Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่สี่สิบแปด เงามืดของอ้าวป้าหม่า

ณ คฤหาสน์สกุลไป่

เพี๊ยะ

ใบหน้าของไปมู่หลิงหันไปตามแรงมือ

“พ่อตบหนู!?”

ไป่มู่หลิงกุมหน้าตนเองอย่าตกใจและโกรธ

ไป่มู่หลิงลูกสาวคนเดียวที่เป็นแก้วตาดวงใจของผู้นำสกุลไป่

ปรกติแล้วคนที่ตามใจลูกสาวจนทำให้ใครแต่ละคนคอยส่ายหน้าคือ

ประมุขสกุลไป่ ไป่ซู่

ที่ความรักต่อลูกสาวมีมากจนขึ้นชื่อลือชา

มีแต่มารดาของไป่มู่หลิง ฮูหยินไป่เท่านั้น ที่พยายามจะเข้มงวดต่อลูกสาวมากกว่า

แต่ใบหน้าของไป่มู่หลิงเจ็บปวด

ไป่ซู่ ผู้เป็นพ่อยิ่งเจ็บปวดมากกว่า

“เจ้าไปหยามหมิ่น สกุลอ้าวทำให้พ่อต้องขายหน้าและผิดคำพูดต่อท่านปู่และพี่อ้าวหลงเทียน”

ไป่ซู่ หน้าแดงด้วยความอับอายและความโกรธ

“คุณคะ ใจเย็นเถอะค่ะ”

ฮูหยินไป่ที่ปรกติเข้มงวดกับลูกสาวกลับกลายมาเป็นฝ่ายห้ามสามี

ด้วยเหตุผลบางประการภริยาที่ปรกติคุมเรื่องราวในบ้านอยู่ตามปรกติ

จะกลายเป็นช้างเท้าหลังขึ้นมาทันทีหากเป็นเรื่องเกี่ยวกับโวลเดอมอร์หรือท่านข่านที่ต้องทำตามความเห็นของสามีที่เป็นหัวหน้าครอบครัว

“ลูกก็ด้วยขอโทษคุณพ่อเสียและไปขอโทษทางสกุลอ้าวด้วยกัน พี่อ้าวหลงเทียนเป็นคนใจกว้างต้องอภัยให้ลูกแน่นอน”

ฮูหยินไป่พยายามเกลี้ยกล่อมลูกสาวเอาน้ำเย็นเข้ารูปผ่อนคลายสถานการณ์ตึงเครียดของทั้งสองฝ่าย

“แม่ไม่อยู่ข้างหนู หนูไม่ได้รักอ้าวป้าหม่าและไม่มีวันยอมแต่งงานกับเขาหรอกค่ะ”

ไป่มู่หลิงอัดอั้นตันใจกับการที่พ่อที่ปรกติใจดีกับเธอกลายเป็นโกรธเกรี้ยว

“เจ้า”

ไป่ซู่เงื้อมมือขึ้นมาอีกครั้งด้วยแนวความคิดจะตบลูกสั่งสอนให้เชื่อฟังตามสไตล์Asian dad

แต่ฮูหยินไป่ได้ห้ามไว้เสียก่อน

“คุณคะ ใจเย็นก่อนเถอะค่ะ “

และหันหน้ามาทางไป่มู่หลิง

“ยังไม่รีบขอโทษพ่ออีกเห็นไหมเราน่ะเป็นผู้หญิงก็ต้องแต่งงานมีลูก มีครอบครัวรู้ไหม อ้าวป้าหม่าหน้าตาหล่อเหลาเฉลียวฉลาด การศึกษาหน้าที่การงานก็ดี เราจะได้มีหลานมาให้แม่อุ้มได้—“

สำหรับฮูหยินไป่ แค่ไป่มู่หลิงแต่งงานการ มีสามีคอยดูแล มีหลานให้มารดาอย่างเธออุ้ม เธอก็พอใจแล้วนั่นเอง

“ก็บอกแล้วไงคะว่าหนูไม่ได้รักเขาหนูไม่แต่ง”

ไป่มู่หลิงวิ่งหนีไปกลับห้องตนเองในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่ต้องวิ่งสักพักกว่าจะถึงห้องนอน

“อย่าไปนะเรายังคุยกันไม่จบ”

ไป่ซู่กล่าวอย่างโมโห

แต่ฮูหยินไป่ปลอบประโลมสามี

“ใจเย็นก่อนเถอะคะคุณค่ะคอยให้เธอใจเย็นลงสักหน่อยก็จะคิดได้เอง”

“ผมผิดเองตามใจเธอจนเสียคนเช่นนี้”

ไป่ซู่ทรุดลงบนโซฟาหนังสัตว์สงวนอย่างอ่อนแรง

ฮูหยินไป่กุมมือของสามีอย่างให้กำลังใจ

“อ้าวป้าหม่าบอกมาว่าเขายังเคารพพวกเราดุจเดิมแต่แสดงออกอย่างชัดแจ้งว่าถอนการลงทุนออกจากเมืองทั้งหมด ผมล่ะกลุ้มใจจริงๆ”

ไป่ซู่กล่าวอย่างเหนื่อยใจที่ปัญหาไม่ใช่แค่เขาคนเดียว แต่เขายังต้องแบกรับภาระลูกน้องคนงานต่างๆจำนวนมหาศาล

ฮูหยินไป่กล่าวปลอบประโลมสามี

“ใจเย็นก่อนเถอะค่ะอ้าวป้าหม่ากล่าวมาเช่นนี้ แสดงว่าไม่ต้องการตัดเยื่อใยพวกเราเสียทีเดียวเพราะคบกันมาหลายชั่วรุ่นแสดงออกเช่นนี้คงต้องการให้พวกเราแสดงความจริงใจมากกว่าว่าจะพาไป่มู่หลิงไปขอขมาท่านอ้าวหลงเทียน”

ไป่ซู่ผงกศีรษะรับ

“ผมก็คิดเช่นนั้นจึงพยายามทำให้เธอยอมเห็นแก่เหตุผล”

 โดยการตบลูกสาวตนเองสไตล์ Asian dad นั่นเอง

“ทั้งสองคนก็ใจเย็นก่อนเถอะค่ะให้เวลาเธอคิดอีกสักคืน”

ฮูหยินไป่พยายามปลอบประโลมสามี

บรรยากาศในคฤหาสน์สกุลไป่กลายเป็นขุ่นมัว

ส่วนไป่มู่หลิงร้องไห้กับหมอนของตนเองในบ้านไม่มีคนสนับสนุนเธออีกแล้ว เงามืดของอ้าวป้าหม่า ทาบทับมาได้แม้แต่ในคฤหาสน์สกุลไป่เธอไม่อาจหนีพ้นจากเงาของอ้าวป้าหม่าไปได้

.....

“หมดไห หมด ไห หมดไห เย้”

ตึงไหสุราหรือที่น่าจะเรียกว่าโอ่งขนาดเล็กมากกว่าโดนคิงคองเงินดื่มจนหมด

“ผู้ชนะคือคิงคองเงิน”

“เย้”

อ้าวป้าหม่าและพวกนักษัตรกับเหล่านักวิทยาศาสตร์ทานอาหารและเหล้ากันอย่างสุดสวิงริงโก้

“นี่คือสิ่งที่พี่น้องเราทำร่วมกัน”

“นี่คือสิ่งพี่น้องอยู่ด้วยกัน ชนแก้วเย้”

ทั้งหมดสนุกสานกันโดยไม่ได้สนใจดราม่าของไป่มู่หลิงเลยแม้แต่น้อย