จักรพรรดิมารนอกรีต

ไป๋เฉินครรลองมองทั้งสองก่อนจะเอ่ยถาม "หลวนซิง อี้หลิว พวกเจ้าคงจะทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในตระกูลฉินแล้วใช่หรือไม่?"

หลวนซิงและหลิวอี้หลิวพยักหน้า

ไป๋เฉินแสดงสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะกล่าวย้ำเตือนอย่างจริงจัง "ยามนี้ท่านฉินฟงกำลังตกเป็นจำเลยแห่งความสงสัยภายในตระกูลฉินอยู่ และเขาได้ส่งมอบสมาพันธ์นักฆ่าให้แก่ข้าเป็นผู้ดูแลโดยสมบูรณ์"

"หลังจากวันนี้หากมีจดหมายมาจากท่านฉินฟง ห้ามพวกเจ้าทำตามคำแนะนำในเนื้อหานั้นเป็นอันขาด! ข้าเชื่อว่านั่นอาจจะเป็นฝีมือของฉินเหยียนที่พยายามจะหลอกล่อพวกเจ้าออกไปเพื่อหมายจะบ่อนทำลายกองกำลังของท่านฉินฟง" 

"วันพรุ่งนี้พวกเจ้าควรนำเหรียญทองบางส่วนเพื่อโยกย้ายสถานที่ตั้งของสมาพันธ์นักฆ่า พวกเราจำต้องเปลี่ยนที่หลบซ่อนเพื่อมิให้ตระกูลฉินสืบสาวมาถึงพวกเราได้"

"และต่อจากนี้ข้าจะเป็นผู้ส่งจดหมายและออกคำสั่งโดยตรงให้แก่พวกเจ้าเอง" ไป๋เฉินกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ตอนนี้อำนาจในการควบคุมสมาพันธ์ตกเป็นของไป๋เฉินโดยสมบูรณ์

และเขาได้ดักทางฉินฟงไว้มิให้ใช้กองกำลังจากสมาพันธ์นักฆ่าได้อีกต่อไป เพราะฉะนั้นต่อจากนี้มันจำต้องเปิดเผยกองกำลังอื่นที่มันครอบครองนอกจากสมาพันธ์นักฆ่า และแน่นอนว่าสิ่งที่เขากำลังทำคือการบีบบังคับให้ฉินฟงไม่มีทางเลือกจนมันปะทุออกมาในคราเดียว

"รับทราบ" ทั้งสองตอบรับคำกล่าวโดยไม่ลังเล

แน่นอนว่าหลวนซิงและหลิวอี้หลิวมีสติปัญญาเพียงพอ ทั้งสองสามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดอาจารย์ของพวกเขาจึงได้ย้ำเตือนเช่นนั้น

เนื่องจากฉินฟงกำลังตกเป็นเป้าหมายของฉินเหยียน แน่นอนว่าพวกเขาจำต้องหลบซ่อนโดยที่มิให้ตระกูลฉินรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขา เพราะนั่นอาจจะนำไปสู่การทำลายล้างสมาพันธ์นักฆ่าทั้งหมด

ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "และต่อจากนี้ข้าจะเปลี่ยนชื่อของสมาพันธ์นักฆ่าเสียใหม่เพื่อหลบหลีกการตรวจสอบข้อมูลเช่นกัน" 

"โอ้? ท่านอาจารย์คิดชื่อไว้แล้วงั้นหรือ?" หลวนซิงกล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไป๋เฉินพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยออกมาห้าพยางค์อย่างชัดถ้อยชัดคำ "ข้าจะตั้งชื่อว่าศาลาปีกสวรรค์"

"ศาลา...ปีก...สวรรค์..." ทั้งสองพึมพำและมองหน้ากันราวกับว่าเป็นชื่อที่แปลกประหลาด แต่ชื่อนี้กลับทำให้พวกนางตระหนักได้ถึงความยิ่งยโสโอหังและความภาคภูมิใจของไป๋เฉินได้อย่างเด่นชัด 

แน่นอนว่าชื่อนี้คือองค์กรนักฆ่าที่มฤตยูสีขาวเคยสังกัด และเป็นองค์กรที่ทำให้ไป๋เฉินมีชื่อเสียงอย่างยิ่งยวดในศตวรรษที่ 21

ไป๋เฉินยืนขึ้นด้วยท่วงท่าสง่างามก่อนจะกล่าว "เอาล่ะ ข้ามีเรื่องให้พวกเจ้าช่วยเท่านี้ หลังจากนี้อีกสามวันข้าจะตามหาเจ้า ไม่จำเป็นต้องกังวล ต่อให้พวกเจ้าจะหนีไปสุดขอบฟ้า ข้าก็สามารถค้นหาพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย"

"โอ้ ข้าเกือบลืมไปเสียสนิท ประการสุดท้ายยกเลิกภารกิจสังหารไป๋เฉินในอีกสองวันต่อมา..." เมื่อกล่าวจบไป๋เฉินเดินออกจากสมาพันธ์นักฆ่าไปราวกับผสานหลอมรวมเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ

แผนการแรกของไป๋เฉินเสร็จสิ้นไปโดยสมบูรณ์ ยามนี้เขาคงจะได้คิดแผนการสำหรับการเปิดโปงฉินฟงเท่านั้น แน่นอนว่าแนวโน้มทั้งหมดกำลังเป็นไปด้วยดีอย่างที่เขาอยากจะให้เป็น

ตั้งแต่ไป๋เฉินได้รากปราณมารเก้าเนตรมาครอบครอง เขาก็คิดแผนการและขั้นตอนการกำจัดฉินฟงและฉินหมิงหยวนไว้เนิ่นๆแล้ว แต่ใครจะคิดว่าโอกาสจะปรากฏให้แก่เขาภายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น 

ยามนี้ไป๋เฉินจะมีกองกำลังนักฆ่าเป็นของตนเองโดยสมบูรณ์

.
.
.

หลังจากนั้นอีกสองวัน การเคลื่อนไหวของไป๋เฉินก็หยุดลงเขามิได้ออกจากตระกูลฉินและพยายามฝึกฝนการเคลื่อนไหวให้เข้ากันกับระดับการบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้นมาห้าขั้นในคราเดียว บัดนี้เขาสามารถเชี่ยวชาญการควบคุมปราณที่ละเล็กน้อยให้เหมาะสำหรับการจู่โจมแต่ละครั้งแล้ว 

และวันนี้เป็นวันที่หลวนซิงจะออกปฏิบัติการ แน่นอนว่าไป๋เฉินตั้งตารอดูผลงานอยู่ไกลๆ

ในขณะที่ไป๋เฉินนั่งปาดเหงื่อหลังจากการฝึกซ้อม เสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้นจากทางโค้ง เผยให้เห็นร่างสีฟ้าสดใสของฉินเยว่ฉานกำลังปรี่เข้ามาด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ดุจน้ำผึ้ง "ไป๋เฉิน พ่อของข้าบอกว่ามีแพทย์ระดับสูงจากแผ่นดินใหญ่เข้ามาในเมืองเทียนหยุนแล้ว ท่านพ่อสืบค้นข้อมูลแล้วว่าทั้งหมดล้วนเป็นความจริง"

"โอ้?" ไป๋เฉินหันไปด้วยเสียงอุทานเบาๆ 

'มันเป็นเพียงแค่การกุเรื่องมิใช่หรอกหรือ?'

'เป็นไปได้ไหมว่าจะมีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่มาปรากฏตัวขึ้นจริงๆ'

'คงไม่หรอกม้าง...'

ไป๋เฉินยืนขึ้นก่อนจะเดินตรงไปและกล่าวถาม "แพทย์ผู้นั้นอยู่ที่ใดกัน?" 

"คนผู้นั้นอยู่ที่ใจกลางย่านหยุนเทียนจง ดูเหมือนว่าเขามาเพื่อจุดประสงค์อะไรสักอย่าง" ฉินเยว่ฉานอธิบายรายละเอียดทั้งหมดให้ไป๋เฉินได้ฟัง 

จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าฉินฟงกำลังเล่นเกมหรือเป็นแพทย์ตัวจริงกันแน่

ขณะที่ไป๋เฉินกำลังแสดงสีหน้าครุ่นคิด ฉินเยว่ฉานเพียงเอ่ยเบาๆ "ไป๋เฉิน เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะไปรอเจ้าที่ห้องโถงใหญ่"

"เอาล่ะ เดี๋ยวข้าตามไป" ไป๋เฉินโบกมือก่อนจะเข้าไปในกระโจมและชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน เขาอยากจะรู้เช่นกันว่าแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ผู้นี้เป็นใครกันแน่

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ไป๋เฉินในอาภรณ์สีดำข้างกายมีกระบี่โบราณเหน็บไว้ เขาเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่มีฉินเหยียน ฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนรออยู่

"ท่านลุง" ไป๋เฉินประสานมือทักทายตามปกติ 

ฉินเหยียนเดินตรงเข้ามาก่อนจะแตะบ่าเขาเบาๆ "ไป๋เฉิน นี่คือโอกาสของเจ้าแล้ว ข้าสามารถยืนยันได้ว่าแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ผู้นี้มีชื่อเสียงเลื่องลือมาช้านาน บางทีเขาอาจจะช่วยเจ้าออกจากวังวนที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่ก็เป็นได้"

ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะตั้งข้อสงสัย 

ข้อสงสัยแรกอาจจะเป็นฝีมือของฉินฟงที่พยายามหลอกล่อเขาออกไป แต่แล้วสมาพันธ์นักฆ่าได้ตกเป็นของตนโดยสมบูรณ์ ดังนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะเป็นแผนการของมัน 

และประการที่สอง เขากำลังหวนนึกไปถึงนักฆ่าจิ้งจอกแดงและจิ้งจอกขาว บางทีอาจจะเป็นแผนการของพวกนางที่ต้องการล่อให้ตนออกจากตระกูลฉินก็เป็นได้

"เอาล่ะ ข้าเข้าใจ" ไป๋เฉินเพียงประสานมืออย่างเรียบง่าย

ก่อนที่ฉินเหยียนจะยื่นจดหมายหนึ่งฉบับให้แก่เขา "แพทย์ผู้นี้เคยเป็นคนรู้จักของบิดาเจ้ามาก่อน เจ้าควรจะนำจดหมายยืนยันตัวตนของเจ้าไปด้วย บางทีเขาอาจจะเต็มใจที่จะช่วยเจ้าก็เป็นได้"

"คนรู้จัก?" ไป๋เฉินเพียงรับจดหมายมาด้วยสีหน้าสับสน ก่อนที่ทั้งสองคนจะตรงไปยังรถม้าภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของฉินฟงที่กำลังเมียงมองจากอาคารที่สูงชัน 

"เป็นไปได้อย่างไร! มีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ปรากฏตัวขึ้นจริงๆงั้นหรือ?" แม้แต่มันเองก็ไม่คาดคิดว่าคำโกหกของมันจะกลับกลายเป็นความจริงไปเสียได้ 

นั่นหมายความว่าหากไป๋เฉินสามารถฝึกฝนได้ มันคงต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้ด้วยความหวาดกลัวเป็นแน่

ผลสุดท้ายมันจำต้องรีบเร่งเขียนจดหมายและปล่อยให้นกพิราบนำสาส์นคำสั่งการสังหารเพื่อส่งไปยังสมาพันธ์นักฆ่า

โดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้ไม่มีผู้ใดเชื่อฟังคำสั่งของมันอีกต่อไป

.
.
.

ภายในเวลาไม่กี่นาทีไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานก็มาถึงย่านหยุนเทียนจง ย่านหยุนเทียนจงนับว่าเป็นใจกลางของเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งมีการทำมาค้าขายเป็นหลัก รวมถึงการคมนาคมแม้แต่ศูนย์การค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ยังตั้งปักหลักอยู่รอบๆอาณาบริเวณ 

และหลังจากผ่านประตูเข้ามา ในระยะสายตา 20 เมตร ไป๋เฉินก็ต้องพบเจอเข้ากับอนุสาวรีย์รูปสลักของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีความสูง 1.7 เมตรยืนอยู่บนแท่นวางอันสูงส่ง 

ร่างของรูปปั้นนั้นถูกแกะสลักไว้อย่างละเอียดอ่อน ข้างกายของรูปปั้นมีการแกะสลักกระบี่ที่มีลวดลายแปลกประหลาด หากจักมองดูให้ดีจะเห็นได้ว่าใบหน้าของชายในรูปปั้นนั้นช่างคลับคล้ายคลับคลากับสตรีเสียเหลือเกิน ซ้ำยังมีรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นใฝใต้ตาข้างขวา แต่สิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าคือดูราวกับว่ารูปปั้นนี้กำลังจ้องมองไป๋เฉินอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ไป๋เฉินที่สงสัยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เยว่ฉาน รูปปั้นนี้คือผู้ใดกัน?"

ฉินเยว่ฉานหัวเราะเบาๆ นางรู้ดีว่าไป๋เฉินไม่เคยมาที่แห่งนี้แม้แต่ครั้งเดียว "นั่นคือรูปปั้นของท่านมหาเทวะแห่งการสรรค์สร้าง ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นตำนานของทวีปเทียนหลาง ยังมีข่าวลืออีกด้วยว่าท่านคือผู้สร้างทวีปเทียนหลางนี้ขึ้นมา"

"โอ้? นั่นหมายความเขาเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปเทียนหลางงั้นหรือ?" ไป๋เฉินยังคงเอ่ยถามหากแต่สายตากลับจ้องมองรูปปั้นอย่างไม่ละสายตา

ภายในจิตใต้สำนึกส่วนลึกไป๋เฉินกลับรู้สึกเคียดแค้นและเกลียดชังรูปปั้นนั้นอย่างมิอาจบรรยายได้ ราวกับว่าทั้งสองเป็นศัตรูต่อกันมาแต่ชาติปางก่อน

แต่สิ่งที่เกลียดชังรูปปั้นนั้นกลับมิใช่จิตใจของไป๋เฉินเอง แต่มันคืออิทธิพลของจักรพรรดิมารเก้าเนตรที่ได้หลอมรวมเข้ากับไป๋เฉินก่อนหน้านี้