จอมมารอหังการ์ (Great Demon King)

วันต่อมา

เมื่อมีคลาร์กร่วมเดินทางมาด้วย คณะเดินทางก็มุ่งหน้าไปยังทางตอนใต้ของป่าทมิฬกันต่อ การรับมือกับสัตว์วิเศษนานาชนิดตามรายทางจึงง่ายดายขึ้นมาก

คลาร์กแสดงความสามารถต่อหน้าแฟนนี่อย่างจงใจ และเพราะความช่วยเหลือของเขาจึงทำให้สามารถจัดการหมาป่าคมวายุสองตัว และอินทรีน้ำแข็งอีกหนึ่งตัว

ทุกครั้งที่สัตว์วิเศษถูกฆ่าตาย หานซั่วจะปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าผลึกมนตราของสัตว์วิเศษและรีบส่งให้ลิซ่าเก็บไว้เพื่อความปลอดภัยราวกับศึกชิงสมบัติ ไม่เหลือสิ่งใดทิ้งไว้ให้คลาร์กแม้แต่หนังของหมาป่าคมวายุ

คลาร์กต้องการชนะใจแฟนนี่ให้ได้ แม้จะเจ็บปวดอยู่ในใจแต่ก็ยังฝืนยิ้ม เขาเล่นไปตามเกมของหานซั่ว และต่อสู้ต่อไปโดยไม่หวังผลึกมนตรา

เมื่อพลบค่ำ คณะเดินทางก่อกองไฟขึ้น และหานซั่วก็รับหน้าที่หน้าที่ย่างเนื้อเช่นเดิม คลาร์กจงใจนั่งลงข้าง ๆ แฟนนี่และพยายามชวนเธอคุย ขณะเดียวกัน จีนซึ่งนั่งข้างแฟนนี่อีกฝั่งหนึ่งก็ถลึงตาใส่คลาร์กและพยายามพูดขัดจังหวะเขาทุกครั้ง หวังจะไล่คลาร์กให้พ้นทาง

ส่วนนักเรียนคนอื่น ๆ ก็แยกตัวไปพักผ่อน พูดคุยและหัวเราะอย่างสนุกสนาน หรือแม้แต่จัดข้าวของของตัวเองเงียบ ๆ มีเพียงลิซ่าเท่านั้นที่อยู่ข้าง ๆ หานซั่ว มองเขาพลิกกลับเนื้อที่กำลังย่างไฟ

“ไบรอัน เจ้าน่ะ ร้ายขึ้นทุกวันเลยนะ รู้ตัวไหม? ต่างจากตัวเจ้าเมื่อก่อนมากเลย”

ลิซ่าใช้กิ่งไม้กิ่งหนึ่งเขี่ยกองไฟเล่น สายตาเป็นประกายของเธอจับจ้องร่างกายของหานซั่วขณะพูด

หานซั่วหันมามองลิซ่า ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ “จริงหรือ? แต่ข้ารู้สึกดีนะ...ข้าแค่คิดว่าที่ผ่านมา ข้าใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังและโง่เง่ามากเกินไป ก็เลยอยากลองเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียที เจ้าไม่ชอบหรือ?”

ลิซ่าส่ายศีรษะและตอบว่า “เปล่า ไม่ใช่หรอก ข้าแค่คิดว่า...เจ้าต่างจากเมื่อก่อนเฉย ๆ ไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นนี้อย่างไรดีเหมือนกัน บางที...อาจเป็นเพราะที่ข้าใช้คำสาปกรีดวิญญาณกับเจ้า ทุกอย่างก็เลยกลายเป็นแบบนี้?”

หานซั่วหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ พลางคิดว่า เขาไม่ใช่ทั้งไบรอัน และคำสาปกรีดวิญญาณก็ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย ไม่ว่าจะเป็นลิซ่า แฟนนี่ หรือแม้แต่นักเรียนกับอาจารย์คนอื่น ๆ ต่างคิดว่าคำสาปกรีดวิญญาณเป็นเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงของเขา คิดไปคิดมาก็ตลกดี

“ที่ข้าเปลี่ยนไปนี่...ไม่ดีงั้นหรือ?”

“ดีอยู่แล้วสิ ดีมากเลยด้วยเมื่อเทียบกับตัวตนของเจ้าเมื่อก่อน ข้ารู้สึกโมโหทุกครั้งเวลาเจ้าทำตัวปวกเปียกแล้วก็ขี้ขลาดแบบนั้น...ข้าถึงได้ทำตัวใจร้ายกับเจ้า หวังจะทำให้เกิดแรงฮึดและเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง แต่เจ้ากลับยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ชีวิตโยนใส่เจ้าไม่ว่ามันจะเป็นอะไร และไม่เคยต่อต้านใครก็ตามที่เข้ามารังแก ข้าสงสารเจ้า ถ้าการมีชีวิตอยู่มันต้องเจ็บปวดทรมานขนาดนั้น คงจะดีกว่าถ้าเจ้าตาย ๆ ไปเสีย ข้าถึงได้จงใจใช้คำสาปกรีดวิญญาณ...เพราะไม่อยากเห็นเจ้าต้องมีชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว”

ลิซ่าหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าหานซั่ว

หานซั่วนิ่วหน้า มองตอบเธอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน “นี่เจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าพยายามช่วยข้า ก็เลยใช้คำสาปกรีดวิญญาณด้วยเจตนาดีอย่างนั้นหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

ลิซ่าเงยหน้าขึ้นขณะอธิบาย

“ถึงแม้ว่าข้าจะใช้เจ้าฝึกเวทมนตร์เหมือนกัน แต่ข้าก็ปฏิบัติกับเจ้าดีกว่าที่นักเรียนคนอื่นทำตั้งเยอะ แต่เจ้าก็เหมือนเดิม ใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังต่อไปวัน ๆ ตอนนั้นข้ารู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว และอยากช่วยปลดปล่อยเจ้าจากชีวิตบ้า ๆ นี่เสียที แล้วดูเจ้าตอนนี้สิ เจ้าเปลี่ยนไปมาก ขนาดข้ายังแทบจำเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”

หานซั่วส่ายศีรษะและไม่ได้พูดอะไรต่อ บางอย่างในใจของเขายืนยันวิธีคิดของลิซ่า เป็นความจริงที่ไบรอันใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังจนคิดอยากฆ่าตัวตายมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยกล้าพอที่จะลงมือทำ อย่างไรก็ตาม หานซั่วก็ยังไม่สามารถยกโทษให้ลิซ่าที่เธอช่วยให้คนอื่นจบชีวิตตัวเอง

“บ...ไบรอัน ข้าว่า พวกเราย่างเนื้อของตัวเองได้ ไม่ต้องใช้เจ้าแล้วล่ะ” บาค เบลล่า และคนอื่น ๆ เดินเข้ามาหาหานซั่วและพูดด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ

เพราะหานซั่วย่างเนื้อแสนอร่อยให้กับลิซ่า แฟนนี่ เอมี่ และคนอื่น ๆ ในขณะที่ส่งเนื้อเน่า ๆ น่าสยดสยองให้บาค เบลล่า และพวกที่เหลือ ทำให้พวกเขาต้องทุกข์ทรมานจากอาการท้องเสียมานานหลายวัน

ก่อนหน้านั้น พวกเขาทำได้เพียงก่นด่าและสาปแช่งหานซั่วมาโดยตลอด แต่เมื่อเจอภาวะบ้าระห่ำของหานซั่วมาเมื่อวาน พวกเขาก็ไม่กล้าบ่นอะไรเขาอีกเลย เพราะกลัวว่าจะทำให้หานซั่วสติหลุดอีกครั้ง

กลายเป็นว่าตอนนี้พวกเขาหวาดกลัวหานซั่วจับใจ

หานซั่วยิ้มซื่อ ๆ พร้อมกับพูดอย่างกระดากอาย “จะทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน? ข้าเป็นทาสรับใช้ของสาขาศาสตร์แห่งความตาย การเตรียมอาหารเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว จะให้นักเวทที่สูงศักดิ์และบอบบางอย่างพวกเจ้ามาทำเรื่องแบบนี้แทนได้อย่างไร คงไม่เหมาะหรอก”

“เหมาะสิ เหมาะแน่ๆ! ไหน ๆ พวกเราก็ออกเดินทางเพื่อฝึกฝน พวกเราก็ควรลองทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เมื่อวานเจ้ายังช่วยชีวิตพวกเราไว้อีก เราไม่ควรให้เจ้าทำอะไรเยอะเกินไปหรอก... จริงไหม บาค?”

เบลล่าพยายามฝืนหัวเราะขณะพูด

“จริงด้วย พวกเราควรเตรียมอาหารกินเอง ไม่ใช่พึ่งเจ้าไปเสียทุกอย่าง”

บาคซึ่งปวดท้องมาหลายวัน รู้ดีกว่าถ้ากินเนื้อที่หานซั่วย่างเข้าไปอีกละก็ ถ้าไม่ดิบเกินไป ก็จะสุกเกินไปเสมอ เขารีบยิ้มประจบประแจงเล็กน้อย ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง และเอ่ยขึ้น

“ไบรอัน ก่อนหน้านี้ข้าผิดเอง อย่าแค้นเคืองอะไรข้าเลย ถ้าเจ้าเกลียดข้า แล้วมาเจอข้าตอนที่เจ้ากลายเป็นบ้... เอ่อ... สูญเสียการควบคุมตัวเองไปอีก ข้าคงไม่รอดแน่ ๆ”

“ก็ได้ ในเมื่อพวกเจ้าน้ำใจงามกันขนาดนี้ก็ขอบคุณมาก มาสิ ย่างเนื้อกันได้เลย ขอให้สนุกนะ”

ในใจหานซั่วคิด ‘รู้สึกดีเป็นบ้าเลยแฮะ’  ก่อนจะลุกขึ้นยืนและยิ้มอย่างจริงใจ เขาหยิบเนื้อสองสามชิ้นที่สุกดีแล้ว และยื่นชิ้นที่ใหญ่ที่สุดให้ลิซ่าที่จ้องเนื้อตาเป็นมันมาได้พักหนึ่งแล้ว และถือเนื้อส่วนที่เหลือเดินไปหาแฟนนี่

กลิ่นหอมของเนื้อย่างไฟตลบอบอวลไปทั่ว แฟนนี่ซึ่งกำลังฟังคลาร์กและจีนดูถูกกันเองด้วยสีหน้าที่หมดความอดทนเต็มที ตอนนั้นเองที่สายตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกับลิ้นที่เลียริมฝีปาก และยิ้มอย่างมีเสน่ห์

“อาจารย์แฟนนี่ อาจารย์จีน แล้วก็ เอ่อ... อัศวินคลาร์ก เนื้อย่างเสร็จแล้วครับ!”

หานซั่วหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับยื่นเนื้อให้ทั้งสามคน

“เอ๊ะ...แหวะ! ไบรอัน ทำไมวันนี้เนื้อยังดิบอยู่เลยล่ะ น่าคลื่นไส้จะตายไป!”

แฟนนี่ร้องเสียงแหลมและคายชิ้นเนื้อที่เพิ่งกัดเข้าไปออกมา

เพราะแฟนนี่สายตาสั้น และหานซั่วไม่ได้ส่งเนื้อย่างให้ด้วยตัวเอง ประกอบกับแฟนนี่ที่รีบกินเกินไป เธอจึงหยิบเนื้อชิ้นที่หานซั่วเตรียมไว้ให้จีนและคลาร์กไปก่อนที่เขาจะทันได้เตือน

“เอ่อ... อาจารย์แฟนนี่ ชิ้นนั้นไม่ใช่ของท่านครับ ชิ้นนี้ต่างหาก”

หานซั่วไม่รู้ว่าตัวเองจะหัวเราะหรือร้องไห้ พลางคิดว่าแฟนนี่ก็ช่างรีบกินเสียเหลือเกิน

เขารีบยื่นชิ้นเนื้อที่ใช้ความมานะพยายามตระเตรียมมาอย่างดีให้ พร้อมกับหยิบเนื้อที่กึ่งสุกกึ่งดิบกลับมาจากมือเธอ เขาใช้มีดเฉือนชิ้นเนื้อส่วนที่เธอกัดแล้วออก ก่อนจะยิ้มอย่างร่าเริง ยื่นชิ้นนั้นให้คลาร์กและพูดอย่างกระอักกระอ่วน

“ท่านคลาร์ก ชิ้นนี้ของท่านครับ ทักษะการทำอาหารของข้าไม่ค่อยได้มาตรฐานเท่าไร อาจารย์แฟนนี่กัดไปแล้วคำหนึ่งก็จริงแต่ข้าเฉือนออกให้แล้ว หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจนะครับ”

“เอ่อ... ข้าขอกินแค่ขนมปังก็พอ” คลาร์กตอบ

“จะพอได้อย่างไรกัน ขนมปังไม่ได้ช่วยให้ร่างกายแข็งแกร่งสักหน่อย ท่านเป็นอัศวิน ท่านต้องกินเนื้อเยอะ ๆ ที่ท่านไม่กินเพราะฝีมือไม่เอาไหนของไบรอัน หรือเพราะรังเกียจที่อาจารย์แฟนนี่กัดเนื้อชิ้นนั้นไปแล้วกันแน่?”

จีนซึ่งรู้ดีว่าใครก็ตามที่ทำตัวไม่ดีกับไบรอัน เป็นอันต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเมื่อต้องกินอาหารที่เขาทำทุกรายไป เขาหัวเราะอย่างสะใจอยู่ในใจ ขณะที่พยายามคะยั้นคะยอคลาร์กด้วยสีหน้าอันชอบธรรม

“เปล่านะ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าก็แค่...”

คลาร์กพูดด้วยสีหน้าจนใจพลางโบกไม้โบกมือ เขาส่ายศีรษะ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรต่อ เพราะเขาเห็นแฟนนี่กัดไปแค่คำเดียวก็ต้องคายออกมา ก็พอรู้ได้แล้วว่าเนื้อชิ้นนั้นต้องรสชาติแย่มากแน่ ๆ

“ในฐานะอัศวินผู้สูงศักดิ์ ท่านคลาร์กคงไม่อยากกินอะไรที่คนอื่นกัดไปแล้วจริง ๆ ข้าเข้าใจดี อาจารย์จีน งั้นท่านรับชิ้นนี้ไปแทนไหมครับ?”

หานซั่วเผยท่าที ‘เสร็จข้าล่ะ!’  ที่จงใจทำให้คลาร์กดูรังเกียจแฟนนี่ได้สำเร็จ จึงส่งเผือกร้อนให้จีนต่อ

จีนถึงกับผงะกับคำพูดของหานซั่ว เขาหัวเราะแห้ง ๆ และตอบว่า “ไม่ ไม่มีทาง ข้าจะกล้าแย่งของจากท่านคลาร์กได้อย่างไร อีกอย่าง ของข้าชิ้นนี้ต่างหาก ข้าเอาไปกินล่ะนะ”

จีนเหงื่อแตกไหลเป็นทางมาตามคิ้ว เขาพูดอย่างร้อนรนและหยิบเนื้อกึ่งสุกกึ่งดิบอีกชิ้นหนึ่งไป ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปหาพวกบาคและเบลล่าทันทีเพื่อเอาตัวรอด เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะไปย่างเนื้อใหม่อีกครั้ง

“อาจารย์จีนช่างถ่อมตัวจริง ๆ ดูเหมือนเนื้อชิ้นนี้อย่างไรก็ต้องเป็นของท่านแล้วล่ะ”

หานซั่วยิ้มอย่างใสซื่อ และตั้งใจจะยัดเยียดเนื้อชิ้นนั้นจนกว่าคลาร์กรับไว้ให้จงได้

คลาร์กมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ จู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกอะไรออก

“ข้าลืมของเอาไว้ ขอตัวก่อนนะ”

คลาร์กทำเหมือนจีนไม่มีผิดเพี้ยน ทันทีที่พูดจบ เขาก็วิ่งออกไปราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง และหายตัวไปในเวลาเพียงชั่วพริบตา

“ไบรอัน เจ้านี่นับวันจะเกเรใหญ่แล้วนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมจีนกับบาคถึงได้ท้องเสียมาหลายวัน เจ้าเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้ใช่ไหม บอกมานะ”

แม้แฟนนี่จะจ้องเขม็งและตำหนิหานซั่วอย่างโกรธ ๆ แต่ก็อดขำไม่ได้ 

“เพิ่งรู้หรือคะ อาจารย์แฟนนี่? ไบรอันตอนนี้น่ะ ต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ เขาเกเรกว่าพวกนักเรียนทั้งหมดอีกค่ะ”

ลิซ่าหัวเราะเบา ๆ และมองแฟนนี่ด้วยสายตาแปลกๆ

“จริงสิ ถ้าอาจารย์แฟนนี่รู้อยู่แล้วว่าไบรอันตั้งใจแกล้งพวกนั้น ทำไมถึงไม่ห้ามเขาล่ะคะ?”

“เพราะข้าเองก็รำคาญคลาร์กกับจีนเหมือนกันน่ะสิจ๊ะ พวกเขาเอาแต่มาวนเวียนอยู่รอบตัวข้า แล้วก็ชวนคุยไม่หยุดเลย ไม่ก็พยายามสร้างเหตุการณ์อะไรสักอย่างขึ้นมา แล้วก็ลากข้าเข้าไปเกี่ยวด้วยให้ได้ น่าเบื่อจะตายไป แต่คลาร์กก็ช่วยเราไว้เยอะ และเขาก็เป็นคนดีจริง ๆ นั่นแหละ” แฟนนี่อธิบาย

หานซั่วลิงโลดอยู่ในใจเมื่อได้ยินที่แฟนนี่พูดในช่วงแรก แต่ก็ต้องโมโหเมื่อได้ยินแฟนนี่พูดว่าคลาร์กเป็นคนดี

“อย่างนี้นี่เอง ฮะๆๆ อาจารย์แฟนนี่ ข้ารู้มาว่ามีสระน้ำใหญ่อยู่ไม่ไกล และน้ำก็ใสสะอาดดีด้วย พวกเราไม่ได้อาบน้ำกันมาหลายวัน คืนนี้พวกเราไปว่ายน้ำกันไหมคะ?”

“ลิซ่า ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ชอบว่ายน้ำนี่นา ทำไมอยู่ ๆ ถึงชอบว่ายน้ำขึ้นมาได้ล่ะ?”

“เอ่อ... ก็การว่ายน้ำ เป็นการออกกำลังอย่างหนึ่งนี่คะ!”

ใบหน้าน่ารักของลิซ่าแดงระเรื่อขณะที่เธออธิบายให้แฟนนี่ฟัง เธอตอบคำถามอย่างรวดเร็วก่อนจะหันหน้าไปมองหานซั่ว

หานซั่วทำสีหน้าแปลกใจพลางครุ่นคิด ดูเหมือนหน้าอกของลิซ่าจะเริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่เขาบอกวิธีเพิ่มขนาดหน้าอกไปคราวนั้น เธอคงแอบไปทำตามอย่างลับ ๆ เขาคิดว่าตลกดี และความเข้าใจในความคิดของผู้หญิงของเขาก็ลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น

*******************************