The Great Magician

หลังจากที่คลาวสำเร็จในการสร้างสกิลของตัวเอง คลาวได้รับฉายาจากระบบเป็นฉายาสำหรับผู้เล่นนักเวทย์ที่สามารถมีได้แค่คนเดียวของเกมส์ อาจพูดได้ว่าฉายานี้จะเป็นตัวช่วยให้คลาวอย่างมหาศาบในอนาคต

"เก่งมากเจ้าหนู!"เสียงผู้หญิงดังขึ้นแต่ในตอนนี้คาริน่าไม่ได้เป็นแค่รูปร่างแต่รูปลักษณ์ที่แสดงในปัจจุบันมีหน้าตางดงามผมสีขาวบริสุทธ์

"ข้าต้องขอบคุณท่านมาก! ท่านเจ้าหอคอย"คลาวตอบ

"ข้าละอิจฉาเจ้าจริงๆ!"คาริน่าพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

"สำหรับพวกข้า การที่จะมาถึงระดับของเจ้าข้าต้องเสียเวลาไปเป็นปีๆ พวกเจ้าเรียนรู้ได้ไวกว่าพวกข้ามากนักเจ้าหนู ฮ่า ฮ่า!"คาริน่าอธิบายพร้อมกับหัวเราะ

"ถ้าไม่มีท่านค่อยชี้แนะ ข้าก็ไม่สามารถผ่านห้องที่ 19 ได้ไวเช่นนี้"คลาวพูดพร้อมกับเคารพ

"ไม่จำเป็นต้องสุภาพ ที่เจ้าสำเร็จมันเป็นเพราะความสามารถของเจ้าทั้งหมด ทางด้านนอกตอนนี้ทั้งเมืองหาตัวเจ้ากันให้วุ่น ข้ารู้เรื่องเจ้าจากดีออนทั้งหมดแล้ว บทเรียนจากชั้นลอยฟ้าข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นประสบการณ์ในอนาคต"คาริน่าตอบพร้อมกับบอกสถานการณ์ด้านนอก

"ข้า..."คลาวครุ่นคิดสักแปปก่อนจะตอบกลับไปว่า

"ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง แต่หลังจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้อีก ข้าสัญญากับตัวเองไว้แล้ว!"

"ดีมากเจ้าหนู ถ้าจิตใจเจ้าไม่เด็ดขาดพอในอนาคตเจ้าก็จะเป็นแค่คนผู้หนึ่งที่เกิดมาแล้วก็หายไปตามประวัติศาสตร์อย่างเงียบๆ คนเช่นนั้นข้าเจอมาเยอะเหลือเกิน ข้าไม่อยากให้เจ้ากลายเป็นหนึ่งในคนพวกนั้น"คาริน่าตอบอย่างเป็นห่วง

"รีบเข้าห้องที่ 20 ซะข้าคิดว่าเจ้าผ่านมันไปได้!"คาริน่าพูดขึ้น

"ข้าขอถามท่านก่อนสักข้อนึงได้หรือไม่?"คลาวพูดขึ้น

"ว่ามาสิ ถ้าตอบได้ข้าก็จะตอบ"คาริน่า

"ก่อนหน้านี้ท่านบอกข้าว่า 'พวกเจ้า'? ท่านหมายถึงพวกข้า?"คลาวถามขึ้น

"พวกเจ้ายังไงละ พวกที่ถูกสังหารแล้วสามารถเกิดใหม่ได้ต่างจากพวกข้าที่โดนสังหารแล้วเสียชีวิต"คาริน่าพูดขึ้น

เมื่อคลาวได้ยินเช่นนั้นคลาวตกใจสุดขีด คลาวไม่คิดว่าผู้คนในโลกใหม่จะแยกความแตกต่างระหว่างผู้เล่นได้

"ดูเหมือนเจ้าจะตกใจนะ แต่ไม่ต้องห่วงถึงเรื่องนี้ข้าทดสอบกับดีออนเรียบร้อยแล้ว เช่นเรื่องที่พวกเจ้าต้องออกไปจากโลกของพวกข้าทุกๆ 3-9วันด้วย"คาริน่าอธิบาย

"แต่ข้าไม่อิจฉาในเรื่องพวกนี้หรอก ที่ข้าอิจฉาจริงๆคือความสามารถในการเรียนรู้ของพวกเจ้าแค่นั้นเอง"คาริน่าพูดต่อ

"ท่านไม่เสียดายงั้นเหรอ การที่ถูกฆ่าแล้วสามารถมีชีวิตคืนชีวิตมาใหม่ได้?"คลาวถามอีกครั้ง

"สำหรับพวกอ่อนแอก็อาจจะมีบ้าง แต่สำหรับข้าหรือดีออนนั้นแตกต่าง ดีออนได้กล่าวไว้ว่าถึงแม้พวกเจ้าจะโดนสังหารและสามารถฟื้นขึ้นมาใหม่ได้แต่เจ้าก็ต้องสูญเสียไปมากเช่นกันรวมทั้งอายุไขอันน้อยนิดของพวกเจ้าพวกเราทั้งสองมีความแตกต่าง การเรียนรู้ไวและการเกิดใหม่อาจพูดได้ว่าเป็นพรสวรรค์ที่แลกมากับอายุขัยของพวกเจ้าหรืออาจจะมีอะไรแตกต่างกันมากกว่านั้นที่ในตอนข้าอาจยังไม่รู้"คาริน่าอธิบายอย่างละเอียด

'อายุขัยน้อยกว่า? เวลาในโลกใหม่เดินเร็วกว่าโลกจริง 3 เท่าถ้าเทียบอายุของมนุษย์แล้วคือ 100 ปีจะเท่ากับโลกใหม่ 300 ปี? 300ปียังน้อยอีกงั้นเหรอ?'คลาวคิดในใจจนแสดงอาการออกมา

"เจ้าคงจะสงสัย ตัวข้าในตอนนี้มีอายุขัยมากกว่าพันปีเช่นเดียวกับดีออน แค่คำพูดนี้ก็คงช่วยแก้ความสงสัยของเจ้าไปได้หมดแล้ว"คาริน่าพูดขึ้น

'อายุขัยพันปี??'คลาวมองไปที่คาริน่า'ในตอนนี้เธอคนนี้อายุอาจจะมากกว่า300ปีไปแล้วก็เป็นไปได้'คลาวคิดในใจ

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร ฮ่า ฮ่า!"คาริน่าหัวเราะขึ้นพร้อมกับหยิบคทาขึ้นมาแล้วทุบไปที่หัวคลาวดังสนั่น

"โปก!!"เสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถงสีขาว

"โอ้ยยยย!!"หลังจากได้ยินเสียงคทาทุบกับหัวดังขึ้นเสียงคลาวร้องโอดอวนดังมาติดๆ

"ไปได้แล้วเจ้าหนู ข้าหวังกับเจ้าไว้เยอะอย่าทำให้ข้าหรืออาจารย์ของเจ้าสิ้นหวังกับเจ้า!!"คาริน่าไล่คลาวไป

"ข้าจะไม่มีวันทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่นอน!"คลาวตอบอย่างหนักแน่นพร้อมกับกุมหัวตรงจุดที่โดนคทาฟาด

เมื่อคลาวตัดสินใจได้คลาวก็รีบตรงเข้าไปห้องสุดท้าย ประตูทางเข้าของห้องที่ 20 เป็นสีดำทมิฬแตกต่างจาก 19 ห้องก่อนหน้าหรือแม้แต่ห้องโถงที่มีแต่สีขาวบริสุทธ์แต่ห้องที่ 20 เหมือนรวบรวมความดำมืดของหอคอยแห่งนี้เอาไว้ทั้งหมด 

ในตอนที่คลาวเห็นครั้งแรกคลาวรู้สึกสั่นไปทั้งตัว ความกดดันที่ประตูกระจายออกมานั้นมากมาย ถ้าผู้เล่นทั่วไปมายืนตรงนี้อาจทำให้ผู้เล่นคนนั้นขาสั่นและลงไปคุกเข่าอยู่ด้านหน้าประตูหรือแม้แต่อาจจะเสียชีวิตอยู่ด้านหน้าของประตูก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก สิ่งนี้คือความแตกต่างของผู้เล่นทั่วไปกับคลาวในตอนนี้

คลาวตัดสินใจเปิดประตูพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าความมืดมิดนั้นไป

.....