Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

สายลมพัดโชยมาพร้อมกับเสียงนกร้อง วันใหม่ก็มาเยือน

ซึ่งก็เหมือนที่ผ่านมา ซูฮ่าวตื่นนอนแต่เช้าตรู่ไปฝึกฝนที่สวนสาธารณะม้าหิน ตั้งแต่ต้นจนจบเขาต่อยหมัดทลายปอดไปสองสามชุดก้าวหน้าจนเข้าใจแก่นแท้ของมัน

ซูฮ่าวกลับมาที่บ้านเดี่ยว หลังจากทานอาหารเช้ากับไป๋เหวินหลิงแล้วก็ขับรถไปส่งเธอที่บริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัว

หลังจากตอกบัตรเข้าทำงานที่บริษัทแล้ว ก็พักผ่อนเล็กน้อย ตอนเก้าโมงเช้ากว่าๆ ซูฮ่าวรับสายของเจิงจื่อโหยวอีกฝ่ายมาถึงหน้าประตูของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวแล้ว

ซูฮ่าวเดินออกมาจากฝ่ายขายและการตลาดอย่างเงียบๆ และมาถึงหน้าประตูบริษัท

เจิงจื่อโหยวในวันนี้สวมชุดสูทเรียบร้อย ใส่เนกไท ไว้ผมหยิก บุคลิกดูสูงส่งมาก

ผู้หญิงที่ผ่านไปมาตอนที่เดินผ่านเขา จะมีช่วงหนึ่งที่หลงเสน่ห์เขาแล้วทำให้พวกเธอเดินช้าลง

“ซูฮ่าว วันนี้ฉันหล่อไหม?” เจิงจื่อโหยวทำท่าทางที่ตนเองคิดว่าหล่อและยักคิ้วให้ซูฮ่าวที่เดินเข้ามา

ซูฮ่าวรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “นายถามมาขนาดนี้แล้ว ฉันจะตอบว่าไม่หล่อได้หรือ?”

“นายไม่รู้อะไร ตอนที่ฉันขับรถผ่านไฟแดงเมื่อกี้ บนทางเท้ามีคู่รักคู่หนึ่งกำลังทะเลาะกันทั้งสองคนทะเลาะกันอยู่ แต่จู่ๆ ฝ่ายหญิงก็ชี้มาที่ฉันและพูดกับฝ่ายชายว่า “ถ้าคุณหล่อได้สักครึ่งหนึ่งของเขา ฉันก็คงจะไม่ทะเลาะกับคุณแล้ว” ฝ่ายชายโกรธมากและตะโกนว่า “ให้ตายสิหากฉันหล่อได้ครึ่งหนึ่งของเขา แล้วยังคบกับเธออยู่แบบนั้นน่ะสิถึงจะแปลก” ตอนนั้นฉันก็จนปัญญา ฉันแค่ขับรถอยู่บนถนน ไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด นายว่าทำไมถึงมีคนมองความหล่อของฉันออกแล้ว?” เจิงจื่อโหยวส่ายกุญแจรถไปมาด้วยใบหน้าที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม

“ผู้หญิงส่วนใหญ่สมัยนี้ก็ดูคนที่หน้าตาพูดจาไพเราะกับผู้ชายที่หล่อเหลา และอ่อนโยน แต่กลับพูดจาหยาบคายใส่คนที่อัปลักษณ์ด้วยท่าทางที่รำคาญ นี่ก็ไม่ยุติธรรมฉันอยากรู้มากว่าตอนที่ผู้หญิงรำคาญฉันเป็นอย่างไร ซูฮ่าวนายเข้าใจความเจ็บปวดที่หล่อจนไม่มีเพื่อนไหม?”

หางตาของซูฮ่าวกระตุก “ถ้านายยังไร้ยางอายอยู่ พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน”

“แค่กๆ ฉันล้อเล่น ไปเถอะ งานเลี้ยงวันเกิดของซือซือยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะเริ่มไปร้านแกะสลักหยกเป็นเพื่อนฉันหน่อยฉันจะซื้อหยกแกะสลักไปเป็นของขวัญวันเกิดให้ซือซือ”

“หยกแกะสลัก?” ซูฮ่าวตะลึงงัน

หยกแกะสลักคือหนึ่งในผลงานแกะสลักที่เก่าแก่ที่สุดของหัวเซี่ย หยกที่มีการแกะสลักกลายเป็นงานฝีมือที่ประณีตงดงามเรียกว่าการแกะสลักหยก

ความสวยงามของการแกะสลักหยกไม่ใช่แค่แสดงอยู่ด้านนอกได้โดยเฉพาะยังแสดงถึงระดับจิตวิญญาณและการอบรมสั่งสอนของตนเองในขณะเดียวกันยังแสดงถึงสถานะ ลักษณะท่าทางบวกกับบทบาทของการเจรจาด้วยภาษาของคนดังนั้นจึงได้รับความนิยมจากผู้คนมากมาย

เขามองเจิงจื่อโหยวอย่างประหลาดใจ “ปกติแล้วนายก็ชอบให้น้ำหอมราคาแพงกับผู้หญิงไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้จู่ๆ ก็อยากมอบหยกแกะสลักแล้ว?”

“ของที่มอบให้แฟน แน่นอนว่าต้องมีความหมายด้านสัญลักษณ์สักหน่อย” เจิงจื่อโหยวส่ายหน้า ด้วยท่าทางของแฟนหนุ่มที่ดี

“นาย… ” ซูฮ่าวไม่มีทางทำอะไรเจิงจื่อโหยวได้จึงทำได้แค่พยักหน้า “ได้ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ทางที่ดีที่สุดพวกเราควรไปหาสถานที่ที่พอจะแกะสลักหยกเองได้ถึงเวลาหากนายเลือกไม่ได้ ฉันก็แกะสลักให้นายได้”

เมื่อวานตอนเย็นเขายังคิดว่าจะใช้การ์ดประสบการณ์เสแสร้งแกะสลักนี้อย่างไร คิดไม่ถึงว่าวันนี้เจิงจื่อโหยวจะให้เหตุผลที่จะใช้มันกับเขาแล้ว

“นายแกะสลักหยกเป็นด้วยหรือ?” เจิงจื่อโหยวงุนงง

ความตั้งใจและจินตนาการของการแกะสลักหยกต้องสูงมากหากไม่มีความอดทนแม้แต่น้อย ก็คงทำงานด้านนี้ไม่ได้

เขาจำได้ว่า ทั้งชีวิตของซูฮ่าวไม่ชอบที่สุดก็คือทำเรื่องที่ต้องใช้ความอดทน

ซูฮ่าวอยากจะหัวเราะ “ทำไม นายไม่เชื่อหรือ?”

“เชื่อ ต้องเชื่ออยู่แล้ว พี่ฮ่าวของฉันแม้แต่เจ้าพ่อมาเฟียหวางเฉิงเทียนก็ยังยกให้เป็นแขกวีไอพี จะมาหลอกคนต่ำต้อยอย่างฉันได้อย่างไร” เจิงจื่อโหยวปรบมือและประจบสอพลอ

ซูฮ่าวพูดพลางหัวเราะอย่างไม่พอใจว่า “ช่างเถอะ บอกมาว่าจะไปที่ไหน”

“เช่นนั้นพวกเราไปที่ถนนแกะสลักฉวนโจวก็ได้ ที่นั่นไม่ใช่แค่ซื้อหยกแกะสลักได้แต่ยังแกะสลักหยกได้เองอีกด้วย” เจิงจื่อโหยวตบรถที่อยู่ด้านหลังและหัวเราะอย่างได้ใจ “นี่เป็นลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดวันนี้ฉันขอพ่อนานมากกว่าเขาจะยอมให้ฉันขับออกมา ขึ้นรถเถอะ”

“ไม่เจอกันสองสามวัน การโอ้อวดของนายยิ่งสูงขึ้นทุกที” ซูฮ่าวนั่งอยู่บนตำแหน่งข้างคนขับด้วยสีหน้าหมดคำจะพูด

เจิงจื่อโหยวยักไหล่ และอ้าปากหัวเราะ “ถ้าคนไม่โอ้อวด แล้วมันจะต่างอะไรจากคนที่ไร้ประโยชน์?”

เขาพูดจบก็เหยียบคันเร่ง รถลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดพ่นไอร้อนอยู่กับที่ และแล่นออกไปราวกับแสงสีเขียว

สถานที่ที่ผ่าน ดึงดูดสายตาของผู้คน เต็มไปด้วยความอิจฉา

หลังจากผ่านไปสิบนาที ทั้งสองคนก็ถูกตำรวจหยุดเอาไว้แล้วยึดรถ ก่อนจะเขียนใบสั่ง และถูกแจ้งว่าภายในสองชั่วโมงไม่อนุญาตให้ขับขี่รถลัมโบร์กินีคันนี้

“ดั่งคำที่ว่าคนที่สวรรค์จะมอบภาระอันยิ่งใหญ่ให้ จะต้องให้เขาได้ผ่านความยากลำบาก ผ่านความอดอยากดังนั้นพวกเราไม่จำเป็นต้องรู้สึกเศร้าเสียใจ” เจิงจื่อโหยวตบไหล่ซูฮ่าว พลางพูดจาเพ้อเจ้ออย่างจริงจัง

“ก็เหมือนกับที่พระเจ้ามอบใบหน้าที่หล่อเหลานี้ให้ฉัน ก็ต้องเอาจุดเด่นของฉันไปเพื่อเลี่ยงไม่ให้ฉันที่สมบูรณ์แบบกลายเป็นศัตรูของมนุษย์ทั้งมวล”

ซูฮ่าวมีสีหน้าบูดบึ้ง “นี่ก็คือเหตุผลที่รถของนายถูกยึดและทำให้ฉันต้องเดินเท้าหรือ?”

“เอ่อ… ” เจิงจื่อโหยวลูบหัวอย่างเขินอาย แล้วมองไปทางด้านหน้าด้วยดวงตาลุกวาว “เห็นถนนที่อยู่ไกลออกไปร้อยเมตรนั่นไหม นั่นก็คือถนนแกะสลักหยกของฉวนโจว ด้านในเป็นร้านแกะสลักหยก ไปเถอะ พวกเรารีบไปเลือกหยกมาแกะสลักสักชิ้น”

ซูฮ่าวมองตามการชี้ของเขา มุมปากก็กระตุก “พี่ชายหากคำนวณตามเส้นตรง ถนนสายนั้นอยู่ห่างจากพวกเราประมาณร้อยเมตรแต่ตอนนี้ที่พวกเรายืนอยู่คือทางสองเลนที่ย้อนศรไม่ได้จะต้องเดินไปถึงสุดทางหลังจากนั้นก็วนกลับมา ครึ่งชั่วโมงก็อย่าคิดว่าจะไปถึง”

“โธ่ การเดินดีต่อร่างกาย ขับรถทั้งวันเดี๋ยวก็เป็นริดสีดวงทวาร” เจิงจื่อโหยวหัวเราะอย่างเขินอาย และโบกมือไปมา “ไปเถอะก็แค่ครึ่งชั่วโมงไม่ใช่หรือ ไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว ถือว่าเดินชมวิวแล้วกัน”