ตำหนักหมื่นขุนเขา

                หลังต้นไม้ใหญ่มีหนึ่งคนหนึ่งพยัคฆ์กำลังแอบมองผลแสงตะวันสมุนไพรระดับ5จากที่เห็นจากระยะไกลน่าจะมีประมาณ300ลูก ผลแสงตะวันเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่ใช้หลอมโอสถทะลวงฟ้า มันเป็นโอสถหรับสำทะลวงเข้าสู่ระดับปราณจิต เป็นโอสถที่มีค่ามากสำหรับผู้ที่อยู่ในระดับปราณนภาที่กำลังจะทะลวงผ่านไประดับปราณจิต ถ้ากินโอสถเม็ดนี้จะที่ทำให้โอกาสทะลวงสำเร็จเต็มสิบส่วน

       แต่ที่ใต้ต้นผลแสงตะวันนั้นมีหมาป่าอัสนีสัตว์อสูรระดับ5อยู่ใต้ต้นแสงตะวัน เทียนหลงจึงหันไปหาเสี่ยวไป๋ “เสี่ยวไป๋ข้าจะไปล่อมันออกมาเจ้าต้องขโมยมาให้ได้มากที่สุดเข้าใจไหม” เสี่ยวไป๋หงกหัวรับอย่างเข้าใจ

       เทียนหลงดึงดาบยาวที่เงินที่ดูธรรมดาจากฝีกที่สะพายอยู่ด้านหลังและใช้ก้าวไร้เงาพุ่งเข้าหาหมาป่าอัสนีพร้อมทั้งใช้วิชาเก้าดาบขั้นที่4เหวี่ยงใส่มัน หมาป่าอัสนีรู้สึกถึงการโจมตีแต่ก็ไม่สามารถหลบได้ทันทำให้ทิ้งบาดแผลเล็ดน้อยไว้ที่ร่างกายก่อนมัน มันมองผู้ที่โจมตีด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะส่งการโจมตีด้วยสายฟ้าด้วยใส่ศัตรูของมัน

      เทียนหลงใช้ก้าวไร้เงาหลบการโจมตีอย่างฉิวเฉียดก่อนจะหันหลังหนีอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะฝึกก้าวไร้เงาถึงขั้นที่สองแล้วและวิชาก้าวดาบถึงขั้นที่4แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะสู้กับสัตว์อสูรระดับ5ได้ ความแตกต่างของสองระดับใหญ่ไม่ใช่อะไรที่เขาจะเติมเต็มได้ ด้วยก้าวไร้เงาขั้นสองทำให้ด้วยก้าวเดียวเทียนหลงก็ห่างไปไกลหลายลี้แล้ว หมาป่าอัสนีเห็นว่าศัตรูกำลังจะหนีก็รีบไล่ตามคนที่บังอาจมาโจมตีมันทีเผลอ

     เสี่ยวไป๋ที่เห็นว่าเจ้านายของมันล่อหมาป่าอัสนีไปไกลแล้วก็รีบพุ่งเข้าไปใช้ปากของมันเก็บผลแสงตะวัน หมาป่าอัสนีเหมือนรู้ตัวว่ามีใครบังอาจเข้าใกล้สมบัติของมันก่อนจะรีบพุ่งกลับมา ทางด้านเสี่ยวไป๋หลังจากเก็บมาได้กว่า150ผลแล้วก็รีบจากไปทันที เพราะว่าถ้าหากว่าหมาป่าอัสนีกลับมามันจะไม่มีโอกาสหนีได้เลย เพราะว่าตัวมันไม่ได้มีความเร็วเหมือนกันเทียนหลงจึงทำได้แค่หนีไปอย่างเสียดาย เพราะยังเหมือนผลแสงตะวันบนต้นอีกรับร้อยลูก

       หมาป่าอัสนีที่กลับมาก็เห็นว่ามีคนมาขโมยสมบัติที่มันเฝ้ารักษามานานหายไปมากมายแต่ก็ไม่สามารถที่จะไล่ล่าคนที่มาหลอกขโมยของมันทำได้เพียงแค่ร้องรำคามอย่างโกรธแค้น

        ส่วนทางด้านเทียนหลงและเสี่ยวไป๋ก็กลับมาเจอที่หน้าทางเข้าถ้ำที่พวกมันอาศัยอยู่หลังจากที่ออกเดินทางมาเสี่ยวไป๋วางผลแสงตะวันเต็มพื้นไว้ตรงหน้าเทียนหลง พร้อมกับมองเทียนหลงด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าตัวมันเก่งแค่ไหนเทียนหลงมองผลแสงตะวันเต็มพื้นด้วยตาเป็นประกาย “เสี่ยวไป๋เจ้าเก่งมากเราได้มาเยอะเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” ก่อนจะหัวเราเสียงดัง แต่ความสุขก็ต้องชะงักเนื่องจากกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากในถ้ำของพวกเขา

“เสี่ยวไป๋เจ้าได้กลิ่นเลือดไหม” เทียนหลงหันไปถามเสี่ยวไป๋ก่อนจะเห็นมันมองเข้าไปในถ้ำด้วยขนตั้งชันพร้อมทั้งขู่ออกมา

“เราเข้าไปดูกันเถอะว่ากลิ่นเลือดมันนี้มันมาอยู่ในถ้ำของเราได้ยังไง” เอยจบก็เดินเข้าไป

     หลังจากเดินเข้ามาจนถึงด้านในสุดที่ที่พวกเขาอยู่ก็เห็นชายวันกลางคนใส่ชุดสีเทานอนอาบกองเลือดโดยมีกระบี่เสียบทะลุหน้าอกติดอยู่ เทียนหลงเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปช่วยทันที เทียนหลงดึงกระบี่ที่เสียบอยู่บนหน้าอกออกก่อนจะรีบหยิบบัวหิมะหมื่นปีป้อนใส่ปากแล้วใช้พลังปราณช่วยให้บัวหิมะละลายลงไปเติมเต็มปราณเพื่อใช้รักษาอาการบาดเจ็บ

       ถามว่าทำไมเทียนหลงถึงรู้จักสมุนไพรมากมาย และวิธีการรักษาก็เพราะว่าท่านยายของเขานั้นเป็นนักปรุงยาระดับ5 เทียนหลงได้เรียนรู้เรื่องสมุนไพรกับยายของเขามาตั้งแต่เด็กๆรู้จักชื่อหน้าตาของสมุนไพรตั้งแต่ระดับ1-9ได้ทั้งหมด หลังจากที่เริ่มฝึกฝนเทียนหลงก็เริ่มเรียนการปรุงยามาจากยายของเขาเช่นกันและในตอนนี้เทียนหลงก็สามารถปรุงยาระดับ2ได้แล้วหรือจะบอกว่ากลายเป็นนักปรุงยาระดับ2แล้วนั้นเอง

       หนึ่งวันผ่านไปชายวันกลางคนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็เห็นเทียนหลงและเสี่ยวไป๋นั่งมองตัวเองอยู่ก็กระโดดถอยหลังทันทีพร้อมทั้งมองทั้งสองด้วยสายตาหวาดระแวง 

“ท่านลุงไม่ต้องกลัวข้าไม่ได้ทำร้ายท่าน ข้าเป็นคนช่วยรักษาท่านต่างหากเล่าขอรับ” เม่ื่อเห็นท่าทางหวาดระแวงของชายวันกลางคนเทียนหลงก็รีบอธิบายออกไป

“ท่านเป็นคนช่วยชีวิตข้าอย่างนั้นรึคุณชาย แต่อาการบาดเจ็บของข้าถ้าไม่มีสมุนไพรระดับสูงก็ไม่สามารถรักษาได้เลย” เมื่อได้ยินว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าบอกว่าช่วยชีวิตตนก็รีบถามออกไปเพื่อความแน่ใจ

“ใช่แล้วก็ข้าเห็นท่านมานอนเลือดไหลเยอะเลยในที่พักของข้า ข้าก็เลยใช้บัวหิมะหมื่นปีในการรักษาท่าน” เทียนหลงย่ำอีกครั้ง

        “บัวหิมะหมื่นปี!” เมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าใช้สมุนไพรล้ำค่าในการช่วยชีวิตก็ตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจก่อนจะได้สติแล้วรีบมาคุกเข่าตรงหน้าเทียนหลง “ข้าชุนเกาขอบคุณคุณชายที่ช่วยชีวิตข้า”

“ท่านลุงทำอะไรลุกขึ้นมา” เทียนหลงรีบพยุงขึ้นมา

“ขอบคุณคุณชาย คุณชายมีชื่อว่าอะไรขอรับ” ชุนเกาถามชื่อผู้มีพระคุณ

“ข้าชื่อเทียนหลงส่วนเจ้านี้ชื่อไป๋หู่หรือจะเรียกเสี่ยวไป๋ก็ได้”เทียนหลงแนะนำตัวเองและเสี่ยวไป๋พร้อมกัน

“ท่านลุงไปทำอะไรมาทำไมถึงได้มานอนบาดเจ็บอยู่ตรงนี้ล่ะ” เทียนหลงไม่สามารถระงับความอยากรู้จึงถามออกไป

                                    จบ.