อภินิหารมารฟ้า

"เจ้าเด็กนี่มาจากไหนกัน!!!" 

"แกทำอะไรลงไป! "

โจรสองคนด้านหลัง เมื่อหันมาพบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก สายตาที่มองไปยังเทียนฟางนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ชีวิตพวกพ้องของพวกมันได้ดับลง

"เจ้ารองเกิดอะไรขึ้น"

 โจรที่กำลังต่อสู้กับซุนกวนเอ่ยถาม เมื่อได้ยินเสียงตกใจของพี่น้องของมัน ก่อนจะหันมามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาตกตะลึงปรากฏขึ้นไม่ต่างจากโจรสองคนแรก ในจังหวะที่มันเสียสมาธินั่นเองซุนกวนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสทองนั้นหลุดมือ คมดาบถูกฝากไว้บนหน้าอกของโจรที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า เลือดไหลออกมาจากบาดแผลลึก

เทียนฟางจ้องเขม็งไปยังโจรทั้งสองคน ก่อนจะตัดสินใจพุ่งเข้าไปตวัดกระบี่ใส่โจรที่อยู่ทางด้านขวาก่อน แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์จะไม่ง่ายดายอย่างที่คิด เมื่อโจรคนดังกล่าวตวัดกระบี่ออกมาตอบโต้ ก่อนที่โจรคนด้านซ้ายจะเข้ามาผสมโรง

เทียนฟางหลบคมกระบี่ด้วยความยากลำบาก เขาประมาทเกินไป หากไม่ลอบโจมตีอย่างเมื่อครู่ การต่อกรกับโจรเหล่านี้นับว่าไม่ง่ายดายแล้ว

"น้องสามอ้อมไปข้างหลังโจมตีมันจากทั้งสองทิศทาง"

โจรอีกคนที่มีรูปร่างอ้วนขยับอ้อมไปทางด้านหลังของเทียนฟาง ก่อนที่ทั้งสองจะระดมฟาดฟันคมกระบี่ใส่เทียนฟางทั้งหน้าและหลัง เทียนฟางในตอนนี้ได้แต่ต้านรับและหลบหลีกเท่านั้นเม็ดเหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้า ร่างกายนั้นตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

เทียนฟางก็รู้ดีว่าหากเขาพลาดแม้แต่นิดเดียว นั่นอาจหมายถึงชีวิตของเขาที่ต้องดับลง

ทางด้านของซุนกวนเนื่องจากหัวหน้าโจรได้รับบาดเจ็บ มันจึงทำให้สถานการณ์ของเขานั้นดีขึ้น แม้ว่าตอนนี้เขาจะเหลือแขนอยู่เพียงข้างเดียวแต่เขาก็เริ่มได้เปรียบขึ้นมาทีละน้อย แต่เดิมเขาก็มีฝีมือมากกว่าโจรเหล่านี้อยู่แล้วหากแต่การรับมือหนึ่งต่อห้าทำให้ตัวเขาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

เทียนฟางพุ่งหลบคมกระบี่ ออกไปทางด้านข้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่หัวหน้าโจรอย่างกะทันหัน ก่อนที่หัวหน้าโจรจะทันรู้ตัวแทนฟางก็มาอยู่ด้านหลัง ของหัวหน้าโจรเสียแล้ว

ฉวะ!!!

คมกระบี่วาดผ่านขาข้างซ้ายของหัวหน้าโจร หัวหน้าโจรพลันกรีดร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ร่างของมันจะทรุดลงไป ซุนกวนที่มองเห็นโอกาสนั้น พลันแทงกระบี่เข้าใส่หน้าอกของหัวหน้าโจร ตัวกระบี่ทะลุร่างของหัวหน้าโจรก่อนที่มันจะแน่นิ่งไป

เทียนฟางและซุนกวนหันกลับไปหาโจรที่เหลือทั้งสองคนอีกครั้ง เพียงไม่นานโจรทั้งสองก็ถูกจัดการลง เทียนฟางสะบัดกระบี่ไล่โลหิตที่ติดออกก่อนจะเก็บเข้าไปยังโลกวิญญาณของเขา ซุนกวนที่หันไปดูแลเด็กอีกคนเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็กลับมาหาเทียนฟางพร้อมกับเอ่ยว่า

"ขอบคุณจอมยุทธ์น้อยที่ช่วยเหลือ มิคาดว่าอายุเพียงเท่านี้กลับมีฝีมือร้ายกาจนัก" ซุนกวนป้องมือคารวะต่อเทียนฟาง แม้ว่าเทียนฟางจะเป็นเด็กแต่เขารู้ดีว่าหากไม่มีเทียนฟางเข้ามาช่วยเหลือแล้วละก็ ชีวิตของพวกเขาทั้งสองคนจะต้องจบลงอย่างแน่นอนเทียนฟางทำท่าคารวะกลับ แม้ว่าเขาจะเป็นเหมือนผู้มีพระคุณ แต่การให้คนรุ่นราวคราวพ่อมาคารวะนั้นดูไม่สมควรเท่าไหร่

"ไม่ต้องเกรงใจแม้ไม่มีข้าเข้ามาช่วย ดูคล้ายท่านเองก็สามารถจัดการโจรเหล่านี้ได้อยู่แล้ว" เทียนความตอบกลับไป

หลังจากที่ได้พูดคุยกับซุนกวน ทำให้เทียนฟางได้รู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนนั้นถูกจับตัวมาโดยกลุ่มโจร ก่อนจะทำการหลบหนีจนเหลือรอดมาเพียงสองคนเท่านั้น นอกจากนี้เขายังรู้ว่าเด็กที่มากับซุนกวนอันชื่อว่า 'ซุนหลิวหยาง' ทั้งคู่นั้นมาจากเมืองอื่นคือหุบเขาวังโอสถอยู่ห่างจากหุบเขาทมิฬไปหลายพันลี้

เพื่อตอบแทนเทียนฟางที่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาทั้งสองคนไว้ ซุนกวนจึงมอบเม็ดยาให้กับเทียนฟางจำนวนหนึ่ง

"จอมยุทธ์น้อยพวกเราชาววังโอสถแม้ไม่เก่งกาจเชิงยุทธ์นักแต่ก็พอมีความรู้ทางด้านโอสถบ้างสิ่งนี้คือเม็ดยา 8 เม็ดประกอบด้วยเม็ดยาลมปราณพื้นฐานขั้นสูง 3 เม็ด เม็ดยาลมปราณพื้นฐานขั้นกลาง 2 เม็ด อีก 3 เม็ดเป็นเม็ดยากำเนิดลมปราณระดับแรกเริ่ม หากใช้เม็ดยาทั้งหมดนี้ คงเพียงพอที่จะทำให้ท่านจอมยุทธ์น้อยก้าวเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดลมปราณได้" ซุนกวนเอ่ยออกมา