Immortal Jin อมตะข้ามจักรวาล

                ภายนอกหมู่บ้านบรอซก์ซึ่งห่างจากทางเข้าหมู่บ้านออกไปไม่ไกลนักได้มีกลุ่มทหารสวมใส่ชุดเกราะสีดำเงาทั้งตัวกำลังยืนคุ้มกันที่พักที่มีลักษณะเป็นเหล็กมีหนามหุ้มทรงสี่เหลี่ยมสีเงินมีล้อลากขนาดใหญ่ทำด้วยเหล็กเป็นรูปวงรีคล้ายตีนตะขาบขนาบข้างสองฝั่งของตัวที่พักมีสัตว์อสูรดวงดาวขนาดใหญ่สี่ตัวถูกผูกด้วยโซ่เหล็กไว้นอนอยู่ด้านหน้าที่พัก

 

                ผู้ที่อยู่ภายในที่พักคือนายกองกิวบี (Gubi)แห่งเมืองแกลเลีย (Gallia) ที่กำลังนั่งพูดคุยอยู่ตรงข้ามกับนายทหารผู้หนึ่งซึ่งดูจากสีหน้าและท่าทางของนายกองกิวบีที่สงบเสงี่ยมผิดปกติแล้วนายทหารผู้นี้น่าจะมีตำแหน่งที่ใหญ่โตกว่ากิวบีอยู่พอสมควรเลยทีเดียว

 

                “วางใจได้ขอรับท่านเมราฟ (Meraf)!! แผนการที่ข้าน้อยวางไว้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน” กิวบีกล่าวขึ้น

 

                เมราฟ (Meraf) “ข้าก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่เจ้าพูดได้เวลาแล้วที่หมู่บ้านแห่งนี้จะต้องตกมาอยู่ภายใต้การครอบครองของข้า!! ด้วยจำนวนแร่แกลเลียมที่มีมากมายมหาศาลเหล่านั้น จะสามารถทำให้ข้านั้นสามารถขยายกองกำลังออกไปได้อีกมากมายเลยทีเดียว!”

 

                “ขอรับท่านเมราฟ แต่ตอนนี้ที่ข้าน้อยรู้สึกกังวลนั่นก็คือเจ้าหัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดมันเป็นเพื่อนสนิทของท่านเจ้าเมืองแกลเลียกลัวว่าท่านเจ้าเมืองจะออกหน้าช่วยเหลือมันนี่สิ?” กิวบี

 

                เมราฟ “เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปไอ้เจ้าเมืองนั่นตอนนี้มันกำลังถูกอาณาจักรเพ่งเล็งว่าอาจจะเป็นผู้ให้การสนับสนุนพวกกลุ่มกบฏอยู่ถ้าหากมันคิดจะออกหน้าช่วยเหลือเจ้าคย๊าด ซึ่งหากแผนที่เจ้าวางไว้สำเร็จข้าก็แค่บอกไปว่าเจ้าคย๊าดมันเข้าร่วมกับกลุ่มกบฏมีหรือที่ไอ้เจ้าเมืองนั่นมันจะช่วยเหลืออะไรมันได้หากว่ามันคิดยื่นมือช่วยเหลือ ข้าก็แค่ยัดข้อหากบฏให้มันอีกคน แล้วต่อไปเมืองแกลเลียก็ต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองของข้าอีกอยู่ดีฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

                “โอ!! ท่านช่างชาญฉลาดยิ่งนักขอรับท่านแม่ทัพเมราฟ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!”กิวบีกล่าวเยินยอเมราฟผู้เป็นแม่ทัพคนหนึ่งของอาณาจักรเหล็กดำ (Black Iron)!!

 

……………………………………………………………………………..

 

                ภายในหมู่บ้านบรอซก์ ณร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นร้านอาหารยอดนิยมประจำหมู่บ้านจินกำลังนั่งจ้องจานอาหารเหล็กที่เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ประหลาด หน้าตาคล้ายงูเหลือมเขี้ยวยาวมีครีบลำตัวสีเขียวปนแดงคล้ำ มีควันระอุโชยอยู่ด้านบนที่ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมกับน้ำสต๊อกสีดำเมี่ยมมีฟองเดือดปุด!ปุด! ปุด! อยู่ในจาน!!

 

                “นี่มันกินได้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!?” จินบ่นพึมพำจ้องมองไปที่จานอาหารตรงหน้า

 

                “เฮ้!? อะไรกัน? นี่มันปลาไหลอสรพิษ!! อาหารขึ้นชื่อของหมู่บ้านเราเลยนา รสชาตินี่ไม่ต้องบอกเจ้าลองชิมดูสิข้ารับรองเลยว่าภายในอาณาเขตของเมืองแกลเลียเจ้าไม่สามารถไปหากินที่ไหนได้อีกแล้ว”ซูดดด!! งั่มม งั่มม!! เจ้าหนูโดสลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังนั่งอยู่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามของจินกล่าวขึ้นพร้อมกับกำลังซัดอาหารเข้าปากอย่างมูมมามกระจุยกระจาย

 

                จินที่เห็นว่าโดสกำลังกินอย่างเอาเป็นเอาตายจึงอยากลองชิมดูบ้าง!?... ‘เอาฟะ! ลองดูซักตั้ง! คงไม่ถึงกับท้องเสียหรอกมั้ง?’ จากนั้นจึงได้ใช้มีดที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กพอดีคำราดด้วยน้ำซุปสต๊อกสีดำเข็มแล้วจึงนำเข้าปาก

 

                จากความทรงจำที่จินได้ดูดกลืนความรู้และความสามารถทางร่างกายของชาวต่างดาวมาแล้วนั้นถึงจะรู้ว่ามันกินได้ แต่นี่เป็นอาหารมื้อแรกที่จินจะได้กินลงไปจริง ๆไม่ใช่การดูดกลืน! บวกกับหน้าตาของอาหารที่ดูยังไงแล้วก็...ช่างน่าสยดสยองโดยแท้!!! ไม่ได้ดูน่ากินเลยซักนิด!

 

                จินได้แต่ยอมทำใจที่จะลองฝึกกินอาหารต่างดาวพวกนี้ดูเพราะยังไงแล้วตัวเองก็คงจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาทางกลับโลกได้ฝึกกินอาหารใช้ชีวิตให้กลมกลืนไปกับชาวดาวดวงนี้ก็คงไม่เสียหายอะไร

 

                จิน!! ฟุ่บ! ตึง!? “อร่อย!!?..... อร่อยแฮะ!? อร่อยจนน่าเหลือเชื่อ!!”   

 

                เสียงจินนำมือขึ้นมาตบโต๊ะด้วยความประหลาดใจ!? ดวงตาปรากฏแสงแวววาว! รสชาติของอาหารกินลงไปนั้นช่างมีรสชาติที่อร่อยสุดยอดเป็นอย่างมาก! แตกต่างกับหน้าตาของมันที่ดูแล้วช่างน่าสยดสยองจนเหมือนสัตว์ที่ตายจากการถูกพิษของกัมมันตภาพรังสีแล้วเอามาใส่จานไว้ยังไงยังงั้น!?

 

                รสชาติที่จินนึกขึ้นได้ตอนนี้คือมันช่างเหมือนกับปลาไหลย่างราดด้วยซอสญี่ปุ่นแถมมีน้ำซุปปลาย่างตบท้ายให้ความรู้สึกอร่อยละมุนหวานนุ่มลิ้นกลมกล่อมอย่างไม่น่าเชื่อ!!จากนั้นจึงได้รีบจ้วงชิ้นเนื้อเอาเข้าปากกินอย่างมูมมามเอร็ดอร่อยสภาพดูไม่ต่างจากเจ้าหนูโดสเมื่อสักครู่แม้แต่นิด!

 

                จิน “สวบบบ! งั่ม! งั่ม! งั่ม!”

 

                โดส “เป็นไงล่ะ!?อร่อยอย่างที่บอกใช่มั้ยล่ะ?”

 

                “อ้ยอดด เอี้ยมม อม่ากก....อะ อ่อย อุด อ้อดด!!” จินตอบกับโดสทั้งที่ยังมีอาหารอยู่เต็มปาก!หลังจากที่กลืนอาหารในปากจนหมดแล้วจึงได้หันไปตะโกนบอกกับพ่อครัว “ลุง!! เอาแบบนี้อีกสิบจาน!!!”

 

                โดส!? “โอ้โห?เจ้านี่รวยน่าดูเลยแฮะไอ้ที่กินเข้าไปนี่ จานตั้ง 100 คอยน (Coin) เชียวนะ! งั้นมื้อนี่เจ้าก็เลี้ยงข้าด้วยแล้วกัน”

 

                จิน “ได้เลย ไม่มีปัญหา เห็นว่าเจ้าแนะนำที่พักดีๆให้ข้าแถมยังแนะนำร้านอาหารรสชาติอร่อยนี่อีก งั้นมื้อนี้อยากกินอะไรเจ้าก็สั่งกินได้เลยเต็มที่ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

                โดส “เจ้าพูดเองนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

                จากนั้นทั้งสองก็สั่งอาหารมากินจนแทบจะไม่เหลือที่ว่างบนโต๊ะเอาไว้วางจานเปล่าเมื่อกินจนพอใจแล้วและจินเห็นว่าเจ้าหนูโดสกินต่อไปไม่ไหวแล้วจึงได้เรียกให้พนักงานในร้านมาคิดเงินเพราะว่าตนอยากจะลองเดินเที่ยวสำรวจหมู่บ้านนี้อีกจะได้ไม่เสียเวลา

 

                โดส “เจ้ากินเยอะขนาดนี้จะมีเงินจ่ายไหวมั้ยเนี่ย?”

 

                “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกพ่อเจ้าใจดีให้เหรียญตรานี่ไว้ เห็นบอกว่าทั้งค่ากิน ค่าที่พักในเมืองนี้ฟรีถ้ามีเหรียญตราอันนี้”จินพูดพร้อมกับหยิบตราออกมาให้ดู

 

                โดส!? “เอ๋??พ่อข้าเอาเหรียญนี้ให้เจ้าอย่างนั้นเรอะ? เฮ้อออ!! ช่างเป็นโชคร้ายของพ่อข้าเสียจริงสงสัยคงจะถังแตกไปอีกนาน”

 

                จิน “เอาน่า! เดี๋ยวข้าจะช่วยบอกพ่อเจ้าเองว่าเจ้าอุตส่าห์มีน้ำใจเป็นคนแนะนำทั้งร้านอาหาร และที่พักให้กับข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!”

 

                โดส !!!!? เอ่ออ....

 

                ใช่แล้วหลังจากที่จินได้รับเหรียญตาสัญลักษณ์จากคย๊าดหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้ออกมาเดินเที่ยวภายในหมู่บ้านและหาที่พักไปพลาง ซึ่งก็บังเอิญได้มาพบกับโดสที่กำลังเดินเล่นทำหน้าที่ตรวจตราหมู่บ้านแทนนพ่อของตนโดสจึงรับอาสานำทางให้จินไปหาที่พัก และก็ได้เลือกที่พักที่ดีและแพงที่สุดในหมู่บ้านแถมยังพามาร้านอาหารที่เป็นร้านอาหารขึ้นชื่อของหมู่บ้านอีกด้วยเช่นกัน

 

                จิน “เอาล่ะ งั้นข้าไปก่อนล่ะเจ้าหนู ฮ่า อ่าฮ่า”

 

                เมื่อจัดการเรื่องค่าอาหารเสร็จ จินที่กำลังอารมณ์ดีจึงได้แยกย้ายกับโดสที่ยังคงมีท่าทีเหม่อลอยอยู่หน้าร้านอาหารเพื่อออกมาสำรวจเดินเที่ยวในหมู่บ้านต่อ

 

                จากที่เดินเตร็ดเตร่สำรวจหมู่บ้านอยู่เป็นระยะเวลาหนึ่งจินพบว่าภายในหมู่บ้านมีร้านค้าซึ่งขายเครื่องมือและอุปกรณ์หน้าตาแปลกๆอยู่ประปรายเนื่องจากเป็นหมู่บ้านที่ไม่ได้ใหญ่อะไรมากนัก

 

                บ้างเปิดเป็นร้านขายแร่หลากหลายชนิดร้านขายอาวุธที่ขายรวมจำพวกเครื่องมือต่างๆ โรงรับจ้างผลิตและสร้างเครื่องมือหรืออาวุธการรับจ้างหลอมแร่ หรือกระทั่งรับซื้อวัตถุดิบ นอกนั้นก็จะเป็นพวกที่พักร้านอาหารและที่อยู่อาศัยของผู้คนในหมู่บ้าน

 

                เมื่อเดินสำรวจจนพอใจแล้วจินจึงตั้งใจที่จะเดินกลับที่พักเพราะเห็นว่าดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าและชาวบ้านส่วนใหญ่ก็กำลังเก็บของเตรียมปิดร้านค้าหรือกิจการของตัวเองจินก็ได้บังเอิญมองไปเห็นคย๊าดหัวหน้าหมู่บ้านกำลังยืนพูดคุยกับผู้คนกลุ่มหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดบริเวณหลังโรงหลอมแร่แห่งหนึ่ง

 

                ‘เอ๊ะ! นั่นท่านคย๊าดหัวหน้าหมู่บ้านนี่นากำลังคุยอยู่กับพวกไหนกัน?” จินที่หยุดอยู่หน้าโรงหลอมแร่ได้หันไปมอง

 

                กลุ่มคนที่จินสังเกตเห็นโดยส่วนใหญ่แล้วสวมใส่ชุดเกราะบางหลากหลายรูปแบบปิดบังลำตัวบางส่วนมีบางคนใส่ผ้าคาดปิดตาซึ่งดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บมาทุกคนที่มาล้วนแล้วแต่พกอาวุธประจำตัวมีรูปทรงเป็นดาบบ้างก็เป็นกระบองเหล็กขนาดใหญ่ หรือกริชที่มีด้ามจับอันยาวเหยียด

 

                ส่วนคนที่กำลังพูดคุยอยู่กับคย๊าดนั้นเป็นสตรีผู้หนึ่งสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าลักษณะท่าทางดูองอาจแข็งแกร่งคล้ายบุรุษแต่ก็ดูอ่อนช้อยสง่างามในแบบของสตรีต่างดาว

 

                สตรีผู้นี้สวมใส่ชุดเกราะเหล็กนักรบปิดบังส่วนอกและด้านล่างสะโพกลงไปจนถึงหัวเข่าเผยให้เห็นช่วงท้องแบนราบสีเทาอ่อนมีลายอักขระประหลาดสลักเอาไว้รอบเอวมีป้ายสัญลักษณ์ชนิดหนึ่งสลักเอาไว้ด้วยอักษรต่างดาวซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นป้ายชื่อหรือสัญลักษณ์แทนตัวอะไรบางอย่าง

 

                ‘คนกลุ่มนี้ท่าทางดูคุ้นๆ แฮะ? แต่นอกจากกลุ่มทหารและกลุ่มพวกกบฏที่ถูกตามล่าเราเองก็ไม่เคยไปเจอพวกชาวต่างดาวที่ไหนมาก่อนนี่นานอกจากที่นี่? ...สงสัยจะคิดมากไปแฮะเรา?’จินสังเกตกลุ่มที่กำลังพูดคุยอยู่กับคย๊าดพร้อมครุ่นคิด

 

                ในขณะนั้นเอง การสนทนาดูเหมือนกำลังจะจบลง เพราะสตรีที่กำลังพูดคุยกับคย๊าดอยู่นั้นได้ก้าวถอยหลังยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมอกและโค้งคำนับให้แก่คย๊าดซึ่งจินก็แอบได้ยินอยู่ไกลๆ

 

                “งั้นข้าขอลาล่ะ ท่านลุง!”สตรีในชุดเกราะนักรบเอ่ยกับคย๊าด

 

                ในขณะเดียวกันคย๊าดเองก็ได้โค้งคำนับตอบกลับเช่นกัน!พร้อมกับกลุ่มของสตรีสวมชุดนักรบนั้นหันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่ว่าทันใดนั้นเอง!

 

                “เฮ้!! เจ้าน่ะ! เจ้าเป็นใครกันทำไมถึงได้มายืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าโรงหลอมแร่ของข้า!” เสียงชายผู้หนึ่งตระโกนออกมาจากด้านในโรงหลอมแร่ทำให้กลุ่มคนที่อยู่ในบริเวณนั้นทั้งหมดหันหน้ากลับมามองบุคคลดังกล่าว!