มังกรพลิกสวรรค์

        ตอนที่ 44 ข้าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว

        ทั่วร่างของหลินเฟยอาบไล้อยู่ในแสงสีทองอย่างสิ้นเชิงกระจายกลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณออกมาอย่างบางเบา เมื่อเขานั่งอยู่ตรงนั้นก็ราวกับกลายเป็นหนึ่งเดียวกับโลกทั้งใบเชื่อมต่อผืนฟ้าและผืนดินเข้าด้วยกัน ละลอกคลื่นแห่งพลังม้วนกวาดออกไปอย่างต่อเนื่อง

        พื้นฐานลมปราณขั้นปราณยุทธเงินนั้นเปรียบเสมือนเป็นการก้าวย่างที่ยิ่งใหญ่ช่องว่างระหว่างปราณยุทธเงินและปราณยุทธขาวนั้นมากมายราวกับระยะห่างของสวรรค์และปฐพี

        ผู้ฝึกตนทุกคนต่างต้องการบรรลุถึงขั้นนี้เพราะมันเป็นก้าวแรกที่จะสามารถสัมผัสและเชื่อมต่อเข้ากับฟ้าดินได้อย่างแท้จริง!

        หากมองไปที่หลินเฟยในตอนนี้ก็ดูกับว่าเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเขาสูงขึ้นเกือบช่วงศีรษะเส้นผมสีแดงยาวขึ้นอีกไม่น้อยรูปร่างดูสมส่วนมากขึ้น

        ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์ของบุรุษเพศดูสง่างามทั้งยังอ่อนเยาว์ผิวพรรณขาวนวลเนียนทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมาอย่างน่าเหลือเชื่อ!

        เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็เห็นว่าดวงตาสีแดงนั้นส่องประกายเจิดจ้าเมื่อรวมเข้ากับทุกอย่างแล้วทำให้ตอนนี้เขาดูไม่ธรรมดาโดยสิ้นเชิง

        “ข้ารู้สึกถึงพลังที่เชื่อมต่อกับสวรรค์และปฐพีแม้จะยังเล็กน้อยเพียงนี้ก็ตาม แต่นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกตนที่ยังไม่บรรลุถึงขั้นนี้ไม่สามารถสัมผัสได้ หากข้าบรรลุถึงขั้นปราณเซียนทะลวงเข้าไปยังอาณาจักรแห่งเซียน ข้าไม่สามารถปีนป่ายสวรรค์ได้เลยหรอกรึ?”

        หลินเฟยครุ่นคิดไปอย่างวุ่นวายเมื่อได้สัมผัสกับความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นนี้ทำให้ความกระหายในพลังที่ไม่เคยมีกลับปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ

        “ต่อไป!”

        หลินเฟยลุกขึ้นบินทะยานไปยังใจกลางของสระเทพเซียนเมื่อจิตวิญญาณเชื่อมถึงสวรรค์และปฐพีหลินเฟยก็สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาสามารถบินได้ได้แล้ว!

        แม้จะไม่สามารถบินได้เป็นระยะเวลานานแต่เขาก็บินได้แล้วจริงๆ

        หลินเฟยหยุดนิ่งอยู่กลางสระเทพเซียนที่มีโลหิตเทพเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งหลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกพลังตบะก็ระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลังทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นไปทั่วผืนน้ำโลหิตเบื้องล่าง

        “กายเนื้อของข้าก็ทะลุผ่านมายังปราณยุทธเงินเช่นกัน ด้วยพลังอำนาจในการบดขยี้ของสายโลหิตเทพการจะฝึกฝนกายเนื้อให้พัฒนาขึ้นก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้อีกแล้ว นี่คือโชควาสนาอย่างนึงที่ไม่ธรรมดาโดยสิ้นเชิง”

        ดวงตาของหลินเฟยสาดประกายความมุ่นมั่นออกมาเมื่อเขาโคจรลมปราณเซียนนิจนิรันดร์เส้นแสงห้าแฉกเสี้ยวนึงที่คล้ายรูปสามเหลี่ยมไม่มีฐานก็ปรากฎขึ้น โดยไร้ซึ่งความลังเลเขาทิ้งตัวลงไปยังสระเทพเซียนทันที!

        ทันทีที่จมลงไปความเจ็บปวดจนไม่อาจบรรยายได้ก็ประดังเข้ามาราวกับสายน้ำหลากโลหิตเทพราวกับเป็นมีดอันแหลมคมบดขยี้ลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง เส้นเลือดปูดโปนมองเห็นได้ชัดเจนบนใบหน้าของหลินเฟยที่บิดเบี้ยวไปมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

        ร่างกายของเขาแห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็วจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแต่ภายในร่างกายเปลวเพลิงแห่งชีวิตกลับลุกโชติช่วง พื้นฐานฝึกตนหมุนวนด้วยความรวดเร็วพลังรักษาของสายโลหิตมังกรเมื่อรวมเข้ากับเผ่าเทพนั้นไม่อาจดูถูกได้

        ร่างกายที่แห้งเหี่ยวของเขาค่อยๆฟื้นสูขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ไม่นานมันก็กลับไปแห้งเหี่ยวเช่นเดิมผิวหนังของหลินเฟยปริแตกออกราวกับกำลังจะแหลกสลาย

        แต่ยิ่งความเสียหายทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่าใดหลังจากฟื้นฟูกลับมาแล้วมันก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น!

        ราวกับไม่รู้จบขั้นตอนที่ว่านี้ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าพร้อมกับโลหิตเทพที่ถูกกลั่นสกัดหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของหลินเฟยทีละหยด ทีละหยด

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางทะเลแห่งความเจ็บปวดนั้นในที่สุดก็ผ่านไปอีกหกเดือน ตอนนี้เองโลหิตเทพหยดสุดท้ายได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของหลินเฟยโลหิตเทพทั่วทั้งสระเทพเซียนได้ถูกหลอมรวมเข้าไปในร่างของหลินเฟยเป็นที่เรียบร้อย!

        “รวม!”

        โลหิตเทพและโลหิตมังกรภายในร่างสั่นไหวอย่างรุนแรงเพื่อตอบรับกับคำพูดของหลินเฟยโลหิตจากเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองหมุนวนอยู่ภายในร่างด้วยความรวดเร็วมากขึ้น มากขึ้นจนเกิดเป็นกระน้ำวนขนาดยักษ์!

        กระแสน้ำวนนั้นมีสีทองตัดสลับกับสีแดงที่ส่องประกายสดใสออกมาพวกมันค่อยๆหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างช้าๆท่ามกลางขั้นตอนนี้ไม่อาจเร่งรีบ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใดสำหรับหลินเฟยเขารู้แต่เพียงว่ากายเนื้อของเขาได้พุ่งทะยานขึ้นไปยังจุดที่เหนือกว่าพลังตบะไปแล้ว

        เวลาหกเดือนได้ผ่านพ้นไปอีกครั้งวงจรของการหลอมรวมโลหิตของสองเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ในที่สุดก็เสร็จสิ้นลงหลินเฟยค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ

        ภายในดวงตาสีแดงแวบไปด้วยแสงแห่งความลึกลับทั่วร่างส่องประกายสีทองออกมาอย่างเรือนรางรูปร่างสมส่วนของเขาดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างน่าพิศวง

        ทั่วทั้งเรือนกายแผ่พลังขั้นวงจรสมบูรณ์ปราณยุทธเงินออกมาอย่างต่อเนื่องหากวันข้างหน้ามีโอกาสที่เหมาะสมก็สามารถทะลวงขึ้นไปยังขั้นหลอมรวมปราณกำเนิดทองได้อย่างแน่นอน!

        “ตอนนี้แม้แต่โลหิตของข้าก็ดูคล้ายกับจะกลายเป็นอาวุธวิเศษที่ทรงพลังการหลอมรวมนี้ทำให้ข้อดีของสายโลหิตทั้งสองผสานรวมกันได้อย่างดีเยี่ยม!”

        หลินเฟยพึงพอใจกับเรือนกายที่กลั่นสกัดจนมีพลังล้ำหน้าพื้นฐานฝึกตนของเขาไปไกลไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวลาเพียงแค่หกเดือนสามารถทำให้เรือนกายของหลินเฟยก้าวไปอยู่ในจุดสูงสุดของขั้นปราณยุทธเงินได้นั้น โลหิตเทพช่างมีพลังที่ไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง!

        “ถึงเวลาที่ข้าจะต้องออกไปแล้ว”

        หลินเฟยทะยานขึ้นจากสระเทพเซียนที่ตอนนี้ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงกระแสลมปราณภายในโลกแห่งนี้คล้ายกับมีต้นกำเนิดมาจากโลหิตเทพความหนาแน่นนั้นบางเบาเสียจนแทบจะสัมผัสไม่ได้ภาพทับซ้อนเกิดขึ้นราวกับโลกนี้กำลังจะหายไปได้ทุกเมื่อ

        “เดี๋ยวนะ!”

        หลินเฟยเบิกตากว้างใจเต้นรัวท่ามกลางภาพทับซ้อนของโลกภายนอกกำลังรุนแรงขึ้นเหมือนเขากำลังคิดอะไรออกมาได้

        “ถ้าโลหิตเทพนี้เป็นของจริง แล้วสมุนไพรพวกนั้นล่ะ!”

        ร่างของหลินเฟยแวบขึ้นพริบตาเดียวก็ออกมาภายนอกของถ้ำมายืนอยู่ในจุดที่เบื้องหน้าเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรที่หายากบางชนิดก็ต้องใช้เวลานานหลายพันปีเพื่อเติบโต มีไม่น้อยที่หาแทบไม่ได้แล้วหากไม่ใช่สำนักหรือตระกูลที่ยิ่งใหญ่

        “ข้ารวยแล้ว!”

        หลินเฟยหัวเราะคิกคักกระโจนใส่ต้นสมุนไพรเหล่านั้นอย่างหน้ามืดตามัวแค่เพียงต้นสมุนไพรพวกนี้หนึ่งต้นหากนำไปประมูลราคาของมันนั้นไม่สามารถจินตนาการได้เลยอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าหมื่นเหรียญทอง! นั่นยังเป็นเพียงต้นที่หาง่ายที่สุด!

        “ต้นเมือกเขียว!”

        “เถาวัลย์หมื่นพิษ!”

        “หญ้าแสงตะวัน!”

        เพียงไม่กี่อึดใจลานที่เต็มไปด้วยสมุนไพรนับหมื่นก็เริ่มจะดูโล่งเตียนขึ้นมากองดินที่ถูกขุดขึ้นกระจัดกระจายไปทั่วราวกับที่แห่งนี้พึ่งผ่านสมรภูมิ สามารถมองเห็นหลุมบ่อเล็กใหญ่มากมายเต็มไปทั่วบริเวณ

        หลินเฟยมีความสุขอย่างแท้จริงสมุนไพรพวกนี้หายากมากในโลกภายนอก หากไม่เข้าไปสำรวจในพื้นที่พิเศษก็แทบจะไม่มีโอกาสได้พวกมันมา

        จริงๆแล้วทุกสำนักหรือตระกูลใหญ่ๆต่างก็มีสวนสมุนไพรหายากของพวกมันแต่เขาจะสามารถไปฉกฉวยจากพวกมันมาได้อย่างไร? ในช่วงเวลาที่หลินเฟยมีความสุขอยู่นี่เองภาพทับซ้อนก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นและเริ่มมองเห็นรอยแตกมากมายกระจายไปทั่วท้องฟ้าแห่งนี้แล้ว

        “อีกนิดเดียว!”

        ดวงตาของหลินเฟยเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยขณะมองไปยังดอกแสงจันทร์ขนาดใหญ่ยี่สิบกว่าดอก! ต้นของมันใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นในปีนั้นมากนัก ความเร็วของหลินเฟยระเบิดขึ้นเขากลายเป็นเส้นรุ้งพุ่งไปยังลำต้นของดอกแสงจันทร์แม้มันจะสูงใหญ่ไม่น้อยแต่เขาก็ขุดมันขึ้นมาทั้งต้น!

        วินาทีนั้นเองสายตาของหลินเฟยพล่าเลือนลงเมื่อทุกอย่างกลับมาชัดเจนเขาก็กลับมาอยู่ข้างบึงน้ำที่เขามาถึงในตอนแรก ภายในมือยังมีดอกแสงจันทร์ที่หลุดร่วงตอนที่เขายัดทั้งต้นของมันเข้าไปในแหวนมิติ หากเปิดแหวนมิติของเขาออกมาตอนนี้แปดในสิบส่วนเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่านาๆชนิด

        “ฮ่าๆ ปีนั้นข้าได้มาห้าดอกแต่ตอนนี้ข้ามีถึงยี่สิบดอกและยังมีลำต้นมันด้วย!”

        หลินเฟยหัวเราะร่ามีสมุนไพรไม่น้อยเช่นกันที่มีราคาค่างวดไม่มากนักแต่หลินเฟยก็ยังคงเก็บพวกมันมาทั้งหมด ตอนนี้เขายืนมองดอกแสงจันทร์ขนาดใหญ่ในมือแววตาก็หวนลำลึกไปถึงครั้งที่เขายังอ่อนแอขณะดั้นด้นไปเก็บดอกแสงจันทร์ตามบันทึกของตระกูลในปีนั้น

        “หึ คิดแล้วก็เสียหน้านัก หากเป็นตอนนี้เสือเมฆราตรีนั่นข้าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว...”

        หลินเฟยยังพูดไม่ทันจบลมหอบใหญ่ก็พัดพามาเสื้อผ้าหน้าผมของเขากระพรือไปตามกระแสลมนั้น ทันทีที่สายลมหยุดลงหลินเฟยที่ยืนกระพริบตาปริบๆก็รู้สึกถึงน้ำบางอย่างหยดลงมาบนเสื้อของเขา

        แหมะ!

        ความเย็นเยียบบางอย่างก่อตัวขึ้นภายในจิตใจเส้นขนทุกเส้นบนร่างลุกตั้งชี้ชันหลินเฟยค่อยๆหันหน้ากลับไปอย่างช้าๆ

        ภาพที่เขาเห็นคือดวงตาสีฟ้าอ่อนขนาดมหึมาขนาดใหญ่กว่าสองจ้าง[1จ้าง–3.3เมตร]กำลังจ้องมองมาพร้อมกับปากขนาดใหญ่

        ที่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคมส่องประกายวิบวับวิบวับน่าเข้าไปสัมผัส ขนของมันเป็นสีขาวบริสุทธิ์มีลายพาดสีแดงพาดไปผ่านไปทั่วทั้งลำตัว

        เขี้ยวยาวสีโลหิตโค้งงองุ้มเมื่ออยู่ตรงนั้นก็กระจายแรงกดดันอันน่าหวาดผวาออกมาจนสั่นสะเทือนไปทั่วบึงน้ำ

        ไม่ว่าใครก็ต้องรู้จักมันสัตว์อสูรผู้เป็นหนึ่งในสายพันธุ์แห่งราชันสรรพสัตว์ พยัคฆ์เขี้ยวโลหิต!

        พรืด!

        ลมหายใจของมันพ่นรดไปที่หลินเฟยทำให้ใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะพลังที่กระจายออกมาของมันบ่งบอกว่าเหนือกว่าปราณยุทธเงินไปช่วงใหญ่อาจถึงขั้นหลอมรวมปราณกำเนิดทองช่วงท้าย! เหงื่อเม็ดใหญ่ๆไหลลงจากหน้าผากอย่างต่อเนื่อง

        “เอ่อ”

        หลินเฟยพยามจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างแต่วินาทีเดียวกันนั่นเองกรงเล็บที่คล้ายกับใบมีดอันแหลมคมของมันก็ตะปบลงมา!

        ตู้ม!!

        หลินเฟยกรีดร้องเสียงแหลมร่ายใช้ท่าเท้าเงามายาจนเกิดเป็นภาพติดตาขึ้นแต่พยัคฆ์เขี้ยวโลหิตเต็มไปด้วยประสาทสัมผัสที่ว่องไวยังไงมันก็เป็นถึงผู้มีเชื้อสายหนึ่งในราชันแห่งสรรพสัตว์ กระโดดติดตามร่างจริงของหลินเฟยไปทันทีเห็นได้ชัดว่ามันต้องการ

        ดอกแสงจันทร์!

        “ข้ารู้ๆ! ดอกแสงจันทร์มีความเย้ายวนเกินห้ามใจกับสายพันธุ์ของเจ้า! เช่นนี้เป็นอย่างไรข้าให้เจ้าหนึ่งกลีบ!”

        หลินเฟยทะยานร่างบินหนีพร้อมกับเด็ดกลีบของดอกแสงจันทร์โยนไปหนึ่งกลีบเมื่อพยัคฆ์เขี้ยวโลหิตเห็นเช่นนั้นมันอ้าปากกว้างขึ้นกลืนดอกแสงจันทร์เข้าไปทันทีพร้อมกับกลายเป็นเส้นแสงพุ่งเข้าหาหลินเฟยด้วยความไวมากกว่าเดิม!

        “เจ้า เจ้า เจ้ากินของข้าไปแล้ว แล้วทำไมยังไล่ตามมาอีก! นี่ข้าไปทำกรรมอะไรไว้กับเผ่าพยัคฆ์!”

        เสียงระเบิดไล่หลังมาติดๆจากกรงเล็บสีเงินแวววาวของพยัคฆ์เขี้ยวโลหิตพร้อมกับเสียงโหยหวนของหลินเฟยที่โดนพลังกระแทกเข้าที่กลางหลังอย่างจัง!

        “ม่ายย!”

        .

        .

        .