ราชาไร้บัลลังก์

จากการปะทะหมัดของมิคาเอลกับเด็กหญิง ทั้งคู่อยู่ในสภาพที่นิ่งเฉยต่างฝ่ายต่างกินกันไม่ลงแต่ความรู้สึกของมิคาเอลกลับมีบางอย่างเกิดขึ้น เป็นความรู้สึกสงสารสัตว์อสูรตรงหน้าของมันและอยู่ดีๆน้ำตาของมิคาเอลกลับไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
''นะ...นี่เจ้า...อั่ก!''มิคาเอลใช้มือข้างขวาจับไปที่หัวอย่างฉับพลันก่อนจะกลายเป็นแสงหายไป
''หวังว่าท่านจะช่วยข้าได้ ส่วนตอนนี้ข้าจะคืนพลังชีวิตให้กับคนของท่านทั้งหมด''วูบ! สายลมอ่อนๆพัดมาพร้อมๆกับเอมิลี่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ไม่นานนางก็ได้สติกลับมาแบบสมบูรณ์ทันใดนั้นนางก็เร่งถามเรื่องต่างๆจากเหล่าอาจารย์ของนาง จนเอมิลี่ตามเรื่องราวทั้งหมดได้ทัน
''ท่านคือสิ่งที่อยู่ในประตูพรสวรรค์ของข้า? ข้าขอบคุณที่ท่านคืนพลังชีวิตให้ข้า''เอมิลี่โค้งคำนับเด็กสาวแต่เด็กสาวคนนั้นกลับไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมามากนัก
''เจ้าควรจะขอบคุณราชาของพวกเจ้ามากกว่า''สัตว์อสูรพูดออกมาแค่นั้นก่อนจะหลับตาลงไม่สนใจอะไรอีกส่วนมิคาเอลที่พุ่งออกมามันกำลังลอยอยู่บนฟ้าในระดับความสูงที่เกือบจะสูงที่สุดมันกำลังย่อยข้อมูลบางอย่างที่ได้รับมาจากสัตว์อสูรโดยตรง
''สวะ! พระเจ้าพวกนั้นมันเป็นได้แค่สวะจริงๆ''มิคาเอลเดือดดาลขณะย่อยข้อมูลทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยสัตว์อสูรรูปร่างประหลาดที่มิคาเอลปะทะด้วยเมื่อครู่เดิมทีไม่ได้มีรูปร่างแบบนั้น นางเคยเป็นมนุษย์มาก่อนแต่เนื่องจากนางตายตอนอายุ12ปีโดยวิธีที่ผิดธรรมชาติวิญญาณจึงหลุดออกจากการเวียนว่ายตายเกิดเหล่าพระเจ้าจึงดึงวิญญาณนั้นมาแล้วสร้างร่างกายใหม่ จากนั้นพวกมันก็ใช้ร่างที่สร้างขึ้นทดทองสิ่งต่างๆด้วยความเบื่อหน่ายร่างนั้นถูกเหล่าพระเจ้าดัดแปลงและต่อเติมนับครั้งไม่ถ้วนตลอดระยะเวลาที่นับไม่ได้จนกระทั่งสัตว์อสูรตัวนั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่งเกินไปและสามารถฟื้นฟูได้ในชั่วพริบตาในเวลานั้นสัตว์อสูรจึงเริ่มที่จะแอบเรียนรู้สิ่งต่างๆอย่างอดทนเพื่อหวังจะแก้แค้นพระเจ้าที่ทำกับมันแบบนั้นแต่...มันกลับพ่ายแพ้กลับมาอย่างยับเยิน ช่วยไม่ได้ที่สัตว์อสูรจะหนีไปที่โลกอื่นซึ่งเหล่าพระเจ้าเข้าไปไม่ได้จากนั้นมาสัตว์อสูรก็จำแลงกายให้อยู่ในร่างเด็กหญิงแล้วเรียนรู้และฝึกฝนสิ่งต่างๆเพิ่มมากขึ้นจนกระทั่งคิดว่าตัวเองพร้อมมันจึงคิดจะกลับไปแก้แค้นแต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อมันกลับไปที่นั่นไม่ได้อก มันจึงทำได้เพียงเดินทางไปตามโลกต่างๆเพื่อหาคนที่มีความสามารถจบชีวิตของมันได้ จนกระทั่งมันมาเจอเข้ากับมิคาเอลความหวังใหม่จึงเกิดขึ้น
''กลับไปก่อนก็แล้วกัน''มิคาเอลข้ามมิติกลับมาอยู่ต่อหน้าเด็กหญิงคนนั้น จากการจ้องมองอีกฝ่ายมิคาเอลยื่นมือออกไปแล้วจับลงไปที่หัว น่าแปลกที่สัตว์อสูรในร่างเด็กหญิงกลับไม่ขัดขืน
''เจ้าอยากจะตาย? แต่ขอโทษด้วยข้าคงทำไม่ได้ ทำไมเจ้าไม่ใช้ชีวิตอย่างที่ใจเจ้าต้องการล่ะหาที่ที่ชอบอยู่ กินของที่อยากกิน เล่นในสิ่งที่อยากเล่น...''มิคาเอลเงียบลงหลังจากพูดไปได้สักพัก
''ข้าทำไม่ได้ถึงอยากจะทำแค่ไหนก็ตาม นี่คือร่างจำแลงที่นานๆครั้งข้าถึงจะใช้ได้ส่วนใหญ่ข้าต้องอยู่ในร่างที่น่ารังเกียจนั่น ท่านไม่รู้หรอกว่ามันทรมานแค่ไหนที่ต้องอยู่ในร่างนั้นเผ่าพันธุ์? ชื่อเรียก? มันไม่มีสัตว์อสูรที่ไหนหรอกที่มีรูปร่างแบบนี้''เด็กหญิงร้องไห้ออกมาถึงจะมีพลังมากมาย ถึงจะมีร่างกายที่แข็งแกร่ง แต่เนื้อแท้ของนางนางยังคงมีอายุแค่12เท่านั้นนางไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าครอบครัวและความสุข
''ข้า...''วูบ! ร่างกายของมิคาเอลเปล่งแสงสีทองออกมา ไม่นานแสงเหล่านั้นก็หายไปมิคาเอลยังไม่สามารถแก้ไขร่างกายของเด็กสาวตรงหน้าของมันได้ แต่ถ้าหากการใช้ร่างจำแลงก็พอได้
''ตอนนี้เจ้าสามารถใช้ร่างกายนี้ได้ตลอดเวลาตามใจนึก แต่ในร่างนี้เจ้าจะไม่มีพลังอะไรทั้งสิ้นแต่ไม่ต้องห่วงในอนาคตข้าจะหาทางช่วยเจ้าให้ได้ ส่วนตอนนี้...เจ้า...''ก่อนที่มิคาเอลจะได้พูดอะไรออกมาเด็กหญิงคนนั้นกลับยิ้มขึ้น
''ท่านไม่ต้องพูดหรอกข้ารู้ดีเพราะสิ่งที่เรียกว่าประตูพรสวรรค์ของท่านมันเชื่อมต่อกับข้าเมื่อซักครู่ต่อจากนี้ข้าจะเรียกท่านว่าท่านพ่อ''เด็กสาวหายเข้าไปในประตูพรสวรรค์บานที่7ของมิคาเอลเพื่อพักฟื้นทันทีมันทิ้งให้มิคาเอลยืนอึ้งอยู่กับที่หากเทียบตามอายุของร่างกายมิคาเอลจะเป็นพ่อของนางได้จริงๆ?
''เฮ้อ...แม้แต่ชื่อเจ้าก็ยังไม่ได้บอกข้า''มิคาเอลโบกมือออกไปตัวอักษรได้ลอยออกมามากมายนับไม่ถ้วนการเปลี่ยนแปลงของคุก มิคาเอลยังไม่ได้แก้ไขกฎอะไรมากมันแค่ใส่พลังลงไปเพื่อป้องกันภับพิบัติแกร่ก! ปลดชุดเกราะมังกรออกจากนั้นจึงลอยลงมาหาพ่อแม่และคนรักของมัน
''ท่านพ่อท่านแม่น้องหญิงเราไปกันเถอะ''มิคาเอลข้ามมิติพาทุกคนจากไปทันทีโดยไม่คุยกับใครที่นี่มันไปหาคนที่คุ้นเคยมากกว่านั่นคือเฟรมมิ่งเฮลลูกศิษย์ของมันมิคาเอลไม่ได้เข้าไปหาเฟรมมิ่งเฮลในทันทีมันเลือกโผล่มาที่เมืองแห่งการค้าที่มันเจาะจงมาที่นี่ก็เพราะเฟรมมิ่งเฮลเหมยและคนอื่นๆอยู่ที่ค่ายฝึกมังกรกันหมด
''พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ ถึงยังไงที่นี่ก็คือที่ที่ข้ามีความทรงจำอยู่มากที่สุด''มิคาเอลคิดถึงที่นี่มากมันอยากจะอยู่ที่นี่ซัก2-3ก่อนจะกลับไปกวาดล้างเผ่าพันธุ์อื่นๆ
ในเวลาต่อมามิคาเอลเข้ามานั่งในร้านอาหารได้เลือกโต๊ะที่ดีที่สุดและสั่งอาหารที่ดีที่สุดของที่นี่มานี่เป็นการกินอาหารกับครอบครัวในรอบหลายพันปี
''นายท่านอาหารชุดแรกได้แล้วครับ''พนักงานทยอยยกอาหารมาทันทีและเนื่องจากอาหารที่สั่งไปมีมากทางร้านจึงยกมาเป็นชุดชุดละ7อย่าง
''ในเมื่อเจ้านำอาหารมาแล้วก็ไปซะ''มิคาเอลใช้สายตาเย็นชาจ้องไปที่พนักงานคนนั้นทันทีเพราะมันจ้องไปที่เจนน่าโดยไม่วางตา
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกพ่อจะโทษมันที่มองเจนน่าก็ไม่ได้หรอก นี่เพราะนางน่าหลงใหลจนเกินไปต่างหากความงามมักมาพร้อมกับความวุ่นวาย นี่ข้าจะเล่าเรื่องตอนที่แม่ของเจ้ายังเป็นสาวให้ฟังตอนนั้นนะ...''พ่อของมิคาเอลเริ่มเล่าเรื่องในสมัยที่มันยังเป็นเด็กหนุ่มที่ตามจีบแม่ของมิคาเอลอยู่อย่างต่อเนื่องนั่นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นแต่ไม่นานกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ก็เดินเข้ามาในร้าน ทั้งหมดใส่ชุดเกราะแวววาวซึ่งแสดงให้เห็นถึงฐานะมิคาเอลที่มองอยู่เริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ราชวงค์ของทวีปมังกร?
''ออกไปจากที่นี่ให้หมด องค์ชาย13ได้จองที่นี่ตั้งแต่ตอนนี้เพราะฉะนั้นค่าอาหารทั้งหมดองค์ชายจะจ่ายให้เร็วเข้ารีบๆลุกออกไปได้แล้ว''มิคาเอลคิ้วกระตุกทันทีองค์ชาย13? นี่ลูกศิษย์มันมีลูกกี่คนกันแน่

และดูเหมือนว่าเฟรมมิ่งเฮลจะไม่ได้เข้มงวดกับลูกหลานของมันอีกด้วย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่159:กลับมาเมืองแห่งการค้า

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่159:กลับมาเมืองแห่งการค้า

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้