เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ...
จีซัสระดมฟาดฟันขวานสองคมเข้าใส่วาสถี่ยิบ แรงปะทะที่รุนแรงส่งผ่านมาทางดาบสีดำทำให้กล้ามเนื้อของวาสสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด
ชายหนุ่มกัดฟันกรอดพยายามหาทางโต้กลับไป แต่จีซัสกลับไปไม่เผยช่องว่างเลยแม้แต่นิดเดียว
"ฮ่าๆๆๆ เจ้าจะตั้งรับไปถึงเมื่อไหร่กันมนุษย์"
จีซัสอาศัยช่องว่างระหว่างที่วาสป้องกันทุบขวานลงบนพื้น วาสใจหายวาบเขารู้จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ชายหนุ่มย่อตัวลงกระโดดขึ้นสุดตัว
ตูม!
พืื้นดินตำแหน่งใต้เท้าวาสระเบิดออก เศษหินก้อนใหญ่ปลิวกระจายกระแทกเข้าทั่วร่างชายหนุ่ม
"อุ๊ก!"วาสอุทานด้วยความเจ็บปวดเมื่อมีหินก้อนใหญ่กระแทกเข้ากลางท้องจังๆ!
"จบดีกว่า ข้าชักจะเบื่อเต็มที"จีซัสกล่าวจบขวานสองคมในมือเรืองแสงสีแดงวูบอีกครั้งและฟันไปยังร่างวาสที่ลอยอยู่บนอากาศ
"ชิบหาย!"
วาสที่ลอยอยู่บนอากาศไม่สามารถหลบได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่ยกดาบยักษ์สีดำขึ้นป้องกันขวานของจีซัส
เปรี้ยงงง!
วาสรู้สึกเหมือนโดนกระสุนปืนใหญ่อัดเข้าที่กลางลำตัว ร่างในชุดเกราะลอยละลิ่วราวกับไม่มีน้ำหนักก่อนจะหล่นกระแทกพื้นเสียงดังไถลไปไกล
ในหัวชายหนุ่มหมุนคว้างด้วยความมึนงง เขาพยายามสะบัดหัวตั้งสติและใช้แขนข้างหนึ่งยันกายขึ้น
"อุ้บ!"วาสรู้สึกเจ็บแปล๊กขึ้นบริเวณลำตัว
'กระดูกซี่โครงหักแน่ๆ'
"เจ้านี้อึดผิดมนุษย์จริงๆ แต่มันถึงเวลาต้องจบกันแล้ว"จีซัสเอาขวานพาดบ่าเดินเอื่อยๆตรงมายังร่างที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้น
"ใช่แกพูดถูก มันควรจะจบได้แล้ว!!"วาสเอ่ยเสียงเย็น ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไปเขาคงต้องโดนจีซัสฆ่าแล้วเมืองกรีนวู้ดต้องแตกแน่ๆ!
สกิลทลายขีดจำกัด!
"ฮ่าห์!"วาสเปล่งเสียงคำราม เหวี่ยงดาบยักษ์สีดำที่อยู่บนพื้นฟันแสกหน้าจีซัส!
เปรี้ยงงงง!
"อึก! อะไรกัน"จีซัสยกขวานขึ้นป้องกันและร้องด้วยความฉงน ทำไมอยู่ๆเรี่ยวแรงของมนุษย์ตรงหน้าถึงได้เพิ่มขึ้นผิดหูผิดตากัน!
วาสฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นยืน ไอร้อนแผ่ขยายออกมาจากชุดเกราะไม่หยุด กล้ามเนื้อของชายหนุ่มขยายตัวจนคับเกราะ แขนข้างที่ถือดาบยักษ์สีดำรู้สึกถึงน้ำหนักที่น้อยลงไปโข
"มาต่อยกสองกันเถอะ"วาสเอ่ยเสียงเรียบและลงมือกระหน่ำฟาดฟันดาบยักษ์สีดำในมืออย่างบ้าคลั่ง
เสียงกระทบอาวุธของทั้งสองดังสนั่นแสบหูไปทั่วบริเวณ ประกายไฟแปลบปลาบนับไม่ถ้วนกระจายออกจากการปะทะอาวุธของทั้งสอง พื้นที่รอบๆต่างถูกทำลายจากการต่อสู้ที่แสนรุนแรง ทั้งมนุษย์และก็อบลินรอบๆต้องถอยออกจากพื้นที่ต่อสู้ของทั้งสองเพื่อป้องกันลูกหลง
"เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่!"จีซัสคำรามอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้มันได้แต่เป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียว คมขวานเรืองแสงสีแดงวูบๆอย่างต่อเนื่อง หากไม่ใช้สกิลเข้าสู้น่ากลัวตอนนี้มันคงพ่ายแพ้ไปแล้ว!
ทั้งคู่ต่อสู้ดุเดือดกันเป็นเวลานาน ก่อนที่จีซัสจะเริ่มรู้สึกเหลืออด
"ไม่ตลกนะโว้ยยย"จีซัสเปล่งเสียงร้องด้วยความดุร้าย ก่อนที่ร่างของมันจะใหญ่โตขึ้นอีกเท่าตัว!
"มาดูกันว่าเจ้าหรือข้าจะแข็งแกร่งกว่ากัน!"จีซัสใช้ขวานสองคมในมือต่อกรกับวาสอย่างสูสี ทั้งคู่ต่างฟาดฟันอาวุธในมือย่างไม่มีใครยอมใคร จุดประสงค์เดียวในแววตาทั้งคู่คือบดขยี้ฝ่ายตรงข้ามให้สิ้นซาก!
"เจ้าสวะ!"จีซัสอาศัยช่องว่างกระแทกหมัดเข้าที่กลางอกของวาส
"อั๊ก!"วาสกระเด็นปลิวไปตามแรงกระแทกสองเท้าครูดไปกับพื้น จีซัสโหมตัวกระโจนตามมาเงื้อขวานในมือขึ้นสูง
"ตาย!!"
ตึง!
จีซัสทุบขวานลงกับพื้นอีกครั้ง วาสรู้ทันจึงรีบดีดตัวขึ้นกลางอากาศ
ตูมม!
แรงระเบิดส่งผลให้วาสลอยสูงขึ้นอีก
"ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปไหนพ้น!"จีซัสคำรามจากนั้นจึงตวัดขวานจากล่างขึ้นบนเตรียมผ่าร่างวาสที่ลอยอยู่บนกาศให้ขาดเป็น2ท่อน!
ชายหนุ่มแค่นเสียงเหวี่ยงดาบยักษ์สีดำเข้าปะทะเต็มแรง!
อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่น แรงกระแทกที่ส่งผ่านมาทางอาวุธทำให้มือข้างที่จับอาวุธของทั้งคู่ชาด้านจนปล่อยอาวุธในมือให้หลุดลอยไป
ดวงตาวาสวาวโรจน์น่ากลัว เขาหยิบเอาหอกสีเงินอาวุธระดับ 7 ออกมาจากแหวนมิติกลางอากาศ! และเกร็งกำลังแขนอีกข้างที่ยังสมบูรณ์ซัดหอกไปยังจีซัสเต็มแรง
ฉึก!
"อ๊ากกก"จีซัสกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หอกสีเงินวาวแทงทะลุบริเวณท้องน้อยของจีซัสไปปักลงบนพื้นดินตรึงร่างจีซัสให้ยืนอยู่กับที่!
วาสไม่รอช้าคว้าดาบยักษ์สีดำที่อยู่ไม่ไกลออกมาและถีบเท้าลงพื้นเต็มแรงส่งร่างลอยขึ้นสูงจนอยู่ระดับเดียวกับจีซัสแล้วเอ่ยเสียงเหี้ยมว่า
"ลาก่อนขุนพลก็อบลิน!"
"ไม่!"
คมดาบตัดผ่านลำคอของจีซัสด้วยความเร็วสูง ศีรษะของขุนพลก็อบลินหลุดลอยขึ้นกลางอากาศ ดับลมหายใจสุดท้ายไปทันที
ตึง!
ร่างอสูรกายของจีซัสล้มลงกระแทกพื้น น้ำสีเลือดฉีดกระจายรดร่างวาสตั้งแต่หัวจรดเท้า ย้อมเกราะสีเงินวาวให้กลายเป็นสีเลือด
ทั่วทั้งสนามรบเงียบสนิท ขุนพลก็อบลินที่ทุกคนเชื่อว่าถูกส่งออกมาเปลี่ยนกระแสสงครามได้ตายลงไปแล้ว
"อัศวินสีเลือด..."ทหารอาสาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว แต่คำนี้กลับฝังลึกลงไปในจิตใจของผู้ที่กำลังเฝ้ามองวาสอยู่ในขณะนี้
.
.
.
เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
ฝ่ายมนุษย์เฮลั่นขึ้นเสียงดัง แล้วพากันหันไปฆ่าฟันก็อบลินที่ตอนนี้ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ต่ออย่างดุเดือด
"หมอนั่น/ไอ้หนุ่มนั่นคือใครกัน"หลงและฟลาวด์ที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ห่างๆเอ่ยขึ้นด้วยความสนใจ พวกเขาตั้งใจว่าหลังจบศึกนี้จะลองสืบประวัติชายสวมหน้ากากดูสักครั้งเพื่อชักชวนเข้ากิลด์
วาสระบายลมหายใจออกมา เขาเก็บหอกสีเงินกลับคืนเข้าไปในแหวนมิติและมองซากศพจีซัสด้วยแววตาลุกวาว
'ค่อยไปเปลี่ยนเป็นซากทัพแล้วกัน'วาสตัดร่างจีซัสเป็นชิ้นๆและเก็บเศษชิ้นส่วนร่างจีซัสเข้าไปในถุงมิติโดยไม่มีใครขัดขวาง แม้แต่ก็อบลินโดยรอบยังมองวาสที่กำลังหั่นศพขุนพลของพวกมันด้วยแววตาหวาดผวา
'เวลาจะหมดแล้ว'วาสคิดขึ้นอย่างร้อนใจ ช่วงเวลาทลายขีดจำกัดของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว วาสหันไปมองรอบๆ ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่น่าห่วงแล้ว ฝ่ายมนุษย์จะชนะตอนไหนขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
"นี้ลุงฉันไปก่อนนะ!"วาสหันหน้าตะโกนไปทางหลงที่ตอนนี้เข่นฆ่าก็อบลินดำจะหมดแล้ว โดยที่ร่างกายแทบไม่มีบาดแผลเลยสักนิด
"หาาาาา!"หลงร้องเสียงเหวอไม่เข้าใจ แต่วาสไม่รอแล้ว
ชายหนุ่มวิ่งฝ่ากองทัพก็อบลินกลับไปยังเส้นทางเดิม ดาบยักษ์ในมือตัดร่างก็อบลินที่ยืนขวางทางเป็นชิ้นๆ
"แล้วแกจะกลับมาหรือเปล่าไอ้หนุ่ม!"หลงตะโกนถามเมื่อเห็นว่าวาสตั้งท่าจะไปจริงๆ
"ถ้าเวลาไหนที่ต้องการฉัน ฉันจะกลับมา!"วาสตะโกนกลับไปราวกับพระเอกหนัง ก่อนร่างจะหายวับไปในป่า
ชายหนุ่มวิ่งเป็นเส้นตรงเข้าไปในป่าลึกพอสมควร ก่อนจะหยุดลงบริเวณที่มีต้นไม้ทึบพอสมควร เขาลงมือปีนป่ายขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่งด้วยความรวดเร็วราวกับลิง
"เอาตรงนี้ละ"วาสเอ่ยขึ้นเบาๆ
สกิลช่องว่างมิติ!
วังวนสีฟ้าโผล่ขึ้นมาตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะมุดหายเข้าไปภายใน
ภายในช่องว่างมิติคือห้องสี่เหลี่ยมกว้างสีขาว เนื่องจากสกิลของวาสเลื่อนมาเป็นเลเวล 2 และผลจากค่าสถานะเพิ่มความสามารถสกิลทำให้ขนาดช่องว่างมิติกลายเป็น 12x12x12 เมตร
ภายในห้องมีแสงสว่างมากพอให้มองเห็นรอบๆ แสงสว่างนั้นก็เกิดจากหินประหลาดที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องโดยหินนี้สามารถส่องแสงได้ซึ่งเขาแอบนำมาจากวิหารกายาแห่งเฮลไฮม์
นอกจากนี้ภายในห้องสีขาวยังมีร่างของซากทัพอสรพิษสองกลายพันธุ์และส่วนศีรษะของหุ่นเหล็กสีดำอยู่ที่มุมหนึ่ง
วาสนำเศษชิ้นส่วนซากศพของจีซัสออกมากองและใช้สกิลซากทัพเข้าใส่
กองชิ้นส่วนอวัยวะเคลื่อนที่เข้าหากันช้าๆ ก่อนจะประกอบกันเป็นร่างขุนพลก็อบลินที่วาสพึ่งสังหารไป
"เฮ้อ! เหนื่อยจริงๆ"วาสบ่นเบาๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นและสูดอากาศเข้าเต็มปอด
ข้อดีของช่องว่างมิติอีกอย่างหนึ่งคือมันมีอากาศไม่จำกัด!
ชายหนุ่มถอดเสื้อเกราะระดับสูงออก เขาลองกดมือลงไปที่ชายโครงเบาๆ แล้วก็นิ่วหน้าเหยเก หยิบขวดยารักษาออกมา2-3อย่างใช้ทั้งดื่มและทา
'หวังว่าจะหายดีทันพรุ่งนี้นะ'หากคนอื่นรู้ความคิดของเขาคงได้แตกตื่น แต่วาสรู้ว่าร่างกายของเขาไม่เหมือนคนทั่วไป
"น่าเสียดายที่ไม่ได้เข้าเมืองไปหายัยนั่น"วาสบ่นเบาๆและเอามือข้างหนึ่งเล่นจี้หยกที่ห้อยอยู่บนคอ
"อุ้ก!"ในที่สุดผลของสกิลทลายขีดจำกัดก็หมดลง สติของวาสหมุนคว้างก่อนจะจมลงในความมืด ความคิดสุดท้ายของเขาก็คือ..
'หวังว่าเธอจะปลอดภัยนะไป๋ฟาง..'
"รีบฆ่าพวกมันให้หมด เราจะได้ไปพักในเมืองกรีนวู้ดสักที!"หลงตะโกนปลุกใจขึ้นพร้อมกับหวดง้าวในมือตัดคอก็อบลินที่อยู่ใกล้ๆ
"โอ้!"เหล่าทหารอาสาที่ยังเหลือรอดอยู่ขานรับด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ตอนนี้เรี่ยวแรงของพวกเขาใกล้จะหมดลงแล้ว
แต่ขณะจะฝืนใช้แรงเฮือกสุดท้ายสังหารก็อบลินที่เหลืออยู่ให้หมด..
วู่~~~~~~
เหล่าทหารอาสาพากัสะดุ้งเฮือก หน้าตาของทุกคนซีดเผือดลง
ตีง! ตึง! ตึง!
เสียงกลองศึกดังขึ้นเป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงตบเท้าเป็นระเบียบดังมาจากภายในป่า ก่อนจะปรากฏผู้มาใหม่เดินออกมาจากชายป่าช้าๆ
"โอ..ไม่นะ พวกออร์ค!!!!"
627K
