(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 128 พี่ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว!

จินหลินได้เปลี่ยนรองเท้าจากรองเท้าส้นสูงมาเป็นรองเท้าผ้าใบที่พีทซื้อมาให้ ซึ่งข้างในกล่องรองเท้าก็มีถุงเท้าคู่ใหม่เตรียมไว้ให้กับเธอด้วยเช่นกัน และก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องประหลาดใจ เพราะรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ มันสวมเข้ากับเท้าของเธอได้พอดิบพอดี ราวกับพีทนั้นรู้ขนาดเท้าของเธอ โดยที่เธอไม่เคยบอกเขา

‘ตอนนั้นที่เขาไปซื้อ เขาไม่ได้เข้าใกล้รองเท้าของฉันเลยไม่ใช่เหรอ? แล้วเขารู้ขนาดเท้าของฉันได้ยังไง’ ความประทับใจที่ก่อตัวเริ่มเต้นระรัวขึ้นอีกครั้ง

เธออยากที่จะถามกับเขาให้รู้เรื่อง แต่เมื่อเห็นว่าทั้งสองข้างกายของพีท ล้วนมีฝ้ายและรดายื่นเกาะแขนไม่ห่าง จินหลินก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ควรที่จะเข้าไปแทรกกลาง

เธอเก็บรองเท้าส้นสูงใส่กล่องรองเท้าผ้าใบ พลางออกวิ่งและเดินด้วยความเร็วที่สบายเท้า ไม่นานนักเธอก็เดินตามกลุ่มของพีททัน ซึ่งชายหนุ่มก็ได้หันมามองจินหลินและก้มลงมองดูรองเท้าของเธอและส่งยิ้มให้โดยที่ไม่ได้พูดอะไร

“พีทเห็นว่าเธอคงจะเดินไม่สบายเขาเลยซื้อรองเท้าผ้าใบคู่นี้ให้ อันที่จริงพีทเขารู้อยู่แล้วว่าเธอเองก็มีรองเท้าผ้าใบติดตัวมาด้วย แต่เชื่อเถอะเธอใส่คู่นี้ ดีกว่าคู่นั้นเป็นไหนๆ” รดาอดไม่ได้ที่เห็นพีทไม่ยอมอธิบายความใส่ใจของเขาที่มีให้กับจินหลิน

จึงได้เข้ามาช่วยอธิบายให้กับชายหนุ่มแทน ซึ่งจินหลินได้ฟังก็พยักหน้าว่าเธอเข้าใจถึงความตั้งใจดีของพีทแล้ว

และอยากที่จะไปขอบคุณพีทด้วยตัวเธอเองตอนที่ลงเครื่อง ทั้งนี้เนื่องจากพีท รดา ฝ้ายและหญิงเล็ก ต่างจองที่นั่งในชั้น Business Class ส่วนทางด้านของจินหลินนั้นด้วยความรีบร้อนอยากที่จะเดินทางเที่ยวบินเดียวกับกลุ่มของพีท ซึ่งที่นั่งต่างไม่ว่าจะชั้นประหยัดหรือธุรกิจ ก็ล้วนเต็มหมดแล้ว

พนักงานของเธอจึงได้จองที่นั่งชั้น First Class ให้กับจินหลินนั่นเอง แม้ระหว่างที่นั่งทั้งสองชั้นนี้จะไม่ห่างกันมาก แต่มันก็แยกส่วนกันอย่างชัดเจน

เครื่องบินจากสนามบินเซี่ยงไฮ้ทะยานออกจากประเทศ พร้อมกับหลายชั่วโมงต่อมาเครื่องบินจะลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิที่อยูในกรุงเทพด้วยความปลอดภัย

จินหลินได้กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง หลังจากผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ซึ่งจินหลินจะช้าหน่อยเพราะเธอคือคนต่างประเทศ ส่วนกลุ่มของพีทนั้นเป็นคนไทยอยู่แล้ว ด่านตรวจจึงไม่ได้เข้มงวดมากนัก หลังจากตรวจสอบว่าไม่มีสิ่งของผิดกฎหมายก็เดินผ่านไปรับกระเป๋าได้อย่างสบายๆ

ไม่นานนักจินหลินก็มาสมทบกับกลุ่มของพีท แต่น่าเสียดายที่เธอยังไม่ได้ทันได้พูดคุยกับพีท เพราะในขณะที่ทุกคนกำลังรอรับกระเป๋าของจินหลิน ตัวของพีทและฝ้ายก็ได้จากไปแล้ว

เนื่องจากระหว่างที่ทุกคนกำลังรอกระเป๋าอยู่ โทรศัพท์ของพีทก็พลันดังขึ้น มันเป็นสายจากพี่แพร พี่สาวของพีทที่ได้โทรมาหาพีทเพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง ซึ่งพีทเองก็เห็นว่าที่ตรงนี้ไม่มีอะไรให้เขาจัดการแล้ว

เขาก็ได้ขอตัวแยกออกไปหาพี่แพร พร้อมกับฝ้ายทันที “พีทไปแล้วเหรอคะ?” จินหลินถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เพราะเธอยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย

“พอดีพีทเขาติดธุระด่วน เอาไว้วันหลัง พวกเราค่อยนัดเจอกันใหม่นะ ระหว่างนี้เที่ยวที่ประเทศไทยให้สนุกนะ ประเทศไทยยินดีต้อนรับ” เมื่อออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้า ทางด้านของจินเทียน พี่สะใภ้ของจินหลินก็มารออยู่แล้ว พอเห็นน้องสาวมาหาถึงที่ มีหรือพี่ชายจะไม่มารับ

จินหลินแยกตัวไป ส่วนรดากับหญิงเล็กก็เดินทางกลับบ้านของพวกเธอเป็นอันจบทริปการเดินทางไปยังประเทศจีนแต่เพียงเท่านี้

พีทและฝ้ายได้เรียกรถแท็กซี่ไปหาพี่แพรตามที่นัดหมาย ซึ่งก็เป็นโรงแรมหรูที่อยู่ในตัวเมืองที่พีทก็พอได้ยินชื่ออยู่บ่อยๆ เพียงแต่ยังไม่เคยได้มีโอกาสมาใช้บริการ เนื่องจากราคาอาหารของที่นี่นั้นแพงหูฉี่เลยทีเดียว

พีทและฝ้ายมาถึงโรงแรมหรูก็ได้แจ้งชื่อของเขาให้กับพนักงานต้อนรับ ก่อนที่พนักงานจะนำพาพีทไปยังชั้นบนของโรงแรมที่เป็นส่วนรับประทานอาหาร ซึ่งสถานที่นัดพบกับพี่แพรคือห้องอาหารส่วนตัวนั่นเอง ‘ก๊อก~!’

พนักงานต้อนรับได้เคาะประตูแจ้งคนด้านใน พลางเปิดทางให้พีทและฝ้ายเข้าไปด้านใน

โดยข้างในห้องพีทเห็นพี่แพรกำลังนั่งกอดอกด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย ด้านข้างของพี่แพรคือวิเวียร์หญิง ผู้บริหารสาวจากบริษัท Pineapple ที่ถูกส่งมาเปิดหน้าร้านเป็นแห่งแรกในประเทศไทย

ส่วนฝั่งตรงข้ามคือชายวัยกลางคนที่พีทไม่รู้จักและทั้งสองน่าจะเป็นคนต่างประเทศด้วยกันทั้งคู่ โดยวิเวียร์และชายวัยกลางคน กำลังโต้เถียงกันอย่างรุนแรง มีการสบถด่ากันไปมา จนพีทและรดาแทบจะนึกว่าตัวเองนั้นมาผิดห้อง

“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ ถ้าหากคุณยอมเปิดเผยเรื่องที่คุณรู้ให้กับผมสักนิด ผมคงไม่ถูกผู้บริหารในบริษัทต่อว่ามาขนาดนี้หรอก” ชายวัยกลางคนตบโต๊ะเสียงดัง

“ทำไมฉันต้องเปิดเผยเรื่องที่ฉันรู้ให้กับคุณด้วยไม่ทราบ? คุณกับฉันเราสองคนต่างเป็นคู่แข่งกันนะเอลริค” วิเวียร์ตอบโต้กลับท่าทางไม่ยอมกัน สองฝ่ายต่างมองกันไปมาด้วยท่าทางเกลียดกันเข้าไส้

“พีทมาจัดการเรื่องตรงนี้เถอะ พี่ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว” พี่แพรเรียกพีทที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้ามา ซึ่งพอฝรั่งทั้งสองได้เห็นถึงพีท พวกเขาก็พลันเปลี่ยนท่าทางและอารมณ์กันในทันที

“นี้คงเป็นน้องชายของคุณแพรสินะครับ เขาใช่ไหมที่รู้จักกับนักพัฒนา Rayzen? สวัสดีครับผมชื่อเอลริค เป็นตัวแทนจากบริษัท Gogle ครับ” ชายที่ชื่อว่าเอลริครีบชิงจังหวะที่อยู่ใกล้กว่า เข้ามาจับมือพีทก่อน

ส่วนวิเวียร์ก็ไม่น้อยหน้า “อย่าได้ไปฟังตาแก่เลอะเลือนนี้เลย มาสิ มานั่งกินอะไรกันก่อน” วิเวียร์ดึงมือของเอลริคออก จนผู้ช่วยของเอลริคที่ชื่อว่าไมเคิล พยายามที่จะดันวิเวียร์ให้ออกไปห่างๆ

พีทงงไปหมดแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่ คนที่ชื่อเอลริคมาหาเขาทำไม? และวิเวียร์มายุ่งหยามอะไรกับพี่สาวของเขาด้วย?

“พีทนั่งลงก่อน เดี๋ยวพี่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง” พี่แพรพูดด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่ายและดูไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนพีทรู้สึกได้ว่าอีกนิดเดียว พี่สาวของเขาได้ระเบิดลงแน่

พี่แพรนั้นได้บอกเล่าเรื่องที่มีบริษัทของ Gogle ติดต่อเธอมา อนึ่งเพื่อมาแสดงความดีใจและผูกมิตรกับบริษัทแอปฯ Easy Food ที่ได้เปิดตัวในประเทศไทยและทำยอดดาวน์โหลดสูงถึงระดับหนึ่งล้านดาวน์โหลดไปแล้ว

มองดูเผินๆ อาจเป็นการเข้ามาทักทายกันตามปกติ มีการมอบดอกไม้แสดงความยินดี แต่ทว่าที่มันไม่ปกติก็คือ ในขณะที่เอลริคและทีมงานจากบริษัท Gogle ที่ได้มาตั้งสำนักงานใหญ่ที่ประเทศไทย มาร่วมแสดงความยินดีให้กับแอปฯ Easy Food ถึงบริษัทของพวกเขาที่จังหวัดธาราบุรี จู่ๆ ตัวของวิเวียร์ก็ได้แวะเข้ามาพี่แพรที่สำนักงานเช่นเดียวกัน ซึ่งพีทก็พอจะรู้สึกอยู่บ้างว่าวิเวียร์นั้นมีรสนิยมทางเพศที่ ไม่ได้ชอบผู้ชาย หากแต่ชอบผู้หญิงด้วยกันเอง

วิเวียร์ไม่ใช่ทอม เธอเป็นผู้หญิงที่รักสวยรักงามเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป และความรักสวยรักงามนี้ทำให้เธอชอบผู้หญิงด้วยกันเอง หรือจะบอกว่าเธอคือ LGBTQ+ ก็ได้

วิเวียร์นั้นตามจีบพี่แพรมาสักพักหนึ่งแล้วและพีทเองก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของพี่สาวของเขาและไม่ออกความคิดเห็นในเรื่องนี้ ว่าพี่สาวของเขาควรจะคบกับใครหรือไม่ควรคบกับใคร

ในฐานะน้องชายแน่นอนพีทย่อมหวงพี่สาวของเขาอยู่แล้ว หากพี่สาวของเขาถูกผู้ชายคนไหนมาข่มเหงรังแก เขาย่อมไม่อยู่เฉยๆ แน่ แต่กระนั้นคนที่มาจีบพี่สาวของเขาในครั้งนี้ไม่ใช่ผู้ชายนะสิ…เช่นนั้นจะให้เขาเข้าไปยุ่งเรื่องของพี่สาวเขาได้ยังไง

พี่แพรยังคงเล่าเรื่องที่สำนักงาน Easy Food ต่อไป ซึ่งเมื่อวิเวียร์ได้มาถึงสำนักงานและได้พบกับเอลริค เธอก็โวยวายขึ้นมา คิดทึกทักเอาเองว่าเอลริคนั้นรู้เรื่องของพีท ที่รู้จักกับนักพัฒนา Rayzen แล้วนั่นเอง

และด้วยความโป๊ะแตกของวิเวียร์นี้เองก็ทำให้เอลริคนั้นรู้ว่า พีทหรือประธานบริษัท Easy Food แท้ที่จริงแล้วคือลูกศิษย์ของนักพัฒนา Rayzen และที่เขาเชื่อเช่นนี้ก็เพราะหลักการเขียนโค้ดของแอปฯ Easy Food นี้ค่อนข้างเสถียรและไร้ช่องโหว่ใดๆ เหมือนกับ Rayzen ไม่มีผิดเพี้ยน

ดังนั้นเมื่อรู้ถึงความจริงนี้ เอลริคก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆ พยายามขอช่องทางติดต่อกับพีททันที เพียงแต่พี่แพรไม่ได้ให้ไปเพราะพีทนั้นเดินทางไปประเทศจีนกว่าจะกลับก็อีกหลายวัน ซึ่งก็คือวันนี้

และเมื่อเอลริคและวิเวียร์ได้รับรู้วันและเวลากลับแล้ว พวกเขาทั้งสองจึงไม่รอช้า ขอนัดเลี้ยงข้าวพีทกันอย่างที่เห็น

“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ เธอก็จัดการเองนะ พี่เหนื่อยกับทั้งสองคนนี้มาก…ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” พี่แพรส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ซึ่งพีทก็ได้ให้ฝ้ายตามไปดูพี่แพรสักหน่อย เพราะดูจากอารมณ์ของพี่แพรแล้ว

อย่างที่บอกไป ถ้าหากเอลริคและวิเวียร์ยังก่อเรื่องอีก พี่แพรคงระเบิดอารมณ์ใส่แน่ๆ และที่พีทรู้ถึงอารมณ์ของพี่สาวเขาดีก็เพราะตัวเขาเองเคยโดนพี่แพรดุอยู่บ่อยๆ ตอนเป็นเด็กนั่นเอง

พี่สาวกับน้องชาวในครอบครัวที่มีเชื้อสายจีน เป็นความรักที่ค่อนข้างแปลกประหลาด พี่สาวนั้นจะดุกับน้องชายมาก หากน้องชายทำอะไรขัดหูขัดตา หรือ ไม่ยอมเชื่อฟังพ่อแม่ คนที่จะลุกมาจัดการกับน้องชายเป็นคนแรกจะไม่ใช่พ่อหรือแม่…แต่เป็นพี่สาวนั่นเอง

พีทเองก็โดนพี่แพร ตีและดุเป็นประจำตอนเด็กๆ จึงไม่แปลกที่เขาจะค่อนข้างเคารพพี่สาวเขาเอามากๆ พอรู้ว่าวิเวียร์และเอลริคก่อเรื่องจนใกล้ทำให้พี่สาวเข้าระเบิดอารมณ์ พีทจึงให้ฝ้ายตามไปเฝ้าสักหน่อย

พี่แพรเดินออกไปพร้อมกับฝ้าย ปล่อยให้พีทคุยธุระของเขาตามลำพัง

“พวกคุณสองคนรู้ตัวไหมครับว่ากำลังล้ำเส้นผมอยู่?” ทันทีที่ประตูห้องอาหารปิดลง พีทก็จ้องมองไปที่วิเวียร์และเอลริค ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ฉันไม่ได้ต้องการจะล้ำเส้นของคุณ เพียงแต่ฉันอยากจะรู้จักกับคุณให้มากกว่านี้” ทั่วทั้งห้องเงียบลง เมื่อพีทได้พูดขึ้น…วิเวียร์และเอลริคมองหน้ากันไปมา จนกระทั่งเอลริคนั้นชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ฉันเองก็อยู่เงียบๆ รอการติดต่อกลับจากอาจารย์ของคุณมาสักพักหนึ่งแล้ว แต่อาจารย์ของคุณไม่เคยแม้แต่อ่านอีเมลของฉันเลย” ก็จริงอย่างที่วิเวียร์พูด เธอนิ่งเงียบมานานจริงๆ ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับพีทเลยตั้งแต่วันที่เขาได้ซื้อตึกสำนักงาน

แต่ความอดทนของคนก็คงมีขีดจำกัด ตัวของวิเวียร์เองก็ถูกบริษัทเร่งมา หลังจากแจ้งข่าวไปล่าสุดว่าพบคนที่สามารถติดต่อกับนักพัฒนา Rayzen ได้แล้ว ซึ่งบริษัท Pineapple ในตอนแรกก็ดีใจมากที่วิเวียร์ทำงานได้ดี แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ไม่มีอะไรคืบหน้าอีกเลย จนกระทั่งถึงวันนี้

พีทเองได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจถึงสถานการณ์ของวิเวียร์จริงๆ เธอทำตามที่เขาพูดแล้วและเขาเองที่เป็นฝ่ายละเลยอีกฝ่ายก่อน เช่นนั้น…พีทจึงค่อยๆ ผ่อนคลายอารมณ์โกรธลงและเริ่มพูดกับพวกเขาดีๆ

“ผมเองก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับอาจารย์ในช่วงระยะหลังๆ นี้เหมือนกันครับ…แต่เท่าที่ผมรู้มาเขาค่อนข้างไม่พอใจกับทั้งสองบริษัทของพวกคุณมากพอสมควรครับ” พีทพูดความรู้สึกของเขาออกไปในฐานะ นักพัฒนา Rayzen

“ไม่พอใจบริษัทของพวกเรา?!” วิเวียร์และเอลริค ชะงักไปในทันทีเมื่อพีทพูดว่านักพัฒนา Rayzen ไม่พอใจในบริษัทของพวกเขา “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมนักพัฒนา Rayzen ถึงได้ไม่พอใจในบริษัทของผม/ของฉัน”

วิเวียร์และเอลริคไม่อาจอยู่เฉยได้ พวกเขาจำเป็นต้องรู้เรื่องที่ทำให้นักพัฒนา Rayzen ไม่พอใจให้ได้ จะได้ไปแจ้งบริษัทของพวกเขาว่าสาเหตุคืออะไร ถึงได้ทำให้นักพัฒนา Rayzen ไม่พอใจ

“พวกคุณคงรู้จักเกม Farmday ที่พัฒนาโดยอาจารย์ของผมใช่ไหมครับ?” พูดถึงเกมนี้ มีใครบ้างจะไม่รู้จักเกม Farmday นี้คือเกม ที่สร้างรายได้ให้กับบริษัท Gogle และ Pineapple ที่ได้รับส่วนแบ่งจากการขายไอเท็มในเกมมหาศาลเลยนะ

ขนาดตอนนี้เกม Farmday ก็ยังติดอันดับหนึ่งหมวดเกมในแพลตฟอร์มของพวกเขาอยู่เลย ไฉนเลยที่วิเวียร์และเอลริคจะไม่รู้จัก

‘แต่มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ เกม Farmday ก็อยู่อันดับ 1 และอยู่หน้าแนะนำของแพลตฟอร์มมาตั้งแต่วันแรกที่เปิดให้ดาวน์โหลดแล้วทำไมนักพัฒนา Rayzen ถึงยังมีเรื่องที่ไม่พอใจพวกเขาอยู่อีกล่ะ?’

“ถ้าพวกคุณติดตามเกม Farmday อย่างที่พูดจริงๆ เช่นนั้นพวกคุณสองคนก็คงจะเห็นการรีวิวที่เกิดขึ้นในช่วงแรกแล้วใช่ไหมครับ” ถึงตอนนี้การถล่มรีวิวในแง่ลบจะจางหายไปแล้ว แต่ที่มันผ่านมาได้ เป็นเพราะตัวเกมของพีทนั้นดีจริงๆ

ไม่ใช่เกิดจากการที่แพลตฟอร์มออกมาปกป้องหรือช่วยจัดการกับการจ้างรีวิวของบริษัทเกมอื่นๆ

เมื่อพีทพูดมาถึงตอนนี้ วิเวียร์และเอลริคก็ชะงักค้างไปแล้ว

‘พวกเขาจำได้ว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง…บริษัทของพวกเขาทั้งสอง นิ่งเฉยไม่ยอมทำอะไรเลยในตอนนั้น เพราะคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือเรื่องปกติ ไร้สาระ ไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจอะไรมากมายนัก ในแพลตฟอร์มก็มีแอปฯมากมายที่โดนจ้างถล่มรีวิวมาแล้ว อย่างเช่น Ibook , Twisted โดยทั้งสองแอปฯก็เป็นแอปฯของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ล้วนเคยโดนกันมาหมดแล้ว ไฉนเลยที่พวกเขาจะต้องมาสนใจแอปฯเกมอย่าง Farmday ด้วย’

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy