
นนท์ล้มลงกอดตัวเองด้วยความเ็ป โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า อำนาจที่เขากำลังได้มานั้น กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเขาให้กลายเป็ฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นขึ้นมาได้อีกตลอดกาล...
280
