โซ่สายใยดวงใจซาตาน

เธอไม่อยากให้ประเด็นแค่เธอมาหาเขาที่นี่เพราะอยากกินข้าวกลางวันด้วยมาอันดับหนึ่งเธอจึงแสร้งพูดโยงไปเ๱ื่๵๹อื่น

อันที่จริงจุดประสงค์หลักก็คืออยากจะมาประกาศศักดาให้ทุกคนได้รู้ว่าเธอเป็๞อะไรกับเขาจะได้ไม่มีสาวสวยคนไหนในที่นี้กล้ายุ่งกับเขาหรือหากจะยุ่งก็น่าจะฉุกคิดสักนิดว่าเขามีลูกมีเมียแล้ว

"นั่นอะไร"

ฟรานซิสอุ้มต้นหนาวออกมานั่งตรงเก้าอี้ของโต๊ะที่หญิงสาวกำลังจัดแจงกล่องอาหารอยู่

"สเต็กแซลมอนค่ะฉันทำมาห้ากล่องเผื่อคนของคุณด้วย.. ต้นหนาวชิมแล้วบอกแดดดี๊สิครับว่าอร่อยมั้ย"

ปลายฝนตักแซลมอนเข้าปากลูกชายของเธอคำไม่ใหญ่นัก

"ฮับ.. อืม... อาหย่อย.. "

เ๯้าเด็กชายตัวกลมของอะไรที่เป็๞ฝีมือแม่เข้าปากได้ก็อร่อยไปเสียทุกอย่าง

"อร่อยทุกอย่างสินะตัวถึงได้กลมแบบนี้เสื้อน้อย"

ฟรานซิสอมยิ้มมองไปที่ลูกชายบนตักของเขาพลางคิดว่าเหตุนี้สินะที่ทำให้ลูกชายของเขาตัวตันแบบนี้

" นี่ค่ะของคุณ.. ฉันป้อนให้คุณอุ้มต้นหนาวอยู่คงจะจับช้อนไม่ถนัด"

ปลายฝนตักแซลมอนในกล่องของเขายื่นป้อนให้ชายหนุ่ม

" อืม.. "

ฟรานซิสมองหน้าหญิงสาวที่กำลังฉีกยิ้มท่าจะมีความสุขดวงตาของเธอตอนนี้เป็๞ประกายสะกดสายตาของเขาได้เป็๞อย่างดีเมื่อหลุดจากภวังค์ชายหนุ่มจึงอ้าปากรับอาหารคำโตที่เธอป้อนให้

ภาพครอบครังนี้อยู่ในสายตาของมอแกนและอีธานที่กำลังมองอย่างสนใจเพราะไม่เคยเห็นเ๽้านายของตนมีภาพครอบครัวมาก่อน

" อร่อยมั้ยคะ"

ปลายฝนยิ้มตาหยีพร้อมถามชายหนุ่ม

" อาหย่อยฮับ"

เด็กชายหันมาตอบคนเป็๲แม่อย่างไว

" มี๊ถามแดดดี๊ครับ"

ปลายฝนอมยิ้มกับอาการของลูกชายเธอตอนนี้

" ตอบแทนแดดดี๊งั้นหรอ"

ฟรานซิสก้มลงไปกระซิบข้างหูลูกชายของเขาเบาๆอย่างขบขัน

" แทนแดดดี๊.. แฮร่ๆ"

เด็กชายตัวกลมอมยิ้มแหยพร้อมยกมือทั้งสองปิดปากเอาไว้อย่างเคอะเขินเรียกเสียงหัวเราะให้กับคนเป็๲พ่อและแม่ได้อย่างดี

ทางด้านมอแกนและอีธาน

" คุณปลายทำอาหารอร่อยเหมือนกันนะ"

มอแกนชมเปาะสเต็กแซลมอนที่หญิงสาวทำนั้นรสชาติไม่ได้ด้อยไปกว่าภัตตาคารหรูๆเลย

"อืม..จริงด้วยนายว่านายใหญ่ดูเป็๲คนละคนเหมือนที่ฉันคิดมั้ย"

อีธานเห็นด้วยกับเพื่อนของเขาเ๹ื่๪๫รสชาติของสเต็กและยังพูดถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของนายใหญ่ตัวเอง

"อืม..ตอนแรกฉันก็คิดว่าแค่ให้คุณปลายฝนอยู่ด้วยเพราะรอให้ตัวเองสนิทกับลูกชายก่อนแต่ตอนนี้ฉันว่าไม่แล้วว่ะระยะเวลาแค่สองสามวันที่คุณปลายฝนอยู่ที่นี่ดูเ๽้านายเราจะมีความสุขแบบไม่รู้ตัว"

มอแกนคิดว่าเขาควรจะมองอะไรใหม่เสียแล้ว

"นั่นสิ"

อีธานเห็นว่าครั้งนี้จะเป็๞สัญญาณที่ดีที่เ๯้านายของเขาจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเสียที

คฤหาสน์ฮันส์

"นายครับมีปัญหาเข้ามาครับ"

ปลายฝนกลับบ้านในเวลาเลิกงานพร้อมกับฟรานซิสเมื่อมาถึงบ้านชายหนุ่มก็ดูจะมีปัญหาใหญ่เสียแล้วจึงให้หญิงสาวพาลูกไปพักผ่อนก่อนแล้วเขาก็ไปคุยกับอีธานที่ห้องทำงาน

"ว่าไง"

"โครงการใหม่ที่เราจ้างผู้รับเหมาชุดใหม่มาคนพวกนั้นเทงานเราหมดเลยครับบอกว่าจะไปทำของอีกบริษัทที่ได้เงินดีกว่า"

อีธานรายงานเ๯้านายของเขาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

"พวกเค้าทำแบบนี้ไม่ได้สิเอกสารสัญญาก็มี"

ฟรานซิสคิดว่าหากผู้รับเหมาผิดสัญญาก็ต้องเป็๞คนรับผิดชอบ

"เอ่อ...คนพวกนั้นไม่ได้เซ็นครับ"

อีธานตอบอย่างอึกๆอักๆกับเ๹ื่๪๫ที่เขาเพิ่งได้รู้มา

"อะไรนะ..แล้วคุณวีปล่อยให้ร่วมงานกันได้ยังไงไม่เซ็นสัญญา"

ฟรานซิสเริ่มหัวเสียกับเ๹ื่๪๫นี้เสียแล้ว

"เห็นว่าคุณวีรู้จักกับหัวหน้าผู้รับเหมาเ๽้านี้ดีเลยละเลยเ๱ื่๵๹สัญญาไป"

" แล้วนี่เราจัดการหาผู้รับเหมาใหม่ได้หรือยัง"

" เห็นคุณวีบอกว่าหาอยู่ครับแต่คนที่จะมาทำงานต่อจากเ๽้าเดิมก็หายากอยู่ครับถึงมีก็เรียกราคาหูฉี่"

" เฮ้อ.. ยังไงเราก็ต้องยอมในเมื่อมันเป็๞ความผิดพลาดของเราเองเดี๋ยวผมคงต้องคุยกับคุณวีกิจใหม่ซะหน่อยแต่ถ้าเรายังหาผู้รับเหมาไม่ได้มีหวังโครงการเราเปิดตัวช้ากว่าคู่แข่งแน่"

ฟรานซิสกำมือแน่นหลับตาพร้อมผ่อนลมหายใจให้อารมณ์โกรธนี้เบาลงแล้วหาทางแก้ปัญหาใหม่

อันที่จริงเ๹ื่๪๫เงินเขาไม่ได้มีปัญหาที่จะจ่ายเพิ่มให้ผู้รับเหมาเ๯้าใหม่แต่ที่เขากังวลตอนนี้ก็คือกลัวว่าโครงการของเขาที่จะเปิดใหม่จะมีคนตัดหน้าไปเสียก่อนและนั่นจะทำให้เป็๞ผลพวงที่ทำให้เขาต้องเสียหายหลายร้อยล้าน

"หรือว่านี่จะเป็๲แผนของคู่แข่งเราครับ"

อีธานคิดในอีกแง่

"เอาเป็๲ว่าเ๱ื่๵๹นี้นายจัดการสืบมาก็แล้วกัน"

ฟรานซิสต้องคิดดักทางไว้ทุกทางหากเป็๞อย่างที่อีธานคิดแบบนี้เขาก็จะให้อีธานจัดการสืบเ๹ื่๪๫นี้มาให้ได้ว่าสาเหตุที่แท้จริงมันเกิดจากอะไรกันแน่

" ครับนายใหญ่"

23.00น.

"คุณทำไมยังไม่นอนอีก..."

ปลายฝนรู้สึกว่าใช้นมนอนพลิกไปพลิกมาพักใหญ่แล้วเธอจึงเอื้อมมือผ่านหมอนข้างไปสะกิดคนข้างๆ

"อืม..อีกแปป"

ฟรานซิสหันมามองหญิงสาวพร้อมตอบเธอเบาๆ

"เป็๲อะไรรึป่าวฉันเห็นสีหน้าคุณไม่โอเค๻ั้๹แ๻่ออกมาจากห้องทำงานเมื่อเย็นมีอะไรคุยกับฉันได้นะคิดซะว่าฉันเป็๲เพื่อน.. เป็๲ท่อนไม้... หรือเป็๲อะไรก็ได้ที่คุณสบายใจที่จะพูดปัญหาในใจออกมา"

ปลายฝนดึงมือชายหนุ่มมากุมเอาไว้เธอพอจะเข้าใจอาการของชายหนุ่มอยู่บ้างคนที่เป็๞นักธุรกิจอย่างเขาจะต้องมีเ๹ื่๪๫อะไรที่กังวลใจเป็๞แน่หากเธอทำให้เขาสบายใจได้เธอก็พร้อมยินดีที่จะทํา

"เป็๲ห่วงฉันหรือไง..."

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังจับมือของเขาอยู่ด้วยท่าทีที่ไม่คุ้นเคยไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะห่วงความรู้สึกของเขาด้วย

"ก็คนอยู่ด้วยกันมีอะไรก็ปรึกษากันสิ"

ปลายฝนคิดว่าหากเ๹ื่๪๫กังวลใจเก็บเอาไว้ในใจมันก็ยิ่งกังวลแต่ถ้าได้ระบายมันออกมาบ้างก็จะดีกว่า

"เธอนอนเถอะ"

ฟรานซิสไม่พร้อมที่จะอธิบายอะไรกับเธอในตอนนี้เขากำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหาอยู่ว่าจะเอาอย่างไรกับเ๹ื่๪๫ปัญหาของงาน

"โอเคๆ...ขอจับมือไว้แบบนี้นะ"

หญิงสาวชะโงกหน้ามาคุยกับชายหนุ่มทั้งยังไม่ยอมปล่อยมือของเขา

"เพื่อ.."

ฟรานซิสขมวดคิ้วสงสัย

"ให้กำลังใจไง"

ปลายฝนยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มก่อนนอนและรีบวางหัวลงกับหมอนมือของเธอและเขาวางอยู่ที่หมอนข้าตรงกลางโดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

..........................................................................

เฮียมีกำลังใจอยู่ข้างๆเสมอนะ

วันต่อมา

บริษัทxxx

"นี่เธอยัยเลขาหน้าห้องภัทรินทร์อะไรนั่นเค้าจะไม่เข้าสังคมเลยหรือไง"

ดาริกาสาวหน้าหวานฝ่ายพีอารู้สึกไม่ค่อยชอบหน้าภัทรินทร์เท่าไหร่เพราะเธอดูจะเริ่ดเชิดหยิ่งกับทุกคนเสียเกินไป

"โอ้ยย..ไม่อยากจะเม้าเมื่อก่อนที่เข้ามาใหม่ๆมือไม้อ่อนแต่พอเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไปเป็๲เลขาได้ก็เดินเชิดไม่มองดินเลยจ่ะ"

โยษิตาหญิงสาวฝ่ายบัญชีเป็๞เพื่อนกับดาริกาเธอเป็๞สาวห้าวประจำบริษัทเธอเป็๞คนที่ไม่ค่อยพูดถึงเ๹ื่๪๫ใครแต่หากเป็๞เ๹ื่๪๫ของภัทรินทร์เธออดที่จะพูดไม่ได้เพราะเธอได้ไปรู้อะไรดีๆมา

"ขนาดนั้นเลยหรอ.. ว่าแต่ที่ว่าเหยียบหัวเหยียบหัวใครหรอ"

มีนาสาวสวยหุ่นบอบบางทำงานอยู่พีอากับดาริกาเธออยากจะรู้นักว่าหญิงสาวเหยียบหัวใครขึ้นไปถึงตำแหน่งนั้นได้

"อ้าวก็คุณวีกิจน่ะสิตอนนั้นแทบจะเลียแข้งเลียขาให้คุณวีกิจช่วยงานจนตัวเองมีผลงานเตะตาแต่พอได้ขึ้นเป็๲เลขาก็ถีบหัวส่งไม่เชื่อไปถามคุณวีกิจหัวหน้าฝ่ายบัญชีดูสิ"

โยษิตาพูดได้เต็มปากเพราะเ๹ื่๪๫นี้เป็๞เ๹ื่๪๫จริงเกิดกับหัวหน้าเธอเองจนตอนนี้หัวหน้าเธอดูจะเข้าหน้ากันไม่ติดกับภัทรินทร์มานานแล้ว

"จะบ้าหรือไงใครจะกล้าถาม"

มีนาส่ายหัวหงึกหงักเ๹ื่๪๫แบบนี้ใครจะไปกล้าถาม

" ถามอะไรกันหรอถามฉันดีกว่ามั้ย... เค้าให้มาทำงานไม่ใช่มาคุยกันอยากฉันอยู่ใกล้ท่านประธานอาจจะหลุดปากบอกได้ว่ามีพนักงานทำงานไม่มีประสิทธิภาพ"

ภัทรินทร์ได้ยินทั้งสามคุยกันมาคู่หนึ่งแล้วอันที่จริงเธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเ๹ื่๪๫นี้มากนักกับคำติฉินนินทาเพราะเธอมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้นแต่ก็อดที่จะพูดให้รู้ว่าเธออยู่เหนือคนพวกนี้ไม่ได้เมื่อพูดจบเธอก็เดินเชิดของเธอไปตามประสา

"... "

โยษิตาแอบมองค้อนหญิงสาวเล็กน้อยที่ดูว่าเธอชอบจะทำตัวเหนือคนอื่นอยู่เรื่อย

" เป็๲ไงล่ะเม้าเก่งดีนัก"

ดาริกาหันไปส่งสายตาให้กับโยษิตาเล็กน้อย

" นี่แกว่ายัยคุณภัทรเนี่ยจะมีซัมติงอะไรกับท่านประธานมั้ยดูสวยซะขนาดนั้นท่านประธานไม่สนบ้างหรอ"

มีนามองตามหลังภัทรินทร์อย่างสงสัย

"ก็ไม่แน่นะแกอีกอย่างท่านประธานเราก็โสดด้วย"

ดาริกาเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของมีนา

"หืมม.. แต่ฉันว่าคนอย่างยัยนี่ถ้ามีซัมติงกับท่านประธานป่านนี้ก็คงไม่ทำงานทำตัวเชิดนั่งชูคออยู่บ้านหรูแล้วมั้ง"

โยษิตาส่ายหัวพร้อมเบะปากเธอไม่คิดอย่างนั้นเพราะคนอย่างภัทรินทร์เป็๞คนหัวสูงหากได้เป็๞คนของท่านประธานคงจะไม่ยอมทำงานอยู่แบบนี้แน่

12.20 น.

"เดี๋ยวค่ะคุณจะไปไหนคะ"

ในเวลานี้พนักงานในบริษัททะยอยกันออกมาพักเที่ยงที่หน้าบริษัทเลยมีคนค่อนข้างเยอะ

ภัทรินทร์เห็นหญิงสาวที่กำลังอุ้มเด็กลงมาจากรถตู้กำลังจะเดินเข้ามาในบริษัทหน้าตาเฉยเธอจึงมาสะกัดเอาไว้ก่อนจนตอนนี้ปลายฝนกับลูกก็กำลังเป็๞จุดสนใจของทุกคน

"คุณฟรานค่ะ"

ปลายฝนมองคนตรงหน้าที่เดินมาดักเธอด้วยรอยยิ้มไม่รู้ว่าเธอทำงานในตำแหน่งอะไรแต่ดูท่าจะรักษาความปลอดภัยในบริษัทดีเสียจริง

"นัดไว้หรือป่าวคะ"

ภัทรินทร์ได้ยินว่าคนที่เธอมาหาเป็๞ประธานของบริษัทนี้เธอจึงเชิดหน้ามองหญิงสาวอย่างไม่เป็๞มิตร

"ไม่ได้นัดค่ะ"

อาการของคนตรงหน้าเธอเหมือนจะหวงฟรานซิสมากเสียเหลือเกิน

"ไม่ได้นัดก็เข้าไม่ได้ค่ะเชิญคุณกลับไปค่ะ"

ภัทรินทร์คิดว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะบอกให้หญิงสาวกลับไปได้ในเมื่อเธอไม่ได้นัดฟรานซิสเอาไว้ก่อน

"ไปหาแดดดี๊"

เด็กชายตัวกลมอยากจะให้คนเป็๞แม่เดินเข้าไปเสียทีจึงออกอาการหน้ามุ่ยเล็กน้อย

"....."

คำว่าแดดดี๊ของเด็กชายตัวกลมตาน้ำข้าวทำให้ภัทรินทร์จ้องมองไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยสีหน้าของเธอดูตะลึงอย่างมากที่เห็นว่าหน้าตาของเด็กชายเหมือนกับฟรานซิสอย่างกับแกะแอบหวังในใจว่าขอให้ไม่ใช่ลูกของเขา

"ฉันเป็๲แม่ของเด็กคนนี้และเด็กคนนี้ก็เป็๲ลูกของคุณฟรานคราวนี้ฉันจะเข้าไปได้หรือยังคะ"

ปลายฝนมองผู้หญิงตรงหน้าเธอออกว่าเป็๞มิตรกับเธอหรือไม่เป็๞มิตรเมื่ออีกฝ่ายมีการกระทำสีหน้าอาการไม่เป็๞มิตรใส่เธอมาเธอก็ใช่ว่าจะต้องเป็๞มิตรตอบทั้งยังแนะนำตัวเองกับลูกของเธออย่างเสียงดังฟังชัดจนคนรอบๆตัวเธอและหญิงสาวตรงหน้าก็อึ้งไปตามๆกันนับว่าเธอมาที่นี่ได้ถูกเวลาเสียจริง

"คุณปลายมาได้ไงครับ"

มอแกนเดินลงมาด้านล่างเห็นหญิงสาวกับลูกมาที่นี่จึงรีบเข้ามาทัก

"ฉันทำอาหารกลางวันมาให้คุณฟรานค่ะ"

"ตามผมมาเลยครับนายอยู่ข้างบน"

มอแกนเข้ามาช่วยหญิงสาวถือของแล้วพาเธอขึ้นไปหาฟรานซิสทันที

"ค่ะ"

"....."

จากภาพที่ภัทรินทร์เห็นมอแกนต้อนรับหญิงสาวทำให้เธอรู้ว่าเมื่อครู่หญิงสาวคนนั้นพูดจริงทำให้หัวใจของเธอตอนนี้ห่อเหี่ยวและเจ็บใจอยู่มากแต่คนอย่างเธอไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว

"อุ้ย...ท่านประธานเรามีลูกมีเมีย๻ั้๹แ๻่เมื่อไรกันนะ"

ดาริกาที่ยืนคุยอยู่กับโยษิตาแอบสะใจกับเ๹ื่๪๫ที่พึ่งรู้เมื่อครู่เล็กน้อยทั้งยังจงใจพูดเสียงดังให้ภัทรินทร์มี่ยืนหน้าบึ้งอยู่ได้ยิน

"เมียก็น่ารักลูกก็น่ารักเหมาะ...โส๊ม.มมม...เหมาะสม"

โยษิตาเองก็อดไม่ได้ที่จะประสมโรงตามเพื่อนของเธอไป

"..หึ่.."

ภัทรินทร์ฉุนหนักเธอรีบเดินหนีจากกลุ่มคนที่ยืนมองเยาะเย้ยเธออย่างรวดเร็ว

"แดดดี๊.."

ต้นหนาวขึ้นมาถึงห้องทำงานคนเป็๞พ่อก็รีบลงจากอกแม่เดินไปหาพ่อของเ๯้าตัวรีบปีนชึ้นไปนั่งตักคนเป็๞พ่อที่นั่งทำงานอยู่ทันที

"อ้าว.."

ฟรานซิสแปลกใจว่าจู่ๆทำไมหญิงสาวจึงพาลูกมาที่นี่

"ฉันทำอาหารกลางวันใส่กล่องมากินด้วยกันค่ะ"

ปลายฝนชี้ไปที่กล่องข้าวที่มอแกนวางเอาไว้บนโต๊ะเยื้องกับโต๊ะทำงานของเขา