หลังการสอบที่เหนื่อยแสนเหนื่อยไอ้เอกภพก็ไม่มีเวลาพักเลยล่ะครับ ยิ่งเป็่ใกล้สิ้นปีจะต้องมีการเร่งทำยอด เ้านายหนุ่มในคราบแฟนก็ต้องเทียวไปเทียวมาประชุมกับลูกค้าหลายต่อหลายที่ ไอ้เหนื่อยมันก็เหนื่อยอยู่หรอก แต่ในความเหนื่อยนั้นยังมีข้อดีอยู่บ้าง นั่นก็คือผมไม่ต้องเข้าออฟฟิศต้องนั่งที่นั่นนานๆให้เป็เป้าสายตาคนอื่น ถึงแม้จะผ่านมาสักพักแล้วก็ตาม พนักงานหลายคนยังมีการพูดถึงเื่นี้ไม่ขาดปาก บางคนที่าุโหน่อยยังอดไม่ได้ที่จะออกปากถามกันซึ่งๆหน้า ่แรกก็อึกอักครับ ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี จนแฟนผมสอนให้ตอบไปว่า “เื่นี้คุณต่อบอกให้ไปถามเ้าตัวเองครับ”...แค่นี้แหละ คนตั้งคำถามก็ไม่กล้าซัก
เวลาล่วงเลยมาจนถึง่เดือนสุดท้ายของปี หลายจังหวัดในประเทศไทยเข้าสู่ฤดูหนาวกันแล้ว ผิดกับเมืองบางกอกที่มีแค่ฤดูร้อน ฤดูร้อนมาก ฤดูร้อนมากที่สุด... แค่นี้ ไอ้ครั้นลมหนาวมาเยือนก็เหมือนซองในถุงขนมแหละครับ วูบเดียวก็จางไปจนแทบไม่รู้สึกระคายเนื้อหนัง วันนี้ผมตื่นนอนตามปกติ รู้สึกเมื่อยคอเพราะโดนแขนล่ำสอดมาที่ท้ายทอยเพื่อนกอดแทบทั้งคืน
“พี่เอก อาทิตย์นี้หยุด 3 วันนะ” แฟนสุดหล่อนั่งจิบกาแฟในตอนเช้าก่อนออกจากบ้านพูดขึ้นมา
“คุณต่อต้องไปตีกอล์ฟหรือไปงานเลี้ยงที่ไหนรึเปล่าครับ พี่จะได้พาไป”
“อืม ไม่มี ผมยกเลิกหมดละ ว่าจะทำอย่างอื่นแทน” พอถึงคำว่าอย่างอื่นเนี่ย เ้านายหนุ่มก็ส่งยิ้มแบบเ้าเล่ห์มาให้พลางเลียขอบปากแบบกามๆ
“อย่างอื่นอะไรคุณต่อ..” จะเขยิบหนีก็ไม่ใช่ทีเพราะนั่งเก้าอี้คนละฝั่งกัน
“ฮ่าๆ พี่เอกทำไมต้องทำท่าทางกลัวกันแบบนั้นล่ะ ผมหมายถึงจะไปทำอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับงานน่ะ”
“อ๋ออออ” หึ...จงใจแกล้งกันชัดๆ “แล้วคุณต่อจะไปไหนครับ”
“เชียงใหม่”
“หืมมมม”
“ผมถามแม่อ่อนว่าพี่ชอบอะไร แกก็บอกว่าแต่ก่อนพี่ชอบไปกางเต็นท์ต่างจังหวัด ผมไม่เคยไปเลยอยากลองดูบ้าง” นี่แอบไปสืบกับแม่ผมมาเชียวรึ
“คุณต่อแน่ใจเหรอครับ มันไม่ได้สะดวกสบายเลยนะครับ แถมไปเชียงใหม่ กว่าจะขับรถไปถึง ต้องเลยไปโน่น เชียงดาว ฝางหรือไม่ก็ไชยปราการเลยนะครับ แค่ 3 วันไม่พอหรอก”
“อืมมมม งั้นที่ไหนดีล่ะ” นี่จริงจังแล้วใช่ปะ ต้องไปจริงๆใช่มะ
“คุณต่ออยากไปจริงๆเหรอครับ” ผมถามย้ำ ไอ้อยากก็อยากแหละ เพราะั้แ่มาทำงานกับเ้านายหนุ่มยังไม่เคยไปสักครั้ง ผิดกับตอนที่ขับแท็กซี่ ถึงแม้รายได้จะน้อย แต่เราสามารถกะเกณฑ์ได้ว่าวันไหนเราจะขับ วันไหนเราจะหยุด ยิ่ง่ไหนที่ี้เีมากๆก็ขับแท็กซี่นี่แหละขึ้นเหนือเลย ไกลสุดก็ถึงเชียงรายเพื่อหาที่กางเต็นท์เอาตามที่สะดวก
“จริงสิ ผมยังไม่เคยไปทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง” ไม่แปลกใจหรอกครับ คุณหนูซะขนาดนี้ ว่าแต่ว่า ... จะไหวจริงๆเหรอเนี่ย
“งั้นไปกาญฯกันมั้ยครับ มันมีน้ำตกสวยๆเยอะ ใกล้ และไปง่าย” สุดท้ายแล้ว ผมเลยกะจะพาแฟนหนุ่มมาเที่ยวแบบใกล้และง่ายก่อน ขืนพาไปปีนเขาคงจะไม่ไหว ถึงแม้จะออกกำลังกายกันตลอด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าร่างกายจะพร้อมสำหรับการเดินขึ้นลงแบบชันๆ
“หืม แค่กาญเองเหรอ” นั่นไง น้ำเสียงแบบนั้น
“คุณต่อ” ผมถอนหายใจ เบื่อกับการไม่ขัด แต่ก็ไม่ตกลงแบบนี้จัง
ตอนนี้เราเดินมาจากทางขึ้นที่ตั้งอยู่ด้านข้างของที่ทำการอุทยานมาได้ประมาณ 400 เมตร แต่มันเป็ระยะที่โคตรเหนื่อย จากที่ใส่กางเกงขายาว เสื้อแขนยาวเพราะอากาศในยามเช้าหนาวเหน็บและมีหมอกปกคลุมไปทั่ว แต่เหงื่อกาฬที่ไหลหยดจนตัวเปียกทำให้ต้องถอดกางเกงก่อนั้แ่ 200 เมตรแรก จนระยะถัดมาก็แทบจะปาเสื้อกันหนาวทิ้งเข้าป่า เ้านายหนุ่มนั่งเหงื่อผุดเต็มตัว ใบหน้าแดงก่ำเพราะความร้อน หมวกแบบปีกรอบสีเขียวหม่นแบบชุดทหารมีสายคล้องคอคล้ายจะไม่ช่วยอะไรในยามนี้ สองขายาวที่เต็มไปด้วยขนหยุบหยับเหยียดเต็มที่ ขวดน้ำในมือถูกกระดกจนเกลี้ยง
“เบาๆสิครับคุณต่อ เดี๋ยวจุก” ผมก็ไม่ค่อยต่าง แต่เพราะทำงานหนักมาตลอด และคุ้นเคยกับการมาเที่ยวแบบนี้เลยยังไหว มองภาพแฟนหนุ่มที่หอบแฮ่กจนต้องแลบลิ้นแล้วก็ขำ คนปากดีที่บอกว่าจะขนของทั้งหมดขึ้นไปเองไม่ต้องจ้างลูกหาบตอนนี้ต้องใช้ไม้ที่หาได้ข้างทางค้ำยันเวลาเดินไปทีละก้าวอย่างน่าสงสาร
“ม่ายหวาย ไหนบอกว่าไม่ไกลไง นี่แค่ 400 เมตรเอง” โถๆๆๆๆ คุณต่อผู้น่าสงสาร
“มันไม่ไกลจริงๆนะครับ จากข้างล่างจนถึงข้างบนก็แค่ 2 กิโลเมตรเอง” ผมโกหกไป จริงๆแล้วมันเกือบ 4 กิโลเมตรเลยครับ
“หึ แค่นี้ผมแทบจะทรุดแล้ว” เ้านายหนุ่มวางเป้ขนาดย่อมวางกับแคร่ไม้ไผ่และหันไปเติมน้ำที่ทางอุทยานจัดไว้เป็จุดๆ กล้องถ่ายรูปแบบ DSLR ตัวใหญ่แขวนที่คอซึ่งตอนแรกบอกว่าไม่หนักก็เหมือนจะรั้งจนคอแทบหัก ยังดีที่ข้าวของผมมีไม่เยอะเลยยัดใส่เป้เดียวกันได้ จะมีก็แต่เต็นท์ใบใหญ่ที่คุณต่อลงทุนไปซื้อมาเพื่อทริปนี้โดยเฉพาะที่ผมแบกอยู่ตอนนี้ รวมไปถึงถุงนอน 2 ถุง อุปกรณ์ทำครัวเช่น เตาแก๊สปิกนิก กระทะ ทัพพี ช้อน ส้อม จาน ชาม และเครื่องปรุงพร้อมของสดที่ไปหาซื้อมาก่อนจะออกตัว
“มา พี่ช่วย” พอออกปากก็รีบคว้าเป้ของแฟนหนุ่มมาโดยไว ไม่อย่างนั้นคนแถวนี้จะไม่ยอม ผมน่ะเหนื่อย แต่ไหว ถึงแม้อายุจะเลข 3 แล้วก็ตาม ผิดกับคนที่อายุน้อยกว่าที่นั่งเหมือนคนใกล้เป็ลมที่ปากดีแต่ร่างกายไม่อำนวย
“พะ พี่เอก” คุณต่อเรียกและรีบจ้ำฝีเท้าตามมาตอนที่ผมออกตัวเดินนำไปก่อน เสียงฝีเท้าหนักๆและไม้ค้ำกระทบพื้นบ่งบอกว่ามีคนเดินตามมาเป็ระยะ ทั้งตัวมีแค่กล้องถ่ายรูปและขวดน้ำขนาด 600 มิลลิลิตรเท่านั้น ที่เหลือผมแบกมาจนหมด
วันหยุดแค่ 3 วันกับโจทย์ที่บอกว่าอยากไปกางเต็นท์บนเขาทำให้ผมต้องจำกัดระยะขับรถและระยะทางขึ้นลงให้น้อยที่สุด ตัวเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้คือ เขาหลวง ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติรามคำแหง อำเภอคีรีมาศ จังหวัดสุโขทัย เพราะการเดินทางไม่ใกล้ไม่ไกล การเดินขึ้นลงไม่อันตราย(?) และไม่ต้องใช้เวลามากนัก แค่ 2 วัน 1 คืนก็เที่ยวได้ครบ ยังเหลือเวลาพักขาอีก 1 วันเต็มๆอีกด้วย
“อีกไกลมั้ยพี่เอก” เ้านายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี
“ไม่ไกลแล้วครับ คุณต่อไหวมั้ย” ถามไปงั้นแหละครับ เพราะรู้ว่าไม่ไหวแน่ๆ
“ขอพักแป๊บ” ร่างใหญ่นั่งบนแคร่ไม้อย่างหมดแรง แขนขาเต็มไปด้วยผื่นแดงและรอยเกา
“คุณต่อโดนยุงกัดเหรอครับ” ผมจับแขนใหญ่มาดู จ้ำใหญ่ผุดขึ้นทั่วไปหมด
“อื้อ ยุงเยอะชิบ”
“แล้วทำไมไม่บอก พี่เอายากันยุงมาด้วย” ผมรีบวาง 2 เป้ลงบ้าง ความเบาโหวงกลับมาทันที จะว่าไม่หนักเลยก็คงเกินไป คนนะ ไม่ใช่ยอดมนุษย์ที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่คนที่มาด้วยดันทำตัวน่าสงสารจนไอ้เราก็ทนไม่ไหวเช่นกัน สองแขนถูกผมยกให้ยืดออกมาเพื่อทาครีมกันยุงให้ทั่ว เ้านายหนุ่มไม่ตอบอะไร เราสบตากันไปมาก่อนจะพบกับรอยยิ้มหล่อละลายที่ส่งให้จนหลบสายตาแทบไม่ทัน ผิวพรรณของเ้านายหนุ่มโคตรขาวและเนียนละเอียด ผิดกับมือสากๆที่ถูไถไปมาของผมลิบลับ
“ยิ้มอะไรคุณต่อ” ผมถามตอนที่เดินวนด้านหลังและทาครีมที่คอขาวและหลังใบหูที่เป็ผื่นเช่นกัน
“ก็ยิ้มให้พี่เอกไง”
“นั่นแหละ ยิ้มทำไม” ผมถามนะ แต่ก็แอบอมยิ้มตามไม่หยุด ยังดีที่ตอนนี้เป็ท่านั่งยองๆเพื่อทาครีมที่ขาใหญ่ล่ำ เนื้อตัวคุณต่อเหนียวเหนอะ ทั้งจากเหงื่อไคลและครีมกันยุงกลิ่นฉุน(ที่โฆษณาว่าหอม) กล้ามเนื้อแน่นขนัด จับตรงไหนก็กล้ามราวกับรูปปั้น
“ก็ยิ้มให้แฟน ไม่ได้รึไง”
“คุณต่อ” ผมรีบห้าม ถึงแม้จะอยู่กลางป่ากลางเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคนเดินผ่านไปมานะครับ นักท่องเที่ยวก็มีประปราย คงเพราะวันนี้เป็วันพฤหัสฯ คนเลยน้อย พวกเราขยับวันเดินทางให้เร็วขึ้น 1 วันเพื่อเลี่ยงมวลมหาชน จะได้ไม่ต้องแย่งกันกินแย่งกันใช้ กระนั้นก็ไม่ควรพูดเสียงดังแบบนี้ ลูกหาบเอย หรือคนทั่วไปเอยก็ผ่านมาเรื่อยๆ หลายคนที่ออกตัวทีหลัง ตอนนี้ก็แซงพวกเราไปไกลแล้ว
“ขอโทษ” ใบหน้านั้นไม่ได้สำนึกหรอก แต่เอาเถอะ ... จะพยายามชิน
“เอายาดมมั้ยครับ”
“หืม พกมาด้วยเหรอ”
“ผมเอามาหมดแหละ ยาดม ยาแก้แพ้ ยาพารา ยาแก้ท้องเสีย ยา...”
“พอๆๆๆ รู้แล้วว่าพี่รอบคอบ” คุณต่อส่งเสียงห้าม เหยียดสองแขนไปด้านหลังเพื่อค้ำตัวไว้
“แล้วจะเอายาดมมั้ยครับ”
“เอาก็ได้” แหม่! ตอบยังกะว่าเราบังคับ
ระยะทางทั้งหมดประมาณ 3,700 เมตร นั้นเป็ทางธรรมชาติเต็มไปด้วยโขดหิน แมลงต่างๆ รวมไปถึงยุง และต้นไม้น้อยใหญ่นานาชนิด ระยะ 100 เมตรแรกที่ออกตัวนั้น คุณชายตื่นตาตื่นใจไปหมด ถ่ายรูปไม่หยุด แต่พอผ่านไป กล้องถ่ายรูปกลายเป็หินที่หน่วงต้นคอเฉยๆไม่มีการหยิบยกมาถ่ายอีก
แชะ!
“หืม ถ่ายอะไรคุณต่อ”
“ก็ถ่ายพี่เอกไง”
“หึ คนไม่หล่อแบบพี่ไม่ต้องถ่ายเยอะหรอกครับ เปลืองเมมเปล่าๆ” ผมตอบและนั่งลงข้างๆคนอ่อนแรง
“หล่อไม่หล่อ แต่ผมก็รักของผมนี่นา” โว้ยยยยย อารมณ์ไหน จู่ๆมาบอกรักกันในป่า “พี่เอกเขินเหรอ หน้าแดงเชียว”
“ขะ เขินอะไร ร้อนต่างหาก” ผมใช้มือใหญ่พัดใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อน เป็ใครก็หวั่นไหวแหละครับ
“ฮ่าๆๆๆ” แน่ะ พูดแล้วหัวเราะ น่าหักคอหมกป่าชิบ พอหายเหนื่อยไปบ้าง มือใหญ่ก็เตาะแตะๆมาจนนิ้วเราชนกัน ผมรีบลุกขึ้นก่อนที่อีกคนจะมาทำรุ่มร่าม มองใบหน้าจ๋อยที่แสดงออกมาเพื่อให้สงสารอย่างเหม็นเบื่อ
่ใกล้ถึงยอดเขาที่สูงจากระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร ทางก็ชันกว่าเก่า ต้องใช้ไม้ค้ำยันและเดินให้ระมัดระวังที่สุด ผมชะลอฝีเท้าเพื่อรออีกคนที่หอบตัวโยน ตามทางจะมีเชือกหรือไม่ก็เป็ไม้กั้นก็เอาไว้จับเพื่อประคองตัวให้เดินไปได้เรื่อยๆ ไหล่ชาไปหมดเพราะความหนักของสิ่งที่หอบหิ้วมา แต่ก็ไม่พูดอะไรเพราะรู้ว่าอีกคนก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน ระยะนี้ผมเลยต้องมาระวังหลังให้ กลัวจะลื่นหรือล้มก้นจำเบ้า มองแผ่นหลังกว้างเดินอย่างมั่นคง สองขาล่ำก้าวช้าๆ บางครั้งก็แทบจะยกไม่ไหวผมก็ต้องใช้ไหล่ตัวเองดันบั้นท้ายกลมกลึงเป็แรงส่งให้ขึ้นไปได้
ระยะสุดท้าย...ไม่มีที่เติมน้ำ เท่ากับว่าเราต้องทนคอแห้งและรีบจ้ำให้ไวที่สุด เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหมดไปั้แ่ 100 เมตรที่แล้ว ตอนนี้เดินไปแบบซังกะตายกันทั้งคู่ จนถึงยอดเขาก็บ่ายสองโมงครึ่ง... “ถึงซะที”
“อื้อออออ” เ้านายหนุ่มเดินแข้งขาอ่อนโดยไม่สนใจบรรยากาศไปที่ศาลาไม้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลและปล่อยตัวให้นั่งแผ่ ผมเดินสำรวจเพื่อหาสถานที่กางเต็นท์ซึ่งยังว่าง มีเต็นท์แค่ 2-3 หลังเท่านั้นที่จับจองที่ราบตรงกลางติดกับลานกองไฟที่มอดไปแล้ว คงจะเป็กลุ่มนักท่องเที่ยวที่มาด้วยกันหลายสิบคนแน่ๆ เพราะใช้เต็นท์หลังใหญ่มาก ถัดไปก็มีเต็นท์กางแล้วประปราย น่าจะมาเที่ยวกันไม่กี่คน สายตาผมจับจ้องไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ยังว่างไร้คนจับจองและเดินไปสำรวจตรงนั้น พื้นดินราบเรียบมีหญ้าเขียวปกคลุมไม่แข็งจนเกินไป เหมาะกับการกางเต็นท์
“ผมช่วยมั้ยพี่เอก” คุณต่อเดินมาั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้อาสาจะช่วย ผมพยักหน้าก่อนจะหยิบเต็นท์ออกมากาง หนุ่มหล่อร่างสูงเหมือนจะไม่เคยทำมาก่อนก็ได้แต่เก้ๆกังๆเสียบเสาเต็นท์ผิดบ้าง หรือไม่ก็หาสมอบกไม่เจอบ้าง เรียกได้ว่าเป็ภาระมากกว่าจะมาช่วย
“เสร็จแล้ว” ผมพูดเมื่อกางเต็นท์แบบทุลักทุเลได้สำเร็จ เ้านายหนุ่มยืนท้าวสะเอวแบบนายแบบและยักคิ้วให้ราวกับภาคภูมิใจในผลงานชิ้นเอก ฟลายชีทกางคลุมหลังคาเพื่อกันน้ำค้างสวยงามไร้ที่ติ ยังดีที่ผมไม่ลืมเอาผ้าใบรองเต็นท์มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้นอนหนาวเพราะไอดินพุ่งขึ้นมาในยามดึกได้
“เก็บของกันก่อนครับคุณต่อ เดี๋ยวผมจะเตรียมมื้อเที่ยงให้” คนที่ถูกเรียกชื่อพยักหน้าและช่วยลำเลียงข้าวของใส่ด้านใน เสียงรูดปิดเต็นท์ดังมาจากด้านหลังเหมือนสำรวจความปลอดภัยทำให้ผมหันไปหา “ปิดเต็นท์ทำไมครับ”
“ลองดูเฉยๆ” เ้านายหนุ่มเขยิบตัวมาใกล้ ผมวางเป้และรื้อเอาของจำเป็ออกมา ... หมับ...
“คุณต่อออออ ทำไรครับ”
“ก็กอดไง”
“โอย ร้อนนนน” ผมบ่น ั้แ่มายังไม่ได้พักขาเลย แถมโดนแฟนหนุ่มคว้าไปกอดจนแน่นไปหมด
“ขอกอดหน่อย นะนะนะ” อ้อนเอาไรฟระ
“ไม่ได้ อึดอัด” ผมดิ้นขลุกขลักจนหลุดออกมาจากอ้อมอก หันหน้าไปเผชิญ ส่งตาดุไปให้
จุ๊บ... ไม่ได้ผลครับ คุณต่อส่งริมฝีปากมาขโมยจูบเป็ที่เรียบร้อย โว้ยยยยยยยยยยยย!
ผมพุ่งตัวออกมาข้างนอก ปล่อยให้อีกคนปูถุงนอนเองเพราะไม่อยากจะโดนทำรุ่มร่าม ข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ซื้อมาจากตลาดแถววัดในตอนเช้าเย็นชืด แต่กลับอร่อยเหาะในยามหิวโซเช่นนี้ สองหนุ่มนั่งพื้นหญ้าและละเลียดมื้อเที่ยงง่ายๆกันอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศที่เคยร้อนอบอ้าวแปรเปลี่ยนไปเมื่อเม็ดเหงื่อแห้งสนิท ไอเย็นบนเขาปะทะผิวเนื้อชวนให้สดชื่น พอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน ผมคลานไปนอนข้างในเต็นท์โดยมีอีกคนตามมาติดๆ ไม่สนใจเลยว่าจะปิดเต็นท์หรือยัง ลืมไปด้วยว่าหลับไปตอนไหน ไม่รับรู้ว่าโดนกอดไปั้แ่เมื่อไหร่...รู้แต่ว่า เหนื่อย เมื่อยขา และอยากนอนสักงีบ...
แต่เป็งีบที่อุ่นมาก...เหมือนเช่นทุกวัน
12K
