กำเนิดธิดาสวรรค์ผู้เหี้ยมโหด(Devil in the Goddess)

ภายหลังจากการประเดิมสงครามอันดุเดือด เหล่าทายาทแห่งเอเลนต่างทยอยกลับเข้าสู่ค่ายหลวงเพื่อรายงานผลการปฏิบัติภารกิจต่อองค์ราชาคิมสัน บรรยากาศในกระโจมบัญชาการเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนความคาดหวัง

“ทูลฝ่าบาท ภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จลุล่วงด้วยดีพ่ะย่ะค่ะ หน่วยสอดแนมของศัตรูถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!” องค์ชายใหญ่คิมทันรายงานเป็นคนแรก ตามด้วยองค์หญิงคิมรยาที่สามารถบรรลุภารกิจได้อย่างงดงามเช่นกัน มีเพียงองค์ชายรองคิมบอลที่กลับมารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก 

“ทูลเสด็จพ่อ...หน่วยของหม่อมฉันปะทะกับกองกำลังของเมืองเรมิอันลึกลับพ่ะย่ะค่ะ พวกมันใช้มนตร์มายาที่ร้ายกาจ ทำให้หน่วยลาดตระเวนบางส่วนของศัตรูสามารถหลบหนีไปได้พ่ะย่ะค่ะ”

ราชาคิมสันขมวดพระขนงเล็กน้อย พระองค์หนักใจกับความสามารถด้านเวทมนตร์มายาของเมืองเรมิอันอยู่แล้ว แต่ก็มิได้ตำหนิโอรสองค์รองมากนัก เพราะเป็นที่รู้กันว่าพวกมันรับมือได้ยากยิ่ง ทว่าพระองค์กลับประหลาดใจยิ่งกว่าเมื่อไท่เซวียนรายงานผลด้วยท่าทีที่สุขุมและมั่นคงผิดกับเมื่อก่อน 

"ทูลเสด็จพ่อ หน่วยของหม่อมฉันสามารถกำจัดหน่วยสอดแนมของเมืองปารูได้ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ"

‘หึ! เจ้าไท่เซวียนนี่มัน...ช่างอวดดีเสียจริง! ผลงานข้าต่างหากที่ควรจะโดดเด่น!’ องค์ชายคิมบอลคิดในใจอย่างขุ่นเคือง ขณะที่องค์ชายใหญ่คิมทันและองค์หญิงคิมรยาต่างลอบมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ พวกเขาคาดไม่ถึงว่าน้องชายผู้ไม่เอาไหนคนนี้จะสร้างผลงานได้ดีเกินคาด

"ดีมากไท่เซวียน!" ราชาคิมสันกล่าวชมด้วยน้ำเสียงที่เจือความพอพระทัยอย่างเห็นได้ชัด 

"ในเมื่อสถานการณ์แนวรบทั้งสามจุดเป็นที่น่าพอใจแล้ว ยกเว้นทางด้านของคิมบอลที่ยังน่าเป็นห่วงอยู่บ้าง" พระองค์หยุดเล็กน้อย กวาดพระเนตรมองเหล่าโอรสธิดาและขุนศึก "ข้าตัดสินใจแล้ว คืนนี้เราจะบุกโจมตีค่ายของเมืองชาซอน!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นในกระโจมบัญชาการ เมืองชาซอนนั้นขึ้นชื่อเรื่องการรบแบบกองโจร พวกมันเชี่ยวชาญการซุ่มโจมตีและสร้างความปั่นป่วนในแนวหลัง หากปล่อยให้ยืดเยื้อย่อมไม่เป็นผลดีต่อเอเลนเป็นแน่

"พวกชาซอนเก่งการต่อสู้แบบกองโจร ข้าไม่อยากให้พวกมันมีโอกาสมาตลบหลังเราได้" ราชาคิมสันอธิบายกลยุทธ์ "หากปล่อยให้การรบยืดเยื้อ เสบียงและการส่งกำลังบำรุงของเราจะยิ่งลำบาก คืนนี้! เราจะบุกทำลายค่ายของพวกมันให้สิ้นซาก! ให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!"

เมื่อไท่เซวียนกลับมาถึงกระโจมที่พักส่วนตัว นานาก็รีบเข้ามาปรนนิบัติรับใช้อย่างเอาอกเอาใจทันที กิริยาท่าทางของนางดูอ่อนหวานและนอบน้อมยิ่งกว่าปกติ ดวงตาคู่สวยทอประกายบางอย่างที่ไท่เซวียนอ่านไม่ออก

‘ในที่สุด...โอกาสของข้าก็มาถึงเสียที!’ นานาคิดในใจอย่างลิงโลด ‘เจ้าองค์ชายโง่เง่าผู้นี้...มันจะต้องตกเป็นทาสสวาทของข้า คอยดูเถิด! สามพี่น้องคิมจะต้องพอใจในผลงานของข้าครั้งนี้เป็นแน่!’

"องค์ชายคงจะเหน็ดเหนื่อยมามากนะเพคะ" นานาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย ประคองถ้วยชาสมุนไพรสูตรพิเศษที่นางเตรียมไว้ขึ้น 

"ให้หม่อมฉันรินชาถวายนะเพคะ จะได้ทรงสดชื่นขึ้น" ขณะที่กำลังจะรินชาให้นั้น นางแอบหยดยาสีใสไร้กลิ่นลงไปในถ้วยชาของไท่เซวียนอย่างแนบเนียน 

‘ยากำหนัดชั้นเลิศของตำหนักมาร...ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจต้านทานได้! คราวก่อนที่ใช้กับร่างแยกของข้าปรนนิบัติมัน!ช่างอัปยศเสียจริง!’

ไท่เซวียนซึ่งกำลังครุ่นคิดถึงแผนการรบในคืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ ไม่ทันได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง เขารู้สึกเพียงว่านานาดูจะร้อนรนและประหม่าขึ้นเล็กน้อยกว่าปกติ แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของนาง เขารับถ้วยชามาดื่มโดยไม่ทันได้ระวังตัว ‘คืนนี้...ข้าจะต้องสร้างผลงานให้เสด็จพ่อได้เห็นอีกครั้ง!’

นานาลอบมองไท่เซวียนดื่มชาจนหมดถ้วย มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างชั่วร้าย นางนึกย้อนไปถึงอดีตของตนเอง...นางเคยเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา ถูกหลอกลวงและทรยศจนต้องก้าวเข้าสู่เส้นทางนักฆ่าของ "ตำหนักมาร" อันยิ่งใหญ่ 

ใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานที่ทุกคนเห็นนี้เป็นเพียง "หน้ากากเนื้อคน" ที่นางสร้างขึ้นจากมนตร์มายา เพื่อปกปิดรูปโฉมที่แท้จริง ความสามารถหลักของนางคือมนตร์มายาและการลอบสังหาร นางเป็นเพียงสมาชิกระดับปลายแถวในตำหนักมาร แต่ก็มีความทะเยอทะยานที่จะไต่เต้าขึ้นไปสู่จุดสูงสุดให้ได้

การถูกจ้างวานจากสามพี่น้องคิมให้มา "จัดการ" องค์ชายไท่เซวียนนั้น ถือเป็นภารกิจที่นางมองว่าต่ำต้อยและน่ารำคาญ แต่ค่าจ้างที่สูงลิ่วก็ทำให้นางมิอาจปฏิเสธได้ 

ความสัมพันธ์ทางกายกับไท่เซวียนในครั้งนั้นเป็นเพียง "ร่างแยก" ที่นางสร้างขึ้นจากมนตร์มายาเพื่อหลอกล่อและส่งข่าวให้คิมบอลเท่านั้น ตัวนางจริงเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจ ‘เจ้าองค์ชายเสเพลผู้นี้...มันช่างโง่เขลาและน่าสมเพชเสียจริง!’ และบัดนี้...นางกำลังจะใช้แผนเดิมซ้ำอีกครั้ง!

‘ฮึ...บุรุษหน้าโง่’ นานาเยาะเย้ยในใจขณะมองไท่เซวียนที่เริ่มมีท่าทีซึมเซาลงเล็กน้อย

 ‘ต่อให้เจ้าจะดูมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสัญชาตญาณดิบของบุรุษเพศอยู่ดี เรือนร่างอันเย้ายวนของข้านี้...บุรุษใดเล่าจะต้านทานได้ แม้จะเห็นเพียงภาพมายาก็ตามที คอยดูเถิด...ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอน ข้าจะบดขยี้ศักดิ์ศรีของเจ้าให้แหลกลาญ!’ นางมั่นใจในเสน่ห์และเรือนร่างของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม แม้สิ่งที่ไท่เซวียนเห็นจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่นางสร้างขึ้นก็ตาม

แต่สิ่งที่นานาคาดไม่ถึงก็คือ...หลังจากที่ไท่เซวียนดื่มชาเข้าไปได้ไม่นาน ร่างกายของเขาก็พลันสั่นสะท้านเล็กน้อย! ดวงตาที่เคยครุ่นคิดถึงแผนการรบ บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง! ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ! ปลายนิ้วของเขาจิ้มไปยังจุดชีพจรสำคัญหลายแห่งบนร่างของนางอย่างแม่นยำ!

"อ๊ะ!" นานาอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด! ‘เป็นไปได้อย่างไร! มันรู้ตัวได้ยังไง!’ นางไม่คาดคิดเลยว่าไท่เซวียนจะรู้ตัว! และยิ่งไม่คาดฝันว่าฝีมือของเขาจะรวดเร็วและร้ายกาจถึงเพียงนี้! ร่างกายของนางพลันแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย! นางตอบสนองช้าไปเพียงเสี้ยววินาที!

ดวงตาของไท่เซวียนเริ่มเปลี่ยนไป! จากความตกใจในตอนแรก บัดนี้มันกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งตัณหาอันร้อนแรง! แววตาของเขาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหายจ้องมองเหยื่ออันโอชะ! 

‘แย่แล้ว! ยามันออกฤทธิ์เร็วกว่าที่คิด! แถมยังรุนแรงกว่าเดิม!’ นานาคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ‘หรือว่า...ยาที่ข้าใช้มันจะทำปฏิกิริยากับพลังของเขา!?’

"อึ่ก..." ไท่เซวียนคำรามในลำคอ เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง แต่เขายังคงพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิด เขาคว้าผ้าแถบที่อยู่ใกล้มือมามัดปากของนานาไว้แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้นางส่งเสียงร้องใดๆ ออกมาได้ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะกลายเป็นสีแดงก่ำดุจสัตว์ป่าอย่างสมบูรณ์!

นานาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด! เสื้อผ้าของนางถูกฉีกกระชากออกอย่างป่าเถื่อน! นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของนาง! ครั้งแรกที่ร่างกายอันบริสุทธิ์ของนางจะต้องถูกย่ำยี! นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แข็งแกร่งและร้อนแรงกำลังจ่อประชิดอยู่ที่จุดเร้นลับของนาง! 

"มะ...ไม่...อื้อ!" เสียงร้องคัดค้านของนางถูกกลืนหายไปในลำคอเพราะถูกผ้าอุดปากไว้! 

‘นี่มัน...ไม่ใช่แผนของข้า!’ ความอัปยศอดสูและความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของนางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วยาม...

ไท่เซวียนค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะ เขามองไปรอบๆ กระโจมด้วยความมึนงง ก่อนที่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะค่อยๆ ไหลบ่ากลับเข้ามาในห้วงความคิด เขามองเห็นร่างของนานาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของนางบอบช้ำและแดงก่ำ ร่างกายบอบบางเต็มไปด้วยร่องรอยหลักฐานที่บ่งบอกถึงค่ำคืนอันแสนป่าเถื่อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป ใบหน้าของนางดูเหม่อลอยและว่างเปล่า

‘นางทำตัวเองแท้ๆ’ ไท่เซวียนคิดในใจ ความรู้สึกผิดอย่างที่ควรจะมีกลับเจือจางอย่างประหลาด ‘หากนางไม่คิดจะเล่นสกปรกกับข้าก่อน เรื่องเช่นนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ...แม้ว่านั้นจะเลยเถิดไปมากก็ตามที’ เขายอมรับว่าตนเองก็ถูกอิทธิพลของยาครอบงำจนขาดสติ แต่ต้นเหตุก็มาจากนาง

นางหันไปเห็นกระจกเงาบานเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องด้วยความหวาดระแวง ภาพที่สะท้อนออกมาทำให้นานาที่เพิ่งจะขยับตัวเล็กน้อยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและขยะแขยงสุดขีด! ใบหน้าที่นางเห็นในกระจกนั้น...มิใช่ใบหน้ามายาที่นางใช้หลอกลวงผู้คนมาโดยตลอด! แต่มันคือใบหน้าที่แท้จริงของนาง! 

ใบหน้าที่งดงามคมคายแต่ก็แฝงความดุดันอย่างประหลาด ดวงตาสีนิลที่บัดนี้แดงช้ำและบวมเป่ง แก้มเนียนใสที่มีริ้วรอยของคราบน้ำตาและคราบน้ำลายแห้งกรัง และ...ร่างกายที่เปลือยเปล่าซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อน...คราบของเหลวเหนียวหนืดสีขาวขุ่นยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ตามเรียวขาและหน้าท้องของนางเป็นหย่อมๆ! 

ภาพของความอัปยศอดสูนั้นสะท้อนกลับมาตอกย้ำความพ่ายแพ้และความโสมมที่นางเพิ่งประสบมาอย่างชัดเจน!

‘แต่ถึงอย่างไร...ในฐานะบุรุษ การกระทำเช่นนี้ย่อมมิอาจปัดความรับผิดชอบได้’ ไท่เซวียนคิดอย่างสุขุม ‘แม้ว่านางจะผิด...แต่ข้าก็มิควรละเลย’ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปแก้มัดให้นานาอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่ได้รับอิสระ! นานาก็พลันดีดตัวลุกขึ้น! ในมือของนางปรากฏมีดสั้นเล่มหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างแนบเนียน! นางพุ่งเข้าใส่ไท่เซวียนด้วยความเร็ว หมายจะแทงเข้าที่ลำคอของเขาเพื่อล้างแค้น! ‘เจ้าสารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!’

แต่ไท่เซวียนกลับปัดป้องมีดเล่มนั้นได้อย่างง่ายดาย! เขามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของนานาด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 

"ข้าต้องไปเข้าประจำการแล้ว...กลับมา...เราคงต้องคุยกันอีกยาว" เขามองสำรวจใบหน้าที่ไม่เหมือนเดิมของนางอย่างพิจารณา "ใบหน้านี้...คงจะเป็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้ากระมัง"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากกระโจมไปทันที ทิ้งให้นานานั่งนิ่งอึ้งอยู่บนเตียงด้วยความตกตะลึงและสับสนในคำพูดของเขา! ความคิดนั้นทำให้นานาขนลุกซู่! องค์ชายไท่เซวียนผู้นี้...จะมิได้โง่เขลาอย่างที่นางเคยคิด!