ลิขิตรักนางบำเรอ

ตอนที่ห้า รังสรรค์

        หลังกลับมาถึงจวนเบิกฟ้าอย่างปลอดภัยเซี่ยนฮวารีบเข้าครัวและลงครัวด้วยตัวเองท่ามกลางความชื่นชมของเหล่าบรรดาข้าทาสทั้งหลายดูเหมือนทุก ๆ ท่วงท่าเคลื่อนไหวของนางจะงดงามจนสะกดใจผู้คนเอาไว้ได้ทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่สตรีด้วยกัน

        เซี่ยนฮวาให้หัวหน้าแม่ครัวช่วยในการทำอาหารมื้อนี้นางใช้นกยูงที่ล่ามาได้เป็๞วัตถุดิบหลักการเปิดทวารนำเอาเครื่องในออกมาและยัดใส้สมุนไพรหอมและบำรุงกำลังเข้าไปแทนก่อนนำไปอบขณะนั้นก็ใช้น้ำปรุงสูตรเฉพาะคอยทาลงบนเนื้อนกขณะกำลังย่างไฟเมื่อสอนวิธีการย่างจนเห็นว่าแม่ครัวทำได้แล้ว

        เซี่ยนฮวาหันมาให้ความสนใจกับพริกสีเขียวรสหวานมะเขือเทศแดงสัปปะรดและหัวหอมลูกเล็กเสียบมันเข้ากับไม้ที่สั่งให้บ่าวเหลาจนแหลมและอังปิ้งจนส่งกลิ่นหอมทุกคนในจวนถูกกลิ่นหอมเครื่องเทศและกลิ่นเนื้อนกยูงดึงดูดเข้าไปรุมล้อมรอบโรงครัวนั้น

        เมื่อขั้นตอนตกแต่งสุดท้ายเสร็จสิ้นชายหญิงที่อยู่ณที่แห่งนั้นเฮโลโห่ดีใจดังสนั่นด้วยเด็กสาวของท่านอ๋องยกอาหารจานเด็ดนี้ให้แก่พวกตนเหตุผลว่าเป็๞การฉลองเล็ก ๆ ที่นางสามารถเดินเหินได้ดังปกติและยังอนุญาตเมื่อได้ชิมกันโดยไม่หวงที่จะนำสูตรอาหารไปประกอบทานกันเองด้วยเห็นทุกคนอิ่มหนำรอยยิ้มเทพธิดาก็ปรากฏก่อนเอื้อนเอ่ยให้แม่ครัวนำนกยูงอีกตัวเก็บเตรียมไว้ทำอีกสำรับหนึ่งแก่ท่านอ๋องในวันพรุ่งนี้ส่วนนางเองก็จะไปพักผ่อนเสียที

        หลิงรีบพาเ๯้านายตนลงอาบน้ำขัดผิวกายให้อย่างที่เคยทำเด็กสาวยิ้มรื่นยินดีกับเซี่ยนฮวานักเวลานี้ทั้งรอยยิ้มและแววตาของคุณหนูกลับไปงดงามพรั่งพร้อมดังเดิม เซี่ยนฮวาขัดไล้ผิวกายจนพอใจก็สั่งความกับหลิงให้นำกระดาษที่นางเขียนเครื่องมือและส่วนผสมรวมถึงกรรมวิธีการทำยาเม็ดให้หลิงไปนำมาไว้ยังเรือนอรุณเครื่องมือการปรุงยาและสมุนไพรที่หาได้ทั่วไปหากมีคนเห็นก็จะเข้าใจได้ว่านางในเรือนอรุณนี้๻้๪๫๷า๹เพียงจะผสมยาจากตำราเท่านั้นหากแต่สิ่งที่เซี่ยนฮวาตั้งใจจริง ๆ คือการได้รับพลังฟื้นตัวจากเ๧ื๪๨ของสัตว์เสียมากกว่าเวลานี้มิได้อยู่ที่จวนของสกุลชุนอีกต่อไปแล้วจะทำสิ่งใดต้องระวังอย่างยิ่งแม้การผสมเ๧ื๪๨ลงในยานั้นจะลดประสิทธิภาพลงแต่นางก็ได้ใส่สมุนไพรเพื่อทดแทนเป็๞ยาขนานเดียวที่นางปรุงแต่งขึ้นเองและหวังว่ามันจะช่วยให้นางรอดพ้นจากพิษพันราตรีไปได้

        หลิงเป็๞สาวใช้ที่ดีนางไม่ถามสักคำและปฏิบัติตามความ๻้๪๫๷า๹ของผู้เป็๞นายอย่างเคร่งครัดเพราะเซี่ยนฮวานั้นเป็๞ผู้มีพระคุณยิ่งกว่ามารดาผู้ให้กำเนิดนางยอมหักข้อกับชุนหยางกว่างเพื่อซื้อตัวหลิงในวัยเด็กมาในราคาที่แพงกว่าการซื้อทาสทั่วไปมากด้วยมารดาของหลิง๻้๪๫๷า๹ขายลูกตนเองและเพิ่มราคาสูงลิบราวกับว่าลูกของตนเป็๞สตรีที่มีค่ามากถึงสามสิบตำลึงทอง

        ตอนแรกหลิงก็ดีใจที่มารดานั้นขายนางได้ในราคาสูงเด็กสาวคิดว่านั่นคือการทดแทนบุญคุณครั้งสุดท้ายที่นางจะทำให้มารดาและเงินก้อนนั้นจะทำให้มารดาปลดหนี้มีชีวิตที่สุขสบายไปจนตายแต่หลิงก็คิดผิดเมื่อมารดาไม่ชดใช้หนี้ที่ยืมมาและยังติดการพนันภาพสุดท้ายตอนที่นางอ้อนวอนขอเซี่ยนฮวามาเยี่ยมคือภาพของมารดาผอมโกรกทรุดโทรมเหมือนผีพอเห็นนางที่เป็๞ลูกสาวก็ปรี่เข้ามาทำร้ายรีดไถเงินยังดีที่ได้คุณหนูช่วยและมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ให้นางไปหามารดาอีกหลังจากนั้นไม่กี่ปีมารดาที่ให้กำเนิดก็ถูกฆ่าในขณะที่กำลังหนีเพราะขโมย

        หลิงไม่ได้ทำศพมารดาด้วยความรู้สึกว่าตนได้ทดแทนพระคุณไปหมดแล้วและมารดาที่แท้ของนางก็คือเซี่ยนฮวาที่ชุบเลี้ยงอย่างดีให้ความเมตตาประหนึ่งว่าตนคือน้องสาวคนหนึ่งถึงขนาดจะสอนวรยุทธ์ให้แต่นางก็ไม่อาจเอื้อมหากรู้ว่าจะมีวันที่เซี่ยนฮวาตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้หลิงจะสู้บากบั่นฝึกวรยุทธ์ให้เก่งและชำนาญ

        เด็กสาวบดยาไปนึกถึงความหลังแล้วน้ำตาปริ่มยังดีมากนักที่นางอ่านหนังสือและจดจำสมุนไพรได้ดีด้วยคุณหนู๻้๪๫๷า๹ให้นางเป็๞มือเท้าอยู่รับใช้มาจวบจนทุกวันนี้ก็เป็๞ประหนึ่งเพื่อนรักเพื่อนยากชนิดที่ว่ามองตาก็รู้ใจแตกฉานในความคิดเลยทีเดียวและแม้คุณหนูจะอำมหิตสักเพียงใดข้ารับใช้ผู้นี้ก็จะไม่มีทางทรยศเป็๞อันขาด

        เด็กสาวมาดมั่นและตั้งหน้าตั้งใจบดยาให้เสร็จภายในคืนนี้เพราะถ้าเก็บไว้นานเ๧ื๪๨จะเสียคุณค่าไปและคุณหนูจะดูดซับตัวยาได้น้อย

        เซี่ยนฮวาแอบดูสาวใช้ของตนเองขณะปรุงยาตามคำสั่งเห็นสีหน้าเดี๋ยวทุกข์เดี๋ยวสุขก็เข้าใจได้ดีต้องขอบคุณเสียงกระซิบนั่นที่ทำให้นางได้มีคนใกล้ตัวที่ไว้ใจได้และรอบคอบมากขนาดนี้แต่ถึงแม้จะรอบคอบมากสักเท่าใดก็คงไม่อ่านพ้นหน่วยเฝ้าระวังที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่รอบจวนเบิกฟ้าได้ทุกความเคลื่อนไหวของนางห้าวซวนจะต้องรับรู้ทั้งหมดแน่นอนจึงส่งคนมามอบยาขนานวิเศษให้นางเมื่อครู่หากนางมีกำลังคืนมานางจะได้ดูดซับรากของดอกนางฟ้าเข้าไปได้ของดีขนาดนี้ทำไมไม่เอาไปใช้เองเป็๞สิ่งที่เซี่ยนฮวาพยายามหาคำตอบเมื่อได้รับมันมาถือไว้กับมือแต่ก็จนด้วยเหตุผลที่จะคิดออกนางมิใช่บุรุษและยิ่งเป็๞คนเช่นห้าวซวนด้วยแล้วจะให้คาดเดาสิ่งใดก็คงผิดไปหมด

        คิดไปก็เสียเวลานางจึงหันกลับเข้าห้องนอนและเก็บยาล้ำค่านั้นไว้กับช่องลับที่นางเป็๞คนทำมันขึ้นเองหลังจากสำรวจช่องลับในเรือนหลังนี้มีอยู่มากหลายจุดแต่ละจุดเ๯้าของจวนต้องรู้เป็๞อย่างดีนางคงไม่สามารถซ่อนอะไรไว้ได้จึงได้ทำช่องลับนี้เองเมื่อคลาดสายตาจากผู้เฝ้ามองมาอยู่บ้านคนอื่นต้องรักษามารยาทและวางตัวไว้ทุกเวลาสุขสบายก็ใช่แต่อึดอัดใจเหลือเกินจะหนีก็ไม่ควรทำอย่างยิ่ง

หึ..หนีใครไม่หนี..หนีคนอย่างอ๋องห้าวซวนคงทรมานก่อนตายหรือตายก่อนทรมานเป็๞แน่เซี่ยนฮวาไม่กลัวตายแต่นางไม่๻้๪๫๷า๹ตายแบบผิดธรรมชาติหรอกนะ

        กลางดึกที่สาวใช้บดยาและผู้เป็๞นายตื่นขึ้นเขียนรูปมือบางบรรจงร่างเขียนภาพที่นางเพิ่งฝันเมื่อสักครู่ลงในกระดาษนั้นเป็๞ภาพของบุรุษและสตรีคู่หนึ่งใต้ต้นโบตั๋นยิ้มแย้มครองคู่กันอย่างมีความสุขนางจึงตั้งใจจะทำงานศิลปะนี้ส่งไปให้แก่ห้าวซวนความตั้งใจของนางมีอยู่จนถึงเช้าและหลับพับคาโต๊ะเขียนไป

        ตอนรุ่งสางสาวใช้ที่หมายจะเข้ามาปลุกดังเช่นปกติไม่เห็นผู้เป็๞นายนอนอยู่บนเตียงใจก็ตกหายรีบวิ่งตามหาไปทั่วกระทั่งเห็นเซี่ยนฮวาหลับสนิทในห้องหนังสือก็ไม่อยากปลุกนางรู้นิสัยของเซี่ยนฮวาดีว่าเมื่อตั้งใจอะไรแล้วก็ต้องให้เสร็จสำเร็จเดี๋ยวนั้นปล่อยค้างไว้ไม่ได้

        หลิงหยิบภาพเขียนที่ประดับด้วยขนนกยูงเป็๞อาภรณ์ของสตรีและบุรุษในภาพดูแล้วงดงามแปลกตานักที่เห็นว่าคุณหนูเก็บถนอมขนของมันไว้อย่างดีก็ด้วยเหตุผลนี้เองคนในภาพช่างดูคล้ายมนุษย์ปักษาเลย

        เด็กสาวค่อย ๆ นำภาพศิลปะนั้นเก็บไว้อย่างดีและห่มผ้าคลุมให้แก่เ๯้านายไม่รบกวนการนอนหลับอีกก่อนจะไปทำงานประจำวันของตนให้เสร็จสิ้น

" หลิงเ๯้าว่าภาพนี้ยังขาดสิ่งใดอีกหรือไม่ " เซี่ยนฮวายกภาพขึ้นมองชมอย่างละเอียดเรียกให้สาวใช้ช่วยพิจารณาเพื่อให้งานศิลปะนี้สมบรูณ์ที่สุด

" หนุ่มสาวใต้ต้นโบตั๋นบนต้นนั้นมีดอกแต่บนพื้นไม่มีดอกที่ร่วงโรยเ๯้าค่ะ " หลิงตาเป็๞ประกายสดใสเมื่อเห็นผู้เป็๞นายหลังตื่นมาก็มาเก็บรายละเอียดให้ภาพนี้เปล่งประกายงดงามเสียยิ่งกว่าที่เห็นครั้งแรก

" ถูกของเ๯้าเช่นนั้นข้าจะทำให้สมจริงอีกหน่อยเ๯้าไปเตรียมสำรับไว้รอข้าทีขอเป็๞พวกผักสมุนไพรนะ " เซี่ยนฮวายิ้มอย่างสนุกนานแล้วที่นางไม่ได้ทำกิจกรรมคลายเครียดเช่นนี้ยิ่งนางตกแต่งภาพไปเท่าใดหัวใจของนางยิ่งได้รับความสุขมากขึ้นเท่านั้น

        สิ่งที่อ๋องห้าวซวนขอมาจึงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากเย็นอีกต่อไปกลับสร้างความสนุกให้นางไม่รู้สึกเบื่อเมื่อต้องใช้ชีวิตอยู่ในจวนแห่งนี้

        งานศิลปะเสร็จสิ้นในยามบ่ายเมื่อเซี่ยนฮวายอมวางมือทานอาหารความหิวจะทำให้ขาดสมาธิและหลิงก็ทำอาหารในรสที่นาง๻้๪๫๷า๹อยู่เสมอทำให้นางใช้เวลาในการรับมื้อเที่ยงนานกว่าปกติกระทั่งเวลาบ่ายสามโมงนางจึงส่งงานศิลป์ให้แก่สาวใช้เพื่อนำไปส่งให้กับคนที่ขอให้นางทำ

" ในวังงานเขียนเครื่องเคลือบหรือแม้แต่หัตถกรรมสิ่งทองดงามก็มีตั้งมากมายเหตุใดต้องให้เราทำไปให้ด้วยก็ไม่รู้ชื่อเสียงด้านงานฝีมือของเราก็ไม่ได้เป็๞ที่กล่าวขานเสียหน่อย " ปากอิ่มเล็กสีชมพูระเรื่อบ่นงุบงิบกับสาวใช้ของตนเองฝ่ายหลิงก็ไม่ได้กล่าวอันใดเพราะแม้เ๯้านายจะบ่นแต่ก็เห็นสนุกสนานกับการตั้งอกตั้งใจทำมัน

" ข้าคิดว่าบางทีท่านอ๋องคงอยากจะทดสอบคุณหนูกระมัง..อ่ะเกือบลืมเลยเ๯้าค่ะยาของคุณหนู " หลิงยิ้มขณะส่งขวดยาที่ตนเพียรปรุงอยู่ทั้งคืนจนเสร็จให้

" ขอบใจเ๯้ามากเลยอืม..นี่มันมีหลายเม็ดเชียวข้าให้เ๯้าเอาไปลองกินดูนะ " เซี่ยนฮวาเปิดขวดยาและมอบยานั้นให้แก่หลิงจำนวนห้าเม็ด

" คะ..คุณหนูส่วนผสมส่งผลได้ไม่เต็มที่คุณหนูควรจะทานเยอะ ๆ นะเ๯้าคะ "

" รับไว้เถอะน่าเ๯้าอดตาหลับขับตานอนทำมันทั้งคืนคิดเสียว่าข้าให้เป็๞รางวัลความขยันของเ๯้า..บางทีมันอาจจะช่วยให้เ๯้าเปิดจุดลมปราณแล้วฝึกฝนฝีมือดาบได้ก็ได้นะ " ผู้เป็๞นายยัดมันใส่มือของสาวใช้

" ขอบพระคุณคุณหนู..หากข้าสามารถทำได้ล่ะก็ชีวิตนี้ข้าอุทิศเพื่อปกป้องท่านแล้วเ๯้าค่ะ " หลิงจับมือของเซี่ยนฮวาซบหน้าลงร่ำไห้ความตื้นตันใจจุกทะลักอก

" ข้าไม่๻้๪๫๷า๹ให้ใครมาตายแทนข้าหรอก..หากมันได้ผลข้าขอให้เ๯้าอุทิศตนเพื่อที่จะแข็งแกร่งและมีชีวิตอยู่เพื่อข้าก็พอ "

" คุณหนูเหตุใดจึงกล่าวราวกับสั่งเสียเช่นนั้นเล่าเ๯้าคะ "

" พิษพันราตรีจะออกฤิทธิ์ในทุก ๆ ราตรีข้าจะทรมานกับมันมากจนไม่อาจหลับนอนได้แต่เพราะกระอักเ๧ื๪๨พิษออกไปมากข้าจึงยังพอสู้กับมันไหวแต่ก็ใช่ว่าจะขับมันออกได้ทั้งหมดหากในชีวิตที่เหลือข้าไม่สามารถค้นพบสูตรยาถอนพิษได้ละก็ข้าก็จะส่งกลิ่นเน่าเหม็นแม้เผาจนเป็๞เถ้าแล้วก็ตาม " เซี่ยนฮวายิ้มอ่อน ๆ ไม่อยากจะพูดอะไรน่าเศร้าเพื่อตัดกำลังใจตนเองแต่ก็ต้องเผื่อใจเอาไว้บ้างเพราะไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าไปได้

หากจะมีคนอยู่ค้ำฟ้า..แต่เหนือฟ้า..ก็ยังมีฟ้าอยู่ดี

" โถ่..คุณหนูฮือๆๆ กลิ่นกายหอมละมุนของคุณหนูแม้จะไม่ใช้ดอกไม้อบเช่นสตรีคนอื่นก็ขจรกลิ่นไปไกลข้าไม่เชื่อว่าท่านจะมีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์หรอกเ๯้าค่ะอย่าเพิ่งหมดความหวังในสิ่งที่ท่านทำอยู่นะเ๯้าคะ " แม้น้ำตาจะหลั่งรินแต่ดวงตาของสาวใช้ก็มาดมั่นเรียกความชื่นใจให้เกิดแก่เซี่ยนฮวาได้มากนัก

" เช่นนั้นข้าจะไม่คิดเ๹ื่๪๫เศร้า ๆ แต่เ๯้าต้องช่วยข้านะเพื่อการมีชีวิตอยู่ต่อไปของเ๯้าและข้า " เด็กสาวระบายยิ้มสดใสขึ้น

" ด้วยความยินดีเลยเ๯้าค่ะ " คำตอบรับจากผู้ที่เซี่ยนฮวายกให้เป็๞สหายทำให้ในความคิดของนางขณะยกย่องคน ๆ นี้เป็๞ดั่งพี่น้องร่วมสายเ๧ื๪๨ไปเสียแล้วและหากมีใครมารังแกเซี่ยนฮวาคนนี้จะตามล่ามันไปสุดนรก

" เราควรทำอย่างไรต่อจากนี้ดีหลิงเ๯้าลองเสนอข้ามาสักสองสามข้อสิ " ใกล้เวลาพลบค่ำเซี่ยนฮวาที่เดินชมสวนสี่ฤดูก็หันมาเอ่ยถามด้วยนางเกิดความคิดขึ้นบางอย่างและอยากจะทราบถึงความคิดและตั้งใจของสาวใช้ด้วยเพราะดูเหมือนการอยู่ที่จวนเบิกฟ้าของนางจะสุขสบายเกินไปและอยู่แบบไม่เหมือนสถานะนางบำเรอเลยแม้แต่น้อย

" เมื่อวานนี้ที่ออกไปหาซื้อสมุนไพรข้าสังเกตเห็นเด็กยากจนบางคนก็กำพร้ารวม ๆ หลายสิบคนเ๯้าค่ะ..หากเป็๞ไปได้ข้าอยากจะขอให้คุณหนู.. " 

" ข้ารู้ความคิดเ๯้าละแต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเราหรอกนะจะให้ข้าไปถกเถียงกับบิดาบุญธรรมก็คงไม่ได้แล้วแต่สิ่งที่เ๯้าเสนอข้ามานั้นเข้าทีนักเด็กยากไร้เ๮๧่า๞ั้๞หากชุบเลี้ยงดี ๆ ภายหน้าข้าคงจะหวังพึ่งพาได้มากทีเดียว..เอาอย่างนี้ " มืองบางเด็กดอกหิมะขึ้นมาสูดดม

" หากท่านอ๋องพอใจกับงานศิลปะของข้าข้าจะทูลขอพื้นที่สำหรับรับอุปการะเด็กสักสองสามคนสกุลหูร่ำรวยขนาดซื้อข้ามาด้วยสมบัติพันชั่งการจะรับอุปการะเด็กกำพร้าสักสามคนคงไม่ทำให้ยากจนลงหรอกจริงไหม ? "

" คุณหนูท่านช่างงดงามทั้งกายใจนักขอบพระคุณคุณหนูขอบพระคุณ " หลิงโขกหัวลงกับพื้นอย่างสำนึกในความกรุณา

        ในความคิดของสาวใช้นั้นเพียงทนมองความอดอยากของเด็ก ๆ เ๮๧่า๞ั้๞ไม่ได้เพราะตนเข้าใจถึงความแร้นแค้นดีแต่ในความคิดของผู้เป็๞นายนั้นกลับคิดมากกว่าและยิ่งใหญ่กว่าหลายเท่า

" พอเถิดเดี๋ยวจะเป็๞แผลเป็๞เสียเปล่าสตรีจะมีแผลเป็๞บนหน้าไม่ได้นะ ข้ามอบหมายให้เ๯้าไปคัดเลือกเด็กกำพร้าไว้สามคนเป็๞หญิงสองคนและชายหนึ่งคนส่วนพวกที่ยากจนอดอยากก็ให้แบ่งเอาอาหารปรุงสดใหม่จากในจวนไปแจกจ่ายหากมีผู้ใหญ่ยากไร้ก็จงแจกไปด้วยเลย "

" แต่คุณหนูเรายังไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะ.."

" ท่านอ๋องต้องพอใจแน่ " เซี่ยนฮวาแสร้งใสซื่อยิ้มไม่หุบเปล่งรัศมีแม่พระของเด็กกำพร้าออกมาอย่างเต็มที่

" ได้เ๯้าค่ะคุณหนู " สาวใช้รับสั่งอย่างไม่มีสงสัย