ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

ข่าวการท้าประลองด้วยเดิมพัน 500 คะแนนสมทบแพร่กระจายไปทั่วสำนักมังกรครามราวกับไฟลามทุ่ง หนึ่งเดือนที่เฟยหลงให้ไว้ยังไม่ทันจะครบกำหนด เขาก็กลับมาพร้อมกับคะแนนที่มากเกินพอ สร้างความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตาให้กับศิษย์ทุกคน

เกาเฟิงที่ถูกสถานการณ์บีบคั้นจนไม่อาจถอยได้ จำต้องกำหนดวันประลองขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ ลานประลองยุทธ์ทิศตะวันออก

วันประลองมาถึง...

ศิษย์จำนวนมากต่างพากันมามุงดูการต่อสู้ครั้งนี้ นี่ไม่ใช่แค่การประลองธรรมดา แต่มันคือการวัดศักดิ์ศรีระหว่างศิษย์พี่สายแข็งผู้มีอิทธิพล กับศิษย์น้องใหม่ปริศนาที่สร้างตำนานไว้ในการประลองจ้าวยุทธภพ

เกาเฟิงยืนอยู่บนลานประลอง ใบหน้าของเขาพยายามแสดงความมั่นใจออกมา แต่แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยก็ไม่อาจปิดบังความกังวลในใจได้

ส่วนเฟยหลงยังคงสงบนิ่งเช่นเคย เขาก้าวขึ้นสู่ลานประลองด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเป็นธรรมชาติราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน

"ครั้งนี้แกไม่มีโชคช่วยแน่!" เกาเฟิงตะโกนข่มขวัญ

เฟยหลงไม่ตอบ...เขาเพียงแค่รอสัญญาณ

ฆ้อง!

ทันทีที่เสียงฆ้องดังขึ้น เกาเฟิงก็ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! เขากระโจนถอยหลังรักษาระยะห่าง แล้วอัญเชิญสหายร่วมรบของตนออกมาทันที!

"จงออกมา! หมาป่าเพลิง!"

วงเวทสีแดงปรากฏขึ้นบนพื้นข้างกายเขา ก่อนที่ร่างของภูตหมาป่าเพลิงจะกระโจนออกมาและคำรามขู่เฟยหลงอย่างดุร้าย

"รุมมัน!" เกาเฟิงสั่ง!

เขาชักกระบี่ประจำตระกูลออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่เฟยหลงพร้อมกับภูตหมาป่าเพลิงที่วิ่งอ้อมไปอีกทางเพื่อโจมตีขนาบข้าง มันคือกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบในการรับมือกับคนคนเดียว

แต่คู่ต่อสู้ของเขาในวันนี้...ไม่ใช่เฟยหลงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

"หึ...นี่รึพลังของภูตในยุคนี้? น่าสมเพชสิ้นดี!" เสียงของเฮยหลงดังขึ้นในหัวของเฟยหลงด้วยความดูแคลน

ขณะที่กระบี่ของเกาเฟิงและกรงเล็บเพลิงของภูตกำลังจะมาถึงตัว...ร่างของเฟยหลงก็พลันเลือนหายไป!

เขาไม่ได้เคลื่อนที่เร็ว...แต่เขาก้าวเข้าไปในเงาที่ทอดตัวอยู่บนพื้น...แล้วไปปรากฏขึ้นอีกครั้งในเงาของเสาที่อยู่ห่างออกไปหลายวา! มันคือ "วิชาก้าวเงา"!

"อะไรกัน!?" เกาเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความเร็วระดับนี้มันเหนือกว่าเฟิงอิ่งแห่งสำนักเงาเมฆาเสียอีก!

การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้น แต่กลับเป็นภาพที่น่าขัน เกาเฟิงและภูตของเขาวิ่งไล่ตามเฟยหลงอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ทำได้เพียงไล่ตามเงา เฟยหลงเคลื่อนที่จากเงาหนึ่งไปอีกเงาหนึ่งอย่างง่ายดายราวกับภูตพราย หลอกล่อให้ทั้งคนทั้งภูตต้องวิ่งหัวหมุนไปทั่วทั้งลานประลองจนเริ่มหอบหายใจ

"หนอยแน่! อย่าเอาแต่หนีสิวะ!" เกาเฟิงตะโกนอย่างหัวเสีย

“ถึงเวลาแล้ว...ทำให้พวกมันแยกจากกัน” เฮยหลงแนะนำในหัว

เฟยหลงพยักหน้ารับในใจ เขาหยุดเคลื่อนไหวแล้วหันมาเผชิญหน้าตรงๆ ในจังหวะที่ภูตหมาป่าเพลิงกระโจนเข้ามาหา เขาไม่ได้โจมตีไปที่ร่างของมัน แต่กลับซัดฝ่ามือลงบนพื้นหิน...ตรงหน้าของมันพอดี!

พลังลมปราณแห่ง "ขอบเขตวังวน" ถูกปล่อยออกไป สร้างเป็นวังวนพลังที่มองไม่เห็นขึ้นมาชั่วขณะ!

ร่างของภูตหมาป่าเพลิงที่จับต้องได้ไม่เต็มที่ถูกวังวนพลังนั้นปั่นป่วนจนเสียหลัก มันร้องครางอย่างน่าสงสารแล้วกลิ้งหลุนๆ ไปอีกทางหนึ่ง ตัดขาดการเชื่อมโยงกับนายของมันชั่วขณะ!

เกาเฟิงตกใจที่ภูตของตนถูกทำให้ไร้ผลอย่างง่ายดาย และจังหวะที่เขาเสียสมาธินั้นเอง...คือจุดจบของเขา

ร่างของเฟยหลงหายไปจากเบื้องหน้า...แล้วมาปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาในพริบตา!

"เร็ว...เร็วเกินไป!"

เกาเฟิงพยายามจะยกกระบี่ขึ้นป้องกัน แต่ก็ช้าไปแล้ว...ฝ่ามือของเฟยหลงได้วางทาบลงบนหน้าอกของเขาอย่างนุ่มนวล...

ไม่มีแรงกระแทก...ไม่มีเสียงดัง...

แต่เกาเฟิงกลับรู้สึกราวกับว่าถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ! ลมปราณทั้งหมดในร่างของเขาถูกพลังที่เหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติดกดเอาไว้จนไม่อาจโคจรได้แม้แต่น้อย ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง และภูตหมาป่าเพลิงที่สัมผัสได้ถึงพลังที่ถูกตัดขาดของนาย ก็ค่อยๆ สลายร่างหายไปในอากาศ!

เฟยหลงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้ความพ่ายแพ้และความอัปยศซึมลึกเข้าไปในจิตใจของเกาเฟิง

เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่ายด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "บทเรียนแรกในสำนัก...อย่าได้หาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง"

จากนั้นเขาก็ยกฝ่ามือออก

ร่างของเกาเฟิงก็ทรุดลงไปกองกับพื้นทันที เขาไม่ได้บาดเจ็บทางกาย แต่จิตใจและศักดิ์ศรีของเขาได้แหลกสลายไปโดยสิ้นเชิง

"ผู้ชนะ...เฟยหลง!" กรรมการประกาศเสียงดัง

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งสนาม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเย้ยหยัน แต่เป็นเสียงแห่งความยำเกรงอย่างแท้จริง พวกเขาเพิ่งได้เป็นพยานของการต่อสู้ที่เรียกว่า "การขยี้" อย่างสมบูรณ์แบบ

เฟยหลงรับป้ายหยกของเกาเฟิงที่บรรจุคะแนนสมทบ 500 คะแนนมา แล้วเดินลงจากลานประลองไปอย่างเงียบสงบ ไม่แม้แต่จะชายตามองคู่ต่อสู้ที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

บัดนี้...ไม่มีศิษย์น้องใหม่หรือศิษย์พี่คนไหนกล้ามองเขาด้วยสายตาดูแคลนอีกต่อไป...

เขาได้ใช้พลังที่แท้จริง...เพื่อซื้อความสงบสุขให้กับตัวเอง...อย่างน้อยก็ในตอนนี้