แต่ขณะที่ความคิดกำลังเตลิดเปิดเปิงไปไกล ดวงตาคู่สวยก็เริ่มจับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของภาพตรงหน้า
‘แต่ว่า… เดี๋ยวก่อนนะ… คิดว่ามันไม่ใช่นะ’
ชิงหลันขยี้ตาของตนเองแล้วเพ่งมองอีกครั้ง
‘ทำไมแผ่นหลังนั่นดูไม่คุ้นเลย… กำยำกว่าที่คุณชายเป็ ผิวก็คล้ำกว่า...คุณชายของฉัน...เอ๊ย! คุณชายของจวนน่ะผิวขาวผ่องดุจหยกไม่ใช่รึไง หรือว่ามันมืดสีเลยเปลี่ยน’
และในจังหวะที่ร่างนั้นพลิกตัวเล็กน้อยพอให้เห็นเสี้ยวหน้า… ชิงหลันก็ต้องเบิกตากว้าง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นและหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม
หญิงสาวรีบทิ้งตัวลงต่ำจนร่างแทบจะแนบไปกับพื้นดิน มือไม้เย็นเฉียบไปหมด ความคิดเดียวที่ดังอยู่ในหัวคือ เื่นี้ถ้ารู้ไปถึงไหน นางต้องตายแน่ ๆ
และเมื่อนางเพ่งมองดูดี ๆ เพื่อให้แน่ใจ ทำให้เห็นว่าคนที่กำลังอัดสะโพกใส่ฮูหยินน้อยอยู่นั้นก็คือตงเทียน บ่าวคนสนิทของฮูหยินนั่นเอง
‘ตงเทียน… เป็ไปได้ยังไง…’
‘ทำยังไงดี...ฉันจะทำยังไงดี...’
‘อยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว...ต้องรีบไปจากที่นี่’
‘การมารู้เห็นอะไรแบบนี้...มีแต่จะหาเื่ตายเปล่า ๆ’
‘นี่มันเื่บ้าอะไรกันวะเนี่ย!’ ชิงหลันคิดในใจ ความใ ความสับสน และความไม่เข้าใจตีรวนกันมั่วไปหมด ‘แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี จะแกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นต่อไป หรือควรจะไปบอกใคร แล้วบอกใครได้บ้างล่ะ’
สมองของนางหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางรอด
‘บอกคุณชายเหรอ คุณชายเ้าคะ ภรรยาท่านกำลังเล่นชู้กับบ่าวคนสนิทของนางอยู่เ้าค่ะ' เขาจะเชื่อเราที่เป็แค่สาวใช้เหรอ มีแต่เขาจะสั่งฆ่าเราปิดปากเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล ไม่ได้ ๆ เสี่ยงเกินไป’
‘แล้วบอกนายท่านใหญ่กับฮูหยินใหญ่ล่ะ โอ้ย! ยิ่งแล้วใหญ่ เื่อัปยศของลูกสะใภ้แบบนี้ มีหวังได้ตายกันหมดแน่’
เมื่อคิดได้ว่าทุกทางเลือกคือหนทางสู่ความตาย ชิงหลันก็ก่นด่าความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง นางรีบคว้าผ้าเช็ดโต๊ะที่ตกอยู่ขึ้นมากำไว้แน่น แล้วรีบหันหลังใช้สองเท้าที่สั่นสู้ของตนเองวิ่งสุดชีวิตออกจากบริเวณนั้นทันที
ภายในห้องที่แสงสลัวลอดผ่านม่านหนาทึบ บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานจาง ๆ และความเร้าร้อนของสองคนบนเตียงกว้าง ร่างสองร่างสอดประสานกันเป็หนึ่งเดียว ทุกสัดส่วนแนบชิดไร้ช่องว่างแทบจะหลอมรวมกัน
ริมฝีปากของตงเทียนบดเบียดเคล้าคลึงริมฝีปากอิ่มของหลานซิน มอบจุมพิตที่ทั้งดูดดื่มและรุ่มร้อน ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนกันด้วยความกระหายที่ไม่อาจสะกดกลั้น
มือหนาข้างหนึ่งของตงเทียนสอดประสานกับมือนางอย่างแแ่ ส่วนอีกข้างซุกซนลูบไล้ไปทั่วเรือนกายอรชรใต้แพรไหมเนื้อดี ขณะที่ริมฝีปากหนาก็ซุกไซร้ลงบนลำคอระหง ทิ้งรอยสีกุหลาบไว้เป็จุด ๆ เพื่อแสดงความเป็เ้าของบนผิวขาวเนียนละเอียด
"ซี๊ด...อ่าส์...ตงเทียน..." หลานซินครางหวานส่งเสียงออกมาอย่าไม่อาย มือเรียวก็มิได้อยู่นิ่งเฉย ตอบสนองด้วยการลูบไล้แผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ััที่หยาบกร้านของบ่าวหนุ่มมันปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน
นิ้วเรียวบางไล่ต่ำลงไปอย่างท้าทาย ก่อนจะกระตุกปมผ้าคาดเอวของร่างแกร่งให้คลายออกทันที จนกางเกงหลุดลงจากเอวสอบ เผยให้เห็นแก่นกายแกร่งที่ผงาดชี้ชันขึ้นท้าทายสายตา พร้อมสู้ศึกอันดุเดือด
มือของหลานซินเลื่อนลงไปอย่างไม่ลังเล ก่อนจะกอบกุมแก่นกายร้อนไว้เต็มมือ นางรับรู้ได้ถึงความร้อนและชีพจรที่เต้นอยู่ในมือนั้นยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของตนเองให้พุ่งสูงขึ้นอีก
"อ่า...ฮูหยิน...ทำเช่นนี้...ข้าจะทนไม่ไหวนะขอรับ" ตงเทียนครางต่ำเสียงแหบพร่าอยู่ข้างใบหู ขณะที่ริมฝีปากร้อนยังคงขบเม้มยอดถันของนางไม่ยอมปล่อย
"แล้วเ้าไม่ชอบ...หรือ" นางกระซิบถามเสียงพร่า มุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้ม ขณะที่มือของนางยังคงกำรอบและรูดรั้งส่วนนั้นเป็จังหวะเนิบนาบ
"ชอบสิขอรับ...ชอบจนแทบทนไม่ไหวแล้ว" ตงเทียนกระซิบตอบ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทั้งยังกัดฟันแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ของตนเอง "ข้าเกรงว่า...ตัวข้าจะรอให้ถึงคืนนี้ตามที่ตกลงกันไว้ไม่ไหว"
"งั้นก็ไม่ต้องรอ..." หลานซินตอบเสียงกระเส่า ริมฝีปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ "เพราะข้าเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน"
"ฮูหยิน..." เขาครางเรียกชื่อนาง "แล้วท่าน...จะให้ข้าทำอะไรหรือขอรับ"
"เ้าก็รู้ว่าข้า้าอะไร แล้วเลิกแกล้งข้าเสียที" หลานซินกระซิบเสียงพร่า แขนของนางโอบรอบคอของตงเทียนไว้แน่น นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิล ด้วยสายตาที่ไม่ปิดบังความ้าแม้แต่น้อย "รีบเข้ามาในตัวข้า...ข้าทนไม่ไหวแล้ว"
ตงเทียนยิ้มที่มุมปาก "ใจร้อนจริงนะขอรับ...ฮูหยิน" เขากระซิบ "แต่ก่อนที่ข้าจะทำตามใจท่าน… ตอนนี้ท่านคงต้อง 'ดูแล' มันเสียก่อน ข้ากลัวว่าหากไม่ได้ระบายออกบ้าง เดี๋ยวข้าจะรุนแรงกับท่านเกินไป" สายตาของเขาเหลือบมองลงต่ำไปยังส่วนนั้นของตนที่ยังอยู่ในมือนาง
"ได้สิ..." นางตอบรับ "ข้าจะทำให้มันออกมาในปากของข้าเอง"
นางจับส่วนนั้นของเขา ประคองมันมาจรดที่ริมฝีปากของตน ใช้ลิ้นแตะที่ส่วนปลายจนร่างแกร่งถึงกับสะดุ้งเบา ก่อนจะเริ่มมันอย่างชำนาญ
"อ่า...ฮูหยิน...ดี...ดีเหลือเกิน" ตงเทียนครางออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ สมองขาวโพลนไปหมด รับรู้ได้เพียงความเสียวซ่านที่นางมอบให้เท่านั้น มือแกร่งขยุ้มผมนางไว้แน่น และเริ่มขยับสะโพกตอบสนองอย่างห้ามไม่อยู่เช่นกัน
ไม่นาน ร่างกายชายหนุ่มก็กระตุกเกร็งอย่างแรง ก่อนจะปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มปากของนาง
"คราวนี้ถึงตาข้าบ้างได้หรือยัง"
หลานซินเงยหน้าขึ้นถามเสียงแหบพร่า ด้วยสายตาที่ยังคงร้อนแรงที่ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มุมปากบางยังคงเปรอะเปื้อนคราบสีขาวขุ่น
ตงเทียนมองภาพนั้นด้วยสายตาร้อนแรง "แน่นอนขอรับ...ฮูหยิน" เขากระซิบเสียงทุ้มลึก "ข้าจะทำให้ท่านครางเรียกแต่ชื่อข้า จนลืมสิ้นทุกสิ่ง...แม้แต่ชื่อของ 'สามี' ท่าน"
สิ้นคำชายหนุ่มก็ช้อนร่างบอบบางขึ้น พาไปยังมุมหนึ่งของห้องที่แสงสาดส่องเข้ามาไม่ถึง และเป็มุมอับที่สร้างความเป็ส่วนตัวในยามกลางวันเช่นนี้
หลานซินซบใบหน้าลงบนแผงอกเปลือยเปล่าของชู้รัก สูดดมกลิ่นกายชายที่นางหลงใหลเข้าจนเต็มปอด "ข้าจะครางเรียกแต่ชื่อของเ้า...ตงเทียน"
"จริงหรือขอรับ" เขาถามย้ำ ขณะวางนางลงบนพรมขนสัตว์เนื้อนุ่มที่ทั้งสองชอบมาใช้บริเวณอยู่บ่อยครั้ง
"จริงแท้แน่นอน" นางตอบกลับ สบตาเขานิ่งไม่หลบเลี่ยง "เพราะเ้าคือสามีตัวจริงของข้า คนอื่นก็แค่ในนามเท่านั้น"
คำพูดนั้นทำให้แววตาของตงเทียนลุกวาวช่างถูกใจตัวเองยิ่งนั้นก่อนจะโน้มใบหน้าลง มอบจุมพิตที่อ่อนโยนแต่ก็เต็มไปด้วยความ้า
"เมียของข้า..." ตงเทียนกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวน
อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกปลดออกจากเรือนร่างหญิงงามอย่างรวดเร็ว จนเปลือยเปล่าภายในพริบตา เมื่อตงเทียนเห็นดังนั้นก็รีบประชิดร่างหลานซินทันที ในตอนนี้บทบาทของผู้กระทำและผู้ถูกกระทำได้สลับหน้าที่กันทันที
ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนเนินเนื้ออ่อนนุ่มด้วยความกระหาย ก่อนจะเริ่มดูดเลียชิมความหวานที่ไหลเยิ้มออกมาด้วยความรุ่มร้อน มอบความซาบซ่านระลอกแล้วระลอกเล่าให้แก่สตรีที่ยอมรับว่าตนเองเป็ "สามี" ออกมาเต็มปาก
"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อาเทียน...ข้า...ไม่ไหวแล้ว..." หลานซินครางเสียงสั่นพร่าแทบไม่เป็ภาษา ลิ้นร้อนยังคงรัวเร็วจนร่างทั้งร่างของนางสั่นสะท้าน ก่อนที่กายบางจะกระตุกเกร็งถี่รัวและปลดปล่อยธารน้ำหวานออกมา
"อาเทียน...เ้าช่างเก่งเสียจริง" หลานซินหอบหายใจหนักหน่วง พร้อมกับร่างกายอ่อนระทวยขาแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ แต่ตงเทียนช้อนรวบร่างที่สั่นเทาของนางไว้ในอ้อมแขนได้ทัน
"ยัง… มันยังไม่จบเมียจ๋า" เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะยกขาเรียวข้างหนึ่งของนางขึ้นพาดบนเอวสอบของตน แล้วสอดแทรกแก่นกายร้อนระอุเข้ามาในความอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำของนางในจังหวะเดียวจนสุดลำ
"อั๊ก!"
เสียงจุกหลุดจากริมฝีปากของนางอีกครั้ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็เสียงครวญครางไม่ขาดสายเมื่อตงเทียนเริ่มขยับกายเป็จังหวะที่หนักหน่วงและร้อนแรง ทุกครั้งที่ถอนกายออกแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่ ก็เรียกเสียงครางจากหญิงสาวได้ทุกครั้ง
"อ๊ะ...อ๊ะ...อาเทียน...เร็ว...เร็วอีก..."
"ได้...ขอรับ" ตงเทียนรับคำในลำคอ ก่อนจะเร่งจังหวะให้ถี่และรุนแรงขึ้นตามคำขอ จนเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องอยู่ในห้องแคบ
"อ่าาาาส์...!"
ในที่สุดความเร้าร้อนก็พาทั้งสองก็ทะยานสู่จุดสูงสุดพร้อมกัน จนปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความสุขสมออกมาจนหมดสิ้น ร่างของหลานซินอ่อนยวบลงนั่งกับพึ้นทันที
"คืนนี้… เราพบกันอีกนะ… เมียของข้า" ตงเทียนกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำของนาง
"ข้าจะรอเ้า… สามีของข้า..." หลานซินตอบเสียงแ่เบา
ทั้งสองแลกจุมพิตอำลาอันดูดดื่มอย่างอาลัยอาวรณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะจำใจผละจากกันด้วยความปรารถนาที่ยังคุกรุ่นอยู่ เพื่อกลับไปสวมบทบาทตามสถานะของตนในโลกภายนอกอีกครั้ง
932
