เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 30 หมาหมู่​

ครืน

จิ๊บ จิ๊บ

เสียงน้ำตกไหลลงสู่พื้นดิน ต้นไม้เขียวชอุ่ม​ขึ้นเต็มข้างทาง เสียงนกร้องดังออกมา ฟังดูน่ารื่นรมย์ยิ่งนัก​ สถานที่นี้นับเป็นแลนด์มาร์ค​แห่งหนึ่งของพรรคเลยก็ว่าได้

"เจอเสียที" หลังจาก​มาถึง​สถานที่​ผ่อนคลาย ​ซึ่งมีน้ำตกไหลอยู่ตรงหน้า​ ปราณเต้าหมิง​ก็สัมผัส​พลังของน่าหลันได้ทันที

"หือ" ไม่นานเต้าหมิงรู้สึก​ถึงความผิดปกติ​บางอย่าง​ขึ้นมา​

ปราณ​น่าหลันตอนนี้​อ่อนแอ​ลงอย่าง​มาก ราวกับว่าพลัง​ปราณกำลังใกล้หมดลงทุกขณะ​ บริเวณ​ใกล้เคียง​กับน่าหลัน ยังพบพลังปราณ​ของคนอื่นอีกด้วย

"พวกที่อยู่กับน่าหลัน...ใครกัน?" คิ้วขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย จากนั้นสองเท้าตะบัน​มุ่งสู่ที่อยู่​น่าหลันด้วยความสูง

"เจ้าพวกนั้น" ตอนนี้​สายตาเต้าหมิงเห็นกลุ่มคน​ที่อยู่กับน่าหลันแล้ว เป็นคนที่เต้าหมิงเคยเจอกันมาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง

ตอนนั้น​เต้าหมิงได้มาสมัครเข้าพรรควันแรก​ ซึ่งคนเหล่านี้​คือ เหล่าศิษย์​น้องที่ช่วยกันนับทองแดง​ให้เต้าหมิงจนได้เข้าพรรค​จันทรคราส​

"รีบบอกมาซะว่าเจ้านั้นอยู่ที่ไหน"

"ไม่งั้นเจ็บตัวหนักแน่"

"เจ้านั้นบังอาจ​หลอกลวงศิษย์​พี่เพ่ย"

เหล่าศิษย์​ร่วมพรรคที่เคยไปเยี่ยมเยียน​ศิษย์​พี่เพ่ยซึ่งถูกกักบริเวณ​ก็ได้รับรู้ความจริงมาแล้วว่า สาเหตุ​ที่ศิษย์​พี่เพ่ยโดนลงโทษ​เพราะอะไร​

"ถึงยังไงข้าก็ไม่บอก อย่าหวังจะได้ข้อมูล​อะไรจากข้าเลย" น่าหลัน ปฏิเสธ​เสียงแข็ง

"ดี ถ้าไม่เจ็บตัวคงไม่ปริปากสินะ"

"เป็นแค่สาวรับใช้​ของพวกข้ากล้าปฏิเสธ​เช่นนี้​สั่งสอนมันเลย"

ศิษย์​หัวโจกคนหนึ่ง นามว่า เหยียนอี้ สั่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน ศิษย์​คนนี้มีความสนิทสนม​กับศิษย์​พี่เพ่ยมากที่สุด จึงได้ไปหาจนรับรู้ความจริงทั้งหมด​ และชักชวนศิษย์​ที่ถูกหลอกในตอนนั้นให้มาแก้แค้น​กับเต้าหมิงด้วย​

ศิษย์​คนอื่นที่ได้ยินเช่นนั้น แม้จะไม่สนิทกับศิษย์​พี่เพ่ยมาก แต่การมาถูกศิษย์​ใหม่หลอกพวกตนเช่นนี้​เป็นสิ่งที่ยอมไม่ได้​ นับว่าเต้าหมิงหยามหน้า​พวกตน​อย่างมาก

"เจ้าจะไปปกปิดให้มันทำไมกัน"

"เจ้าก็ถูกหลอกด้วยไม่รู้ตัวรึไง"

เหยียนอี้ เล่าความจริง​ออกมาหมดทุกอย่าง ซึ่งวันนั้นน่าหลันก็รวมอยู่ในกลุ่มคนนับทองแดงให้เต้าหมิงด้วยเช่นกัน

แต่หลังจาก​เห็นน่าหลันอยู่กับเต้าหมิงเป็นคนสุดท้าย​ยังไม่ยอมจากไปในตอนที่แยกย้ายกัน จึงมั่นใจ​ว่าอีกฝ่ายต้องรู้ที่อยู่​เต้าหมิงแน่

หลังจาก​ที่พวกตนไปบ้านพักของเต้าหมิง เพื่อ​ต้องการ​สั่งสอนอีกฝ่าย กับไม่มีใครอยู่เลย จึงช่วยกันออกตามหาเต้าหมิง จนจำได้ว่าน่าหลันอยู่กับเต้าหมิงเป็นคนสุดท้าย​

"เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว" เสียงตอบกลับดังชัดเจน​ออกมาจากปากน่าหลัน

"รู้อยู่แล้ว?"

"แสดงว่าเจ้ารู้เรื่องที่มันหลอกพวกเรา แต่เจ้ายังช่วยมันปกปิดที่อยู่มันอีก"

"เจ้านี้มันโง่เง่า​ เพี้ยน หรือบ้า​กันแน่"

ทุกคนต่างได้ยินคำพูดน่าหลัน​อย่างชัดเจน​ แต่อีกฝ่าย​ยังคิด​ช่วยเต้าหมิงอีก

ทำให้แต่ละคนต่างมองน่าหลันเป็นพวกโง่เง่าของแท้ ในใจคิดว่า "สมแล้วที่เป็นคนรับใช้​" ให้กับพวกตน

"ฮึ่ม สงสัยมันคงถูกเต้าหมิงหลอกอะไรมาแน่"

"ยัยนี้มันยิ่งโง่เง่า​อยู่ด้วย"

ทุกคนต่างก็คิดแบบเดียวกัน​ ไม่มีใครคิดอยากจะช่วยปกป้อง ปิดบัง​คนที่โกหก หลอกลวง​แบบเต้าหมิงกัน​หรอก นอกจากคนนั้นจะงี่เง่า หรือโง่ของแท้ถึงปล่อยให้เค้าหลอกต่อไปได้​แบบนี้

ฟิ้ว

เมื่อเห็นว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง ​จึงไม่มีความปราณี​กับอีกฝ่ายต่อไป กำปั้นพุ่งชนเข้าหา​น่าหลันอย่างรวดเร็ว

ตูม

ร่างลอยกระเด็น​ปลิวออกไปกระแทกกับต้นไม้

!!!

"เหยียนอี้" ศิษย์​ร่วมพรรค ต่างเห็นเหยียนอี้ลอยกระเด็น​ออกมา ทั้งที่เป็นคนพุ่งเข้าไปทำร้ายหญิงสาว​เองแท้ๆ

"พวกแกจะหมาหมู่​กับเพื่อนข้า?"

"ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว"

น้ำเสียงอันเหี้ยมโหด​ดังก้องออกมา

ทุกคนต่างจ้องมองดูบุคคลที่ปรากฏ​ตัวขึ้นมา

"เต้าหมิง!!!"

เสียงเรียกนามอีกฝ่ายดังออกมาพร้อมเพรียง​กัน

"สวัสดี​เหล่าสหายร่วมพรรคทุกคน"

"ขอบคุณ​ที่เอ่ยนามข้า ไม่นึกเลยว่าศิษย์​ใหม่อย่างข้าจะเป็นที่รู้จัก​เร็วเช่นนี้​" น้ำเสียงปลาบปลื้ม​ดังออกมา เมื่อมีคนจดจำตนได้เร็วขนาดนี้

"ฮึ่ม แกหลอกลวง​ศิษย์​พี่เพ่ยไม่พอ ยังกล้า​ทำร้ายเหยียนอี้ศิษย์​ร่วมพรรคอีก!!!"

ทุกคนต่างโกรธ​เกรี้ยว​อย่างมาก สายตาจ้องเขม็ง​ไปทิศทางเดียวกัน ซึ่ง​สายตาทุกคนมาหยุดที่​ เต้าหมิง

"หลอกลวง ทำร้ายศิษย์​ร่วมพรรค?"

ได้ยินเช่นนั้น​อยากหัวเราะให้ฟันหัก หากข้าไม่เล่นงานมัน พวกเจ้าก็ทำร้ายข้าอยู่ดีไม่ใช่รึ

"เจ้ามาทำไรที่นี้ รีบหนีไปเร็ว" น่าหลัน เตือนเต้าหมิงให้รีบ​หนีไปทันที

"หนี?"

"ทำไมต้องหนี ในเมื่อมีคนมาตามหาข้า เพื่อ​เอาของมีค่ามาให้ข้าแบบนี้ ข้าหนีไปก็เท่ากับปล่อยของมีค่าทิ้งไปน่ะสิ"

ได้ยินคำพูดสวนกลับแบบนั้น น่าหลันอึ้งจนพูดอะไร​ไม่ออก

???

"ใครจะเอาของมีค่ามาให้มันกัน"

"มันก็เป็นคนบ้า โง่เง่าด้วยอีกคนรึไงกัน"

ไม่ใช่เพียงน่าหลัน แม้แต่ศัตรู​ของเต้าหมิงยังอึ้งด้วยเช่นกัน ทุกคนต่างคิดว่าเต้าหมิงต้องเป็นคนสติไม่สมประกอบแน่ จึงได้กล้าพูดแบบนั้นออกมาได้

"มิน่าถึงสนิทสนม​กันได้" เมื่อเห็นท่าทางน่าหลันเป็นห่วงเต้าหมิง จึงเข้าใจ​ทันทีว่า เต้าหมิงกับน่าหลันสนิทสนม​กันมากแค่ไหน

"คนโง่เง่า กับคนสติไม่ดี มาอยู่ด้วยกัน ช่างเป็นการจับคู่เหมาะสมกัน​จริงๆ" ทุกคนต่างคิดเหมือนกัน​ออกมา​

"หืม กล้าว่าข้าสติไม่ดี?"

"มาดูกันว่าคนสติไม่ดีคนนี้ จะทำอะไรได้บ้าง"

ได้ยินคำพูดนั้น สายตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุร้าย แถม​ว่าตนเองยังไม่พอกล้ามาว่า เพื่อน อีกด้วย​ ต้อง​สั่งสอน​ให้รู้สำนึกเสียแล้ว

กวัก กวัก

มือเต้าหมิง จัดการ​กวักเรียกศิษย์​พรรคให้เข้ามาหา​ตน

"มันทำไร ท้าทายพวกข้า?"

ทุกคนเห็นเต้าหมิงกวักมือเรียกต่างสงสัย

"อ้าว แม้แต่คนที่นี้ก็ไม่รู้จักวิธี​เรียกหมา​ให้เข้ามา?"

"หมา...ว่าพวกข้าเป็นหมา!!!"

ได้ยินคำพูดเต้าหมิง ใบหน้าทุกคนแดงกล่ำขึ้นมาทันที

"ตาย"

ศิษย์​พรรคทั้งห้าคนต่างพุ่งเข้าโจมตี​ใส่เต้าหมิง

"พวกมันมาแล้ว รีบหนีเร็ว" เมื่อเห็นศิษย์​พรรคทั้งหมด​พุ่งเข้าใส่เต้าหมิง น่าหลันกังวลขึ้นมาทันที

"นั่นไง"

"ข้าบอกแล้วว่าพวกแกคือ หมา...หมาหมู่​"

เต้าหมิง ไม่ฟังคำเตือนน่าหลัน  สายตายังคงจ้องมองหมาหมู่ตรงหน้าอย่างเยือกเย็น​