(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 25ปราณโลหิตเส้นแรก

จ้าวหูถอนหายใจยาวก่อนจะล้วงไข่ต้มหนึ่งฟองกับมันเทศเผาอุ่นๆ สามหัวออกจากอกเสื้อส่งให้ลู่เฟิง

เด็กหนุ่มยื่นมือรับไว้โดยไม่ปฏิเสธความอุ่นจากของกินในมือบอกให้รู้ว่าพวกมันเพิ่งถูกยกออกจากหม้อได้ไม่นาน

"พวกเดรัจฉานนั่นฉีกแหจับปลาของเจ้าจนเละเทะหมด..."

จ้าวหูทอดถอนใจอีกหน

"ถ้าหลายวันนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องก็ไปกินข้าวที่บ้านข้าก่อน แล้วช่วยข้าสานตะกร้าไปพลางๆข้าจะลองถามคนรู้จักดูว่าพอจะหาแหราคาถูกให้เจ้าได้บ้างไหม"

"ท่านอาจ้าวไม่เป็นไรขอรับ"

ลู่เฟิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ

"ตอนนี้ข้าได้งานทำเบ็ดเตล็ดอยู่ที่พรรคเจ็ดดาราพอมีรายได้ประทังชีวิต ไม่ถึงกับอดตายหรอกขอรับ"

"อะไรนะ!พรรคเจ็ดดารา!"

จ้าวหูหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

"เจ้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นได้อย่างไร?พวกพรรคพวกแก๊งน่ะ..."

ในเมืองฟงหมิงแก๊งอิทธิพลต่างเข่นฆ่าแย่งชิงอาณาเขตกันไม่เว้นแต่ละวันทุกเดือนมีคนกลายเป็นศพมากมาย

ชาวบ้านยากจนต่อให้ต้องขายลูกเป็นทาสก็ยังดีกว่าส่งเข้าพรรคยุทธ์ อย่างน้อยเป็นทาสก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้แต่การเข้าพรรค หากก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวนั้นหมายถึงความตาย

จ้าวหูคิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปเพียงครึ่งเดือนลู่เฟิงจะเลือกเส้นทางสายนี้

ทว่าเมื่อลองคิดดูดีๆหากเด็กหนุ่มไม่มีพรรคเจ็ดดาราคอยคุ้มหัวในสภาพโดดเดี่ยวเช่นนี้เขาจะรอดพ้นจากพวกหลิวต้าได้อย่างไร?

"แค่ทำงานเบ็ดเตล็ดใช่ไหม?"

เมื่อดึงสติกลับมาได้จ้าวหูจึงค่อยโล่งใจลงบ้าง งานเบ็ดเตล็ดแม้จะเหนื่อยยากแต่ก็ยังปลอดภัยกว่าการต้องออกไปกวัดแกว่งอาวุธตีรันฟันแทง

ลู่เฟิงเอ่ยปลอบใจอีกสองสามประโยคก่อนจะส่งจ้าวหูและภรรยากลับเรือน

เด็กหนุ่มกลับเข้าห้องกินไข่ต้ม และมันเทศจนอิ่ม พลางทบทวนถึงการสังหารคนเมื่อครู่

อาจเพราะพลังฝีมือที่เพิ่มพูนขึ้นการลงมือฆ่าพวกหลิวต้าในคืนนี้จึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อยจิตวิญญาณของเขายังคงนิ่งสงบ ดุจกระแสน้ำลึกที่ซ่อนความเด็ดขาดเอาไว้ภายใน

ลู่เฟิงรู้ดีว่าเนื้อแท้ของตนไม่ใช่คนอ่อนแอหากมีใครคิดมาคุกคามชีวิต เขาพร้อมจะสะบัดขวานฟันสวนกลับไปโดยไม่ลังเล

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจลึกเพื่อสลัดความฟุ้งซ่านก่อนจะเพ่งมองไปยังแผงระบบประหลาดตรงหน้า

[พลังวิญญาณ:31.9]

ดวงตาของลู่เฟิงเบิกกว้างขึ้นทันที

'ตัวเลขนี้ไม่ถูกต้อง!'

ก่อนที่เขาจะกลับมาจากพรรคเจ็ดดาราพลังวิญญาณเพิ่งจะอยู่ที่ 24.7 เท่านั้น

หลังจากฝึกฝนการอ่านเขียนจนความจำดีเยี่ยมเขาไม่มีทางจำพลาดแน่ เหตุใดเพียงแค่คืนเดียว พลังวิญญาณจึงพุ่งพรวดขึ้นมาเป็น31.9 ได้?

ภาพใบหน้าอันสิ้นหวังของพวกหลิวต้าก่อนตายผุดขึ้นมาในหัวประกายตาของลู่เฟิงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

ตอนแรกเขาเข้าใจว่าระบบจะดูดซับพลังวิญญาณจากอาหารและสมุนไพรชั้นดีเท่านั้น แต่ตอนนี้คำตอบกระจ่างชัดแล้ว

'การฆ่าคน... สามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้!'

พลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้นมาถึง7.2 แต้มส่งความรู้สึกเย้ายวนเข้ามากระสิบข้างหูราวกับจะล่อลวงให้เขาออกไปเข่นฆ่าผู้คนเพื่อชิงพลังมาอีก

ลู่เฟิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะสะกดอารมณ์ดิบเถื่อนนั้นลงไป

เขาก้าวเดินออกไปยืนใต้ชายคาลานบ้านแยกเท้ากว้างเท่าหัวไหล่ สองมือยกขึ้น ตั้งท่าเปิดของหมัดสิบสองรูปแบบเพื่อขับเคลื่อนปราณโลหิตทันที

กระดูกทั่วร่างขยับเคลื่อนไหวสอดรับกับจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างเป็นระบบ

ลู่เฟิงร่ายรำกระบวนท่ามังกรท่าพยัคฆ์ และท่าม้าอย่างช้าๆชักนำกระแสปราณโลหิตที่เคยกระจัดกระจายให้ไหลเวียนมารวมกันดุจเส้นไหมก่อนจะบีบรัดเค้นแน่นจนกลายเป็นเกลียวเชือกอันทรงพลัง

บ่มเพาะ และขัดเกลามันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในร่างกาย

ยิ่งกระแสปราณกล้าแข็งขึ้นเท่าใดมันก็ยิ่งพยศ และควบคุมยากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับงูเล็กที่กำลังเติบโตเป็นงูหลาม

เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเด็กหนุ่มท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรงราวกับหีบลมในเตาหลอม

เวลาผ่านไปหลายชั่วยามจนถึงดึกสงัด

ร่างของลู่เฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพลังสายหนึ่งระเบิดออกจากร่างพัดกวาดเกล็ดหิมะใต้ชายคาจนปลิวว่อน

"ปราณโลหิตเส้นแรก...สำเร็จแล้ว!"

ลู่เฟิงลืมตาขึ้นด้วยความยินดีเขาก้าวไปในลานบ้าน หยิบท่อนไม้หนาขึ้นมาถือไว้ด้วยมือซ้ายก่อนจะซัดหมัดขวาเข้าใส่เต็มแรง

เสียงระเบิดทึบดังขึ้นกลางดึกท่อนไม้แหลกเป็นเศษฟืนปลิวว่อนรอบทิศทาง เพียงแค่ควบแน่นปราณโลหิตเส้นแรกได้สำเร็จพลังทำลายล้างของเขาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวแล้ว!

เด็กหนุ่มฝึกฝนหมัดสิบสองรูปแบบท่ามกลางพายุหิมะต่อไปอีกสี่รอบรวดเดียวจนร่างกายเริ่มล้า จึงกลับเข้าห้องพัก

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ขั้นเชี่ยวชาญ) ความคืบหน้า: 37/800]

คืนนี้เขาฝึกไปทั้งหมดห้ารอบยิ่งปราณโลหิตสมบูรณ์ ร่างกายก็ยิ่งฟื้นตัวไว ความเหนื่อยล้าลดน้อยลงกว่าวันแรกๆมาก หากยังรักษาความเร็วเช่นนี้ไว้ได้ การทะลวงเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์ก็คงอยู่ไม่ไกล

เช้าวันต่อมา

ลู่เฟิงลุกออกจากที่นอนตั้งใจจะฝึกหมัดสิบสองรูปแบบอีกสักสองรอบทว่านอกรั้วบ้านกลับมีเสียงฝีเท้า และเสียงเคาะประตูที่พังเป็นรูดังสนั่น

"ลู่เฟิงอยู่หรือไม่?ออกมาเดี๋ยวนี้!"

หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบ

'เกิดเรื่องอะไรขึ้น?'

ปกติแล้วเมืองชั้นนอกของฟงหมิงวุ่นวายป่าเถื่อนมากการตีกันตายบนท้องถนนเป็นเรื่องที่ทางการแทบจะไม่เหลียวแล

วันก่อนบุตรชายตระกูลหลิวโดนตีตายมือปราบยังแค่มาเดินดูรอบๆ แล้วก็กลับไป แล้วเหตุใดพอพวกหลิวต้าตายศาลาว่าการถึงได้ส่งคนมาถึงหน้าบ้านเขาเร็วขนาดนี้?

หรือเพราะคืนเดียวตายสี่ศพเรื่องจึงใหญ่โตเกินไป?

ลู่เฟิงปรับสีหน้าให้สงบราบเรียบเดินไปเปิดประตูต้อนรับ จ้าวหูยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดโดยมีมือปราบสองนายยืนถมึงทึงขนาบข้าง

"ข้าคือลู่เฟิงไม่ทราบว่านายท่านทั้งสองมีธุระอันใดกับข้าหรือขอรับ?"