ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 48 เมดปิดฉากอย่างสงบ

“นายท่านค่ะ! ได้โปรดปลดผนึกดิฉันด้วยเถอะค่ะ”

ซีโร่คุกเข่ากล่าวต่อหน้ากอนน้อย

ส่วนกอนนั้นก้มมหน้ามองเมดสาวด้วยรอยยิ้มที่สดใส

ก่อนที่มือน้อยๆของเขาจะแตะไปที่คอของซีโร่อย่างบางเบา

“อื่ม! เข้าใจแล้ว”

หลังจากนั้นกอนน้อยได้ทำการเรียกหม้อและไม้หลุมดำออกมา

แล้วนำปลายไม้หลุมดำจุ่มลงไปในหม้อหลุมดำ...

เมื่อดึงออกมา ปลายไม้หลุมดำก็เปลี่ยนเป็นบางอย่างที่รูปทรงคล้ายกับกุญแจ

“ฉันพร้อมแล้วค่ะ นายท่าน”

ซีโร่กล่าวในขณะที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่

และกอนน้อยไม่รอช้า เสียบกุญแจไม้หลุมได้เข้าไปกลางหน้าอกของซีโร่ในทันทีซึ่งมันไม่ต่างอะไรจากจุ่มไม้ลงไปในน้ำ...ร่างกายของซีโร่ยังคงนิ่งเฉย ไม่ได้มีปฏิกิริยาที่พิเศษอะไรเกิดขึ้น

“เคร็ก!”

กอนน้อยหมุนกุญแจไม้หลุมดำเหมือนบิดกุญแจแบบปกติทั่วไป...

ในตอนนี้ร่างกายของซีโร่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

หลังจากนั้นกอนน้อยก็ได้ดึงกุญแจไม้หลุมดำออกจากร่างของซีโร่

....ทุกอย่างนั้นดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ความจริงแล้วนั้นผนึกได้ถูกปลดล็อคไปแล้ว

“ปลดผนึกได้แค่ชั่วคราวนะครับ”

“ทราบแล้วค่ะนายท่านไม่ถึงนาทีเรื่องทุกอย่างก็จบลงแล้ว”

เมื่อซีโร่กล่าวเสร็จเธอก็ลุกขึ้นยืน

เป้าหมายที่เธอต้องรีบจัดการในครั้งนี้ก็คือบอนโน่หมาขี้เรื้อนหลังจากที่ได้รับพลังของเดดโซลปริซึมก็ฆ่าไปแล้วหลายพันศพ ภายในเวลาชั่วโมงกว่า...

.

.

ความอันตรายระดับนี้คงจะปล่อยให้อยู่ต่อไปไม่ได้เพราะในตอนนี้นอกจากซีโร่แล้วคงไม่มีใครที่จะจัดการกับบอนโน่ได้แล้ว เพราะเพียงแค่คิดไม่ดีเกี่ยวกับบอนโน่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เล็กน้อยเท่าไหร่ก็ตามมันผู้นั้นจะถึงแก่กรรมในทันที ไม่ว่าตอนนั้นจะอยู่โลกใบไหน หรือมิติไหนก็ไม่อาจจะหนีพ้น

...นี่คือเรื่องทั้งหมดที่เฟรอกินรู้และกำลังคิด

ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่มองเท่านั้นและไว้อาลัยให้กับบอนโน่ล่วงหน้า แม้จะได้รู้จักกันเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นแต่เขาก็เข้าใจถึงความทุกข์ และความแค้นของบอนโน่ได้เป็นอย่างดี...

ซีโร่ที่ตอนนี้เดินเข้าไปใกล้บอนโน่มากขึ้นเรื่อยๆในมือของเธอถือมีดผีเสื้อที่คมกริบ

“สถานะไร้ตัวตนรูปแบบที่ 4 ‘ไร้ตัวตนสังหาร’”

เมดสาวกล่าวด้วยเสียงที่บางเบา...

เฟรอกินดึงร่างของกอนน้อยเข้ามากอดแล้วปิดตาไว้ไม่ให้มองภาพที่จะเกิดขึ้นตรงหน้า

.

.

.

----หลังจากฆ่าไปหลายศพบอนโน่ก็นั่งพักอยู่บนร่างของนายพลเสือโคร่ง

หันไปมองรอบๆที่เต็มไปด้วยซากศพไม่มีสิ่งมีชิวิตใดๆเหลือยู่เลยในตอนนี้เหมือนเขาเหลืออยู่แค่ตัวคนเดียวบนโลก และรู้สึกโดดเดี่ยวเป็นอย่างมาก....

แม้ว่าเขาจะรู้สึกโดดมานานแล้ว แต่ในช่วงไม่กี่นาทีก่อนที่อายุขัยจะหมดลงนั้นมันเป็นช่วงที่จิตใจรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

บอนโน่หลังน้ำตาพร้อมกับรอยยิ้มออกมาเขารู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ต่อขึ้นมาหลังจากที่ฆ่าคนพวกนั้นไปหมดแล้ว

.

.

...แล้วหลังจากนั้น

“ฉึบ!!!”

“เอ๊ะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน”

บอนโน่จับไปที่บริเวณคอของตัวเองก่อนที่จะพบว่ามีของเหลวสีแดงติดมืออกมา

และไม่นานบาดแผลที่บริเวณคอก็เปิดขยายใหญ่ขึ้นพร้อมกับเลือดสีแดงที่พุ่งออกมาเหมือนสายธาร

บอนโน่ใช้สองมือพยายามอุดบาดแผล...แต่มันก็ไม่เป็นผลภายในใจของเขานั้นยิ่งสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

...เพียงไม่นานร่างกายของเขาก็ล้มลงจมคากองเลือด

‘อายุขัยมันยังเหลืออีกหลายสิบนาที่ไม่ใช่เหรอ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น’ บอนโน่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

แล้วหลังจากนั้นชีวิตของเขาก็ดับลงก่อนที่อายุขัยจะหมด...

[ สถานะไร้ตัวตนรูปแบบที่4 ‘ไร้ตัวตนสังหาร’

เมื่อเข้าสู่รูปแบบที่4 จะไม่สามารถใช้ผลโบนัสของรูปแบบอื่นได้เป็นระยะเวลา 300 ชั่วโมง

รูปแบบที่4 จะมีผลเหมือนรูปแบบที่ 1 ทุกอย่างยกเว้นผลโบนัส

-ผลโบนัสของรูปแบบที่4

สามารถโจมตีสิ่งที่อยู่นอกสถานะไร้ตัวตนได้เป็นระยะเวลา10 วินาที และจะใช้งานได้อีกครั้งหลังจากผ่านไป 300 ชั่วโมง ]

---ร่างกายของบอนโน่ล้มลงนอนตายอยู่กับพื้น

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ร่วงล้มลงไปพร้อมกับร่างกายของบอนโน่...

มันคือเดดโซลปริซึมที่ตอนนี้ลอยหมุนอยู่กับที่กลางอากาศ

“จังหวะนี้แหละไอหลานรัก จัดการเลย!!”

เสียงของชายแก่สั่งการหลานชายของเขา

“ครับคุณปู่!!”

เฟรอกินและกอนน้อยออกมาจากสถานะไร้ตัวตนด้วยใบหน้าที่จริงจัง

และในทันทีที่ออกมาจากสถานะไร้ตัวตนกอนน้อยได้ทำการเรียกหม้อหลุมดำออกมาที่บริเวณด้านใต้ของเดดโซลปริซึมแล้วดูดมันลงไปในหม้อหลุมดำทันที

.

.

“เรียบร้อยแล้วครับคุณปู่”

กอนน้อยพูดด้วยรอยยิ้ม

“เฮ้อ...เยี่ยมมากเลยกอน”

เฟรอกินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งก่อนที่จะเอามือไปลูบหัวของหลานชายด้วยใบหน้าที่จะยิ้มก็ไม่ใช่จะเศร้าก็ไม่เชิง

รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยซากศพจำนวนมากรวมถึงศพของบอนโน่....

.

.

.

----เฟรอกิน ซีโร่ และกอนกลับมาที่หมู่บ้านของพวกครึ่งหมาป่า

บรรยากาศภายในหมูบ้านในตอนนี้เต็มไปด้วยความเศร้ามีหลายคนภายในหมู่บ้านที่ต้องตายจากคำสั่งตายของบอนโน่อยู่ไม่น้อย นั่นรวมถึงหัวหน้าหมู่บ้านด้วยเช่นกัน

.

.

เฟรอกินเลือกที่จะเดินทางกลับไปยัง ‘เกาะคฤหาสน์รัชเกท’ ที่ตั้งอยู่ภายในโลกของพวกวอร์บีสท์

“ยินดีต้อนรับกลับมาครับท่านเฟรอกิน”

พ่อบ้านและเมดจำนวนหนึ่งของเฟรอกินที่ทำหน้าที่เฝ้าคฤหาสน์รัชเกทออกมารอต้อนรับ

“ระหว่างที่ชั้นไม่อยู่มีใครบุกรุกเข้ามาบ้าง” ...

“มีแค่ทหารของอาณาจักรเอเลเฟนท์จำนวนไม่กี่สิบคนเท่านั้นครับพวกมันเกิดอาการสงสัยและต้องการบุกรุกเข้ามา...แต่เราได้จัดการพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว”

พ่อบ้านรายงานอย่างสุภาพ

“ทำได้ดีมาก...งั้นตอนนี้เรากลับไปยังโลกของเราดีกว่า”

พูดจบเฟรอกินและพ่อบ้านก็เดินไปยังห้องใต้ดินของคฤหาสน์รัชเกท

ส่วนซีโร่ในตอนนี้พากอนน้อยไปอาบน้ำ

ภายในห้องใต้ดินในตอนนี้มีเพียงแค่เฟรอกินและพ่อบ้านของเขาที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องแห่งนี้ได้

ใจกลางของห้องใต้ดินนั้นมีสิ่งที่คล้ายกับแกนกลางดันเจี้ยนอยู่

มือของเฟรอกินสัมผัสไปที่สิ่งที่คล้ายกับแกนกลางนั้นไม่นานมันก็เลืองแสงออกมา

“พาชั้นกลับไปยังโลกของชั้นที”

เมื่อเฟรอกินพูดจบแกนกลางก็หมุนรอบตัวเองด้วยความเร็วสูง

เกาะรัชเกทเกิดการสั่นไหวเล็กน้อย...

“วิ้ง!!!”

เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นเกาะรัชเกทก็หายไปจากโลกของพวกวอร์บีทส์

.

.

---กลางทะเลที่ว่างเปล่าภายในอาณาเขตของประเทศญี่ปุ่น

“วิ้ง!!!”

เกาะรัชเกทก็โผล่มายังโลกมนุษย์ตรงจุดนั้นจุดเดิมที่มันเคยอยู่

มันเป็นการเดินทางไปมาระหว่างมิติ ระหว่างโลกที่ง่ายดายเหลือเกินจนใครๆก็ต้องการ และอยากได้

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic