ล่าผ่าแดนทมิฬ

"นี่..." เชนได้ยินแล้วก็พูดไม่ออก ของในห้องสมบัตินี้ไม่ว่าจะชี้ไปที่ชิ้นไหนเชนก็พอจะบอกได้ว่าต้องมีค่ามหาศาล แต่นี่ไรม์กลับบอกเขาว่า ชอบชิ้นไหนก็..หยิบไปได้เลย"เดินดูก่อนไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอก" ไรม์ที่เห็นท่าทางของเชนก็เอ่ยขึ้น"คุณลุงครับที่จริงไม่ต้องตอบแทนผมก็ได้ จริงๆ แล้วการที่ผมช่วยริวไว้ก็เพราะผมอยากให้ริวไปขอความช่วยเหลือจากภายนอกมา ก็ถือว่าเป็นริวด้วยเหมือนกันที่ช่วยผมไว้นะครับ เพราะงั้น.." เชนพยายามอธิบาย ของพวกนี้ถ้าเป็นของรางวัลจากการที่เขาต่อสู้ฝ่าฟันมาเขาคงยินดีจะรับไว้เพราะเงินทองก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เชนมาเป็นนักล่า แต่การจะรับมันมาเพราะอีกฝ่ายต้องการตอบแทนเชนทำตัวไม่ถูกจริงๆ"แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอช่วยริว แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ลุงจะตอบแทนเธอ" ไรม์ยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นท่าทางจะปฏิเสธของเชนแล้วพูดด้วยเสียงมั่นคงหนักแน่นไม่ยอมให้ปฏิเสธ ถ้าเป็นคนอื่นที่ได้ยินเขาบอกให้หยิบสมบัติพวกนี้ไปได้เลยคงดีใจจนตัวสั่นที่จะได้ของมีค่าพวกนี้ไปครอบครอง"พี่เชน พี่อาจคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่นี่ถือเป็นคติประจำตระกูลของเราครับ ผมเองก็ถูกพร่ำสอนเรื่องนี้มาแต่เด็กๆ บุญคุณช่วยชีวิตช่างยิ่งใหญ่ ผมเองก็จะจดจำมันไว้ชั่วชีวิตของผม" ริวที่เงียบมาสักพักพูดขึ้น "แต่ไม่ว่ายังไงวันนี้พี่ก็ต้องเลือกไปอย่างน้อยสักชิ้นแหละครับ ไม่งั้นอย่าหวังว่าพ่อผมจะให้พี่ออกจากห้องนี้เลย"เชนได้ยินก็ยังทำหน้าไม่ถูก จนไรม์ต้องเอ่ยขึ้น"นี่คือความจริงใจที่ตระกูลเราจะมอบให้เธอ ถ้าเธอปฏิเสธก็เหมือนกับดูถูกไม่รับน้ำใจของพวกเราไว้นะ" ไรม์ยิ้มแล้วพูดขึ้น คำพูดนี้สุภาพไม่มีการบังคับขู่เข็ญแม้แต่น้อย แต่เมื่อเชนได้ยินกลับรู้เลยว่าเขาไม่อาจปฏิเสธได้แล้ว คำพูดเช่นนี้แสดงให้เห็นเลยว่าไรม์มีประสบการณ์ในการพูดคุยต่อรองมากขนาดไหน สมแล้วที่เป็นเจ้าเมืองไม้หอม"เข้าใจแล้วครับ" เชนยิ้มแห้งๆ"อืม มีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษไหมล่ะ ให้ริวแนะนำให้สิ" ไรม์พูดขึ้น"ใช่ครับพี่เชน มีอะไรอยากได้เป็นพิเศษไหมครับ" ริวพูดขึ้น แล้วเดินมาใกล้ๆ กระซิบกับเชน "พี่จำดาบที่ผมเอาไปลงRaidได้ไหม นั่นผมก็จิ๊กมาจากห้องนี้แหละ ฮิฮิ""ฮ่าๆ นั่นสินะ" ในตอนแรกเชนปฏิเสธไม่ต้องการรับ แต่ตอนนี้เมื่อเขาถูกบังคับ (?) ต้องเลือกของอะไรสักอย่างก็มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่น้อย "พี่อยากได้..ยาน่ะ""ยาหรอครับ? ในห้องนี้มีเยอะเลย ผมแนะนำยาเกร็ดมังกรที่เมื่อพี่ทานเข้าไปแล้วจะทำให้ร่างกายของพี่แข็งแกร่งขึ้นเหมือนกับมีเกล็ดมังกรปกคลุมอยู่ หรือจะเป็นยาปราณหลอมพิสุทธิ์ที่จะทำให้ปราณของพี่ควบแน่นมีความเข้มข้นสูงขึ้น หรือ.." เชนเห็นริวตอนนี้กำลังฝอยอย่างเมามัน ก็เหมือนจะเห็นภาพซ้อนนึกไปถึงพนักงานขายดาบที่เชนไปซื้อดาบคาตานะในตอนแรกไม่น้อย"พี่อยากได้ยารักษาโรคน่ะ" เชนพูดขึ้น หลังจากฟังริวพูดมายาวนานกว่าสองนาทีไม่หยุดพัก"ยา..รักษาโรคเหรอครับ" ริวพูดทวนสิ่งที่เชนบอก พร้อมกับครุ่นคิดอยู่ครู่ก็เหมือนจะคิดไม่ออกจนต้องหันหน้าไปหาไรม์ที่ยืนดูอยู่ไม่ไกล "พ่อครับ เรามียาแบบนั้นไหมครับ""ในห้องนี้ไม่มียาเกี่ยวกับการรักษาโรคหรอก มีแต่ยาที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนหรือบำรุงร่างกาย" ไรม์พูดขึ้นพร้อมมองไปยังเชน "ทำไมถึงอยากได้ยารักษาโรคล่ะ"เชนได้ยินคำถามนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงตัดสินใจเล่าเรื่องอาการของมิ้นท์ในตอนนี้ให้ไรม์กับริวฟัง ซึ่งก็ไม่ถือเป็นเรื่องที่ต้องปกปิดอะไรอยู่แล้ว"อย่างนี้นี่เอง" ไรม์เมื่อได้ฟังก็พยักหน้าเข้าใจเรื่องราว "เอาอย่างนี้ เดี๋ยวลุงจะให้หมอของลุงไปช่วยตรวจอาการของน้องสาวของเธอให้""จริงเหรอครับ! ขอบคุณมากครับ" เชนยิ้มอย่างดีใจพร้อมกล่าวขอบคุณ เป้าหมายอันดับหนึ่งที่เชนมาเป็นนักล่าไม่ใช่เพื่อเงินทองหรือชื่อเสียง แต่เขาต้องการหาทางรักษามิ้นท์น้องสาวของเขา เมื่อได้ยินไรม์ซึ่งเป็นถึงเจ้าเมืองพูดว่าจะส่งหมอของตนไปรักษาให้ เชนก็มีความหวังขึ้นมาทันที"ไม่ต้องเกรงใจ หมอของลุงเคยอยู่ในสังกัดเทพโอสถมาก่อน แม้อาจไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่งมากมายในสังกัด แต่เรื่องการแพทย์ก็สามารถไว้ใจเขาได้" ไรม์ยิ้มพร้อมพูดขึ้นเชนได้ยินว่าหมอคนนี้เคยเป็นคนของสังกัดเทพโอสถก็ยิ่งตื่นเต้นมีความหวังสังกัดเทพโอสถคือหนึ่งในสี่สังกัดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเซเฟีย! พวกเขาอาจไม่ได้มีจุดเด่นในด้านการรบที่โดดเด่นเหมือนอีกสามสังกัดแต่ที่โดดเด่นของพวกเขาคือการแพทย์! ถ้าพวกเขาบอกว่าในด้านการแพทย์พวกเขาเป็นที่สองใครจะกล้าบอกว่าตัวเองเป็นที่หนึ่ง! และการที่เชนหายได้อย่างรวดเร็วจากอาการบาดเจ็บอีกส่วนหนึ่งก็มาจากยาและวิธีการรักษาจากหมอคนนี้นั่นเอง ไม่งั้นเชนอาจจะต้องพักฟื้นเป็นครึ่งเดือนก็เป็นได้"เอาล่ะ เดี๋ยวเรื่องนี้ลุงจะจัดการให้" ไรม์ยกยิ้มใจดีมาทางเชนแล้วพูดขึ้น "แต่เรื่องนั้นก็คือเรื่องนั้น ตอนนี้เธอยังไม่ได้เลือกของจากห้องนี้ไปเลย"เชนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มแห้งๆ ดูท่าไรม์คงไม่มีทางปล่อยเขาไปจริงๆ ถ้าเขาไม่เลือกอะไรสักอย่างไปจากห้องนี้เหมือนที่ริวบอก"นอกจากยาแล้วพี่สนใจอันอื่นอีกไหมครับ" ริวพูดขึ้น"พี่ขอเดินดูหน่อยละกัน" เชนกะว่าจะเดินดูแล้วเลือกของที่ดูแล้วมีราคาไม่แพงมากนัก เพราะการที่ไรม์ให้หมอไปรักษามิ้นท์ก็ถือสิ่งที่เขาต้องการที่สุดแล้ว นี่ถ้าไม่เกรงใจไรม์ที่มองอยู่เชนกะว่าจะขอชั้นวางของไปพอเป็นพิธี...แต่เอาจริงๆ ชั้นวางของที่ว่าก็ดูแพงสุดๆ เหมือนกัน"นั่นเลยพี่เชน! แหวนรวมปราณเป็นแหวนที่ถ้าใส่แล้วจะสามารถรวมปราณได้ง่ายขึ้น หรือไม่ก็อันนั้นมีดสั้นเกล็ดน้ำแข็งถ้ามีดสั้นนี้สร้างบาดแผล บาดแผลนั้นจะเกิดน้ำแข็งขึ้นตามแผลเป็นอาวุธขั้นพื้นฐานที่มีธาตุแฝงเลยนะครับ! " ริวก็ยังทำหน้าที่ไกด์ที่ดี เดินผ่านของชิ้นไหนก็ชี้พร้อมบอกสรรพคุณให้เชนฟัง"พี่ตัดสินใจไม่ถู.." เชนตอนนี้เดินมาจากหน้าห้องจนมาถึงหลังห้องด้วยสีหน้าเจื่อนๆ เพราะของแต่ละอย่างที่เชนเห็นไม่มีของชิ้นไหนเลยที่จะดูถูกกว่าอันอื่นจนเชนก็คิดหนักว่าจะเลือกอะไร ในตอนนั้นที่เชนจะพูดกับริวก็ต้องหยุดชะงักคำพูดเพราะเขาหันไปเห็นของบางอย่างของชิ้นนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนชั้นวางให้ดูหรูหรามีราคาเหมือนชิ้นอื่นๆ เมื่อเชนมองมันให้ชัดๆ มันคือ..ดาบ ดาบเล่มนี้ถูกพึงไว้ที่มุมหลังห้องแถมเป็นมุมที่ถูกตู้ชั้นวางขนาดใหญ่ชั้นหนึ่งบังแสงจนถ้าไม่สังเกตดีๆ จะมองแทบไม่เห็นเชนเดินเข้าไปหาดาบเล่มนั้น เมื่อมาหยุดยืนต่อหน้ามันก็เห็นว่าดาบเล่มนี้พิงไว้เปล่าเปลือยไม่มีปลอกดาบ ดาบนี้มีขนาดใหญ่กว่าดาบทั่วไปจากที่เชนสังเกตมีความสูงร่วม140เซนติเมตร ใบดาบกว้างกว่าดาบคาตานะที่เชนเคยใช้สองถึงสามเท่ามีคมดาบด้านเดียว ทั้งดาบดูเรียบง่ายไม่มีอะไรโดดเด่น ที่พอจะเป็นจุดสังเกตของดาบเล่มนี้ได้ก็คือลูกแก้วสีขาวหม่นที่ติดอยู่ระหว่างด้ามจับกับใบดาบริวที่เห็นเชนเดินมาหยุดอยู่หน้าดาบเล่มนี้ก็มองเชนอย่างสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าครับพี่เชน""ดาบเล่มนี้.." เชนเอ่ยขึ้นเบาๆ เหมือนจะถาม"อ้อ..พ่อของผมเคยบอกว่า ดาบเล่มนี้ตระกูลเราได้มาเมื่อนานมากแล้ว" ริวตอบคำถามของเชน ริวตอนนี้อยู่ด้านหลังของเชนจึงไม่ได้เห็นสีหน้าของเขา "ดาบเล่มนี้จริงๆ ไม่ควรเอามาตั้งในห้องนี้หรอกครับ เพราะดาบนี้ไม่ใช่ดาบขั้นสามัญด้วยซ้ำแถมน้ำหนักยังมากโขกว่าดาบทั่วไปอีก ถ้ามีข้อดีก็คือดาบเล่มนี้น่าจะสร้างจากวัสดุที่ดีพอควรเพราะมันแข็งแรงเอามากๆ ที่ยังตั้งมันไว้ในห้องนี้ก็เพราะมันอยู่กับตระกูลมานานน่ะครับก็เลยไม่อยากเอาไปไว้ที่อื่น แต่เห็นพ่อบอกว่าครั้งหน้าที่จัดห้องสมบัติใหม่จะเอามันไปทิ้งแล้วล่ะครับ" ริวอธิบายดาบเล่มนี้ให้เชนฟังส่วนเชนตอนนี้กำลังมองไปยังดาบเล่มนั้น ถ้าริวเดินมาข้างๆ แล้วมองหน้าเชนในตอนนี้จะเห็นเขากำลังแสดงสีหน้าแปลกประหลาดเหมือนไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง'เราทำไม..' เชนมองไปยังดาบเล่มนั้นด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ 'ถึงรู้สึกคุ้นเคยกับดาบ..เล่มนี้'

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 คุ้นเคย

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 คุ้นเคย

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้