เฉินชิงในร่างฝนเดินมาตามทาง ดูแผนที่ในมือถือ จุดหมายไม่ใช่บ้านสามีแต่กลับเป็หน่วยลาร์ซาร์ ในใจคิดว่า “ได้โอกาสไปพบคนในหน่วยสักที” เฉินชิงเป็ผู้เชี่ยวชาญในการใช้แผนที่เพราะต้องทำงานสนับสนุนบอกพิกัดให้เพื่อนไปจับคนร้ายตามที่ต่างๆ ทำให้เฉินชิงมาถึงหน่วยลาร์ซาร์อย่างรวดเร็ว
“อ้าว แล้วทีนี้จะเข้าไปยังไง และเข้าไปด้วยเหตุผลอะไรล่ะทีนี้” เฉินชิงพูดพึมพำออกมา เลยตัดสินใจแกล้งร้องไห้แล้วเดินเข้าไปข้างใน
กัญญามาพบเข้าก็ใเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ให้บุคคลทั่วไปมาเดินเพ่นพ่านได้ “น้องเป็อะไรทำไมถึงร้องไห้ แล้วเข้ามาทำอะไรที่นี่ สถานที่นี้ไม่ใช่ที่ที่จะมาเดินเล่นได้นะ”
“ฮือฮือ หนูถูกสามีทิ้งค่ะ ตอนนี้ไม่มีที่ไปจริงๆ ไม่รู้จะไปที่ไหนด้วย พี่ต้องช่วยหนูด้วยนะคะ ฮือฮือ”
“หนูไม่มีญาติที่ไหนหรอ เอาเบอร์มาก็ได้เดี๋ยวฉันติดต่อให้”
“หนูไม่มีญาติที่ไหนจริงๆค่ะ ฮือฮือ”
กัญญาใจอ่อนเลยพาตัวผู้หญิงคนนี้เข้าไปพบเฉินยี่หัวหน้าหน่วย
**********************************************
“มีอะไรเกิดขึ้น กัญญา แล้วเด็กนี่เป็ใคร เธอก็รู้นี่ ที่นี่ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาน่ะ” เฉินยี่พูดเชิงดุ
“เอ่อ คือ ว่า” กัญญายังไม่ทันพูดต่อ ผู้หญิงแปลกหน้าก็พูดแทรก
“คือ หนูไม่มีที่ไปจริงๆค่ะ หนูกับสามีทะเลาะกัน แล้วเขาก็ปล่อยหนูไว้กลางทางให้กลับบ้านเอง หนูเลยเดินหลงมาที่นี่ค่ะ”
“งั้นเอาเบอร์โทรสามีหนูมา เดี๋ยวฉันติดต่อให้และจะพูดสั่งสอนให้” เฉินยี่ตั้งใจจะไปพูดเจรจากับทางบ้านให้
“หนูยังทำใจกลับไปพบเขาไม่ได้ค่ะ เขาโหดร้ายกับหนูจริงๆ ขอให้หนูอยู่ที่นี่สักพักเถอะนะคะ”
กัญญาเริ่มเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน “สามีเธอทำเกินไปจริงๆนะคะ กล้าปล่อยผู้หญิงทิ้งไว้ให้เดินกลับเอง ให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่สักพักเถอะนะคะ”
“อืม แต่เธอก็ควรกลับบ้าน แล้วค่อยพูดค่อยจากันดีๆนะ เอาเถอะฉันอนุญาตให้เธอพักอยู่ที่นี่ได้แค่ 3 วันเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่มีข้อแม้ เธอจะต้องติดต่อทางบ้านของสามีเธอว่าจะขออยู่ที่นี่ ไม่งั้นเขาอาจคิดว่าฉันเป็คนลักพาตัวเธอมา” เฉินยี่รู้สึกสงสารผู้หญิงและในใจลึกๆก็แอบเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ดูคล้ายๆลูกสาวตัวเอง
“ขอบคุณมากจริงๆค่ะ เดี๋ยวหนูจะโทรบอกพ่อสามีเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
**********************************************
เฉินชิงเปิดมือถือเห็นสายไม่ได้รับจากพ่อสามี เลยโทรกลับ
“เป็อย่างไรบ้างสายฝน ทำไมป่านนี้ลูกยังไม่ถึงบ้าน ปลอดภัยหรือเปล่าลูก พ่อต้องขอโทษแทนไอ้ณัฒวัฒน์จริงๆ มันทำเกินไปแล้ว ตอนนี้พ่อก็ด่ามันอยู่”
เฉินชิงแสร้งร้องไห้ “ฮือฮือ คุณพ่อ ฝนกลัวมากเลยค่ะ แต่ตอนนี้ฝนอยู่สถานีตำรวจ ปลอดภัยดี แต่ฝนยังทำใจกลับบ้านไปเจอพี่เขาไม่ได้จริงๆค่ะคุณพ่อ ไม่คิดว่าพี่เขาจะโหดร้ายกับฝนถึงขนาดนี้ ฮือฮือ ฝนขอพักบ้านเพื่อนสักสามวันนะคะ ฝนถึงจะกลับไปที่บ้านค่ะ”
“แต่ ลูก” พ่อพูดไม่ทัน ฝนก็พูดแทรก
“คุณพ่อคะ ขอฝนทำใจให้ได้ก่อนนะคะ ฝนขอร้อง”
“อย่างนั้นก็ตามใจลูกเถอะ มีอะไรขาดเหลือก็โทรมาบอกพ่อก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ” พูดเสร็จ เฉินชิงก็วางสาย
เฉินยี่มองดูสายฝนโทรศัพท์ ในใจคิดว่า “ถ้าเธอเป็เฉินชิง ฉันคงคิดว่าเธอแสดงละครอยู่นะเนี่ย” (ปกติแม่ลูกจะมองกันออก)
“เอาล่ะ งั้นฉันจะให้เธอไปพักกับกัญญาไปก่อน ก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะ คุณเฉินยี่” แล้วสายฝนก็เดินตามกัญญาไปที่ห้องพัก
**********************************************
“ห้องนี้อาจจะแคบไปหน่อยนะ อดทนหน่อยก็แล้วกัน” กัญญากลัวฝนจะนอนไม่สะดวก
เฉินชิงี้เีแสดงละครแล้ว เลยพูดตรงๆ “กัญญา! นี่ฉันเอง เฉินชิง”
“อะไรนะ นี่หนูพูดบ้าอะไรกัน เป็โรคประสาทหรือเปล่า”
“มันเป็ความจริงกัญญา ฉันอยู่ในร่างของสายฝนจริงๆ เชื่อฉันเถอะนะ”
“เธอออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ชอบให้ใครมาล้อเล่นอะไรแบบนี้” กัญญาโมโหที่อยู่ๆเด็กคนนี้เอาชื่อเพื่อนเธอมาล้อเล่น
“ได้ งั้นฉันจะบอกความลับ ที่มีเฉพาะกัญญาและเฉินชิงเท่านั้นที่รู้”
“งั้นก็ว่ามาสิ ความลับอะไรไม่ทราบ” กัญญาพูดท้า
“เธอแอบชอบเ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งชื่อ วีระพัฒน์ ซึ่งตอนนี้เขาได้ไปประจำอยู่อเมริกา เธอยังรู้สึกค้างคาใจเพราะยังไม่ได้ไปบอกรักพี่เขาน่ะ”
กัญญาใมากจริงๆ เพราะมีเพียงเฉินชิงเท่านั้นที่รู้เื่นี้ “แล้วเธออยู่ร่างนี้ได้ยังไงน่ะ”
“ฉันไม่รู้จริงๆ และจะกลับไปเข้าร่างตัวเองก็ไม่ได้แล้ว ศพฉันก็ถูกเผาไปแล้วด้วย”
“แล้วใครเป็คนฆ่าเธอ ใช่นายลาร์ฟมั้ย เ้าหน้าที่ชันสูตรบอกว่าลูกะุน่าจะเป็ของตำรวจสากล”
“ฉันจดจำเหตุการณ์ก่อนตายไม่ได้เลยนี่สิ เห็นแต่ภาพเลือนราง คิดว่าไม่ใช่นายลาร์ฟ เพราะภาพเลือนรางนั้นบอกว่าตำรวจที่ยิงฉันตายเป็ผู้หญิงน่ะ”
“อะไรนะ! ไม่ใช่นายลาร์ฟ ตายล่ะ ฉันก็ดันไปแกล้งเขาสารพัดเสียด้วยสิ”
“เธอไปแกล้งอะไรเขาอีกล่ะกัญญา”
“เยอะจริงๆ โดยเฉพาะ ฉันเป็คนทำให้เขาจีบซินดี้ไม่สำเร็จนี่แหละ”
“เธอตายแน่กัญญา นายลาร์ฟมีนิสัยเหมือนฉันคือ เ้าคิดเ้าแค้น เธอต้องโดนเอาคืนอย่างสาสมแน่ๆ”
“ยัยบ้าเฉินชิง ทำไมไม่พูดให้กำลังใจเพื่อนเลย ห๊า”
“อยู่คนละหน่วยกัน คงไม่ค่อยได้เจอหน้ากันหรอกกัญญา”
“เื่มันหนักกว่านั้นนี่สิ หน่วยลาร์ซาร์โดนยุบแล้ว พวกฉันต้องย้ายไปทำงานที่หน่วยซิกร์สัปดาห์หน้า และฉันต้องไปเป็ตำรวจลูกน้องนายลาร์ฟเสียด้วย”
“ห๊า หน่วยโดนยุบแล้ว ทำไมเื่สั่งยุบมันถึงรวดเร็วขนาดนี้นะ” เฉินชิงพูดอย่างใ
“ก็เพราะพะแพงย้ายไปหน่วยซิกร์ ส่วนนายอาจองค์ก็ลาออกจากหน่วยไปนี่แหละ ให้เหตุผลว่าเงินไม่พอ และไม่มีโปรแกรมเมอร์คนไหนยอมมาทำงานที่หน่วยเราเลยสักคน หน่วยเราจึงมีคนไม่พอ”
“ฉันไม่น่าโดนยิงตายเลย ไม่งั้นก็คงช่วยกันประคับประคองหน่วยที่แม่ฉันก่อตั้งให้คงอยู่ต่อไปได้”
“พวกเรานอนพักกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” กัญญาเริ่มง่วงนอนแล้ว
**********************************************
ตลอดระยะเวลาที่เฉินชิงกลับมาอยู่หน่วยลาร์ซาร์ เธอรู้สึกอบอุ่นมาก ได้พูดคุยกับคนในหน่วยอย่างผ่อนคลายเป็กันเอง ไม่ต้องมารองรับอารมณ์ใคร ในใจคิดว่า “อยากกลับมาอยู่ตลอดไปจัง”
แต่แล้วเมื่อครบ 3 วัน กัญญาก็ต้องขับรถมาส่งเฉินชิงกลับบ้านสามีของฝน
เมื่อเฉินชิงลงจากรถ พูดพึมพำว่า “นี่ฉันต้องกลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริงเสียแล้วสิ” แล้วเดินเข้าบ้านกำลังจะถึงประตูเข้าในบ้าน ก็ได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยิน
“กลับมาแล้วหรอ….ฝน”
19K
