ตอนที่ 5 เื่ไม่คาดคิด
โล่วชิเจี่ยตัวสั่นด้วยความโกรธ นางตอนนี้ยอมตายดีกว่าเสียศักดิ์ศรี ไอ้สารเลวคนนี้ กล้ามาลวนลามนาง ช่างเลวทราม ไม่อาจให้อภัย!
ใบหน้าของโล่วชิเจี่ยแดงก่ำ นางดิ้นรนมากขึ้น เส้นเืบนหน้าผากของเ่ิูเต้นตุบๆ ตอนนี้เขาอยากจะทุบหัวไอ้สารเลวคนนี้ให้สลบ! เขายังจำการโจมตีของเด็กคนนี้เมื่อวันก่อนได้!
แต่เ่ิูยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ได้ยินเสียงดัง กริ๊ง ที่แท้เพราะโล่วชิเจี่ยดิ้นอย่างแรง จี้หยกจึงตกจากกระเป๋าของนาง
ตอนนี้ มันกำลังนอนนิ่งอยู่บนพื้น เปล่งแสงจางๆ
นี่คือสิ่งที่โล่วชิเจี่ย้า การที่นางดิ้นรนก็เพื่อให้จี้หยกในอกเสื้อหลุดออกมา ไม่งั้นจะปล่อยให้ไอ้หมูป่านี่เอาเปรียบนางไปเรื่อยๆเรอะ? นางทนไม่ไหวหรอก!
เป็อย่างที่โล่วชิเจี่ยคาดการณ์ไว้ เ่ิูหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อเห็นจี้หยก มือที่บีบคอของโล่วชิเจี่ยก็คลายออกอย่างช้าๆ
พวกผู้ใต้บังคับบัญชาในชุดดำมีไหวพริบ รีบเก็บจี้หยกขึ้นมา แล้ววางไว้ในมือของเ่ิู
เ่ิูรับจี้หยกมา แล้วปล่อยโล่วชิเจี่ยลงบนพื้น โล่วชิเจี่ยที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลัก ล้มไปข้างหน้าและล้มทับเ่ิู!
ริมฝีปากบนล่างของทั้งคู่ประกบกัน กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านริมฝีปากของทั้งสองคน ไปทั่วร่างกาย บรรยากาศโรแมนติกเกิดขึ้น
ริมฝีปากของเ่ิู นุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่! โล่วชิเจี่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างของชายหนุ่มข้างใต้แข็งทื่อ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ แววตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
พวกผู้ใต้บังคับบัญชาต่างมองด้วยความตกตะลึง ท่านอ๋อง...... กับผู้ชาย! จูบ .. จูบกัน!
ทุกคนอ้าปากค้าง
โล่วชิเจี่ยยิ้มกระอักกระอ่วน อยากจะลุกขึ้นวิ่งหนี
ใบหน้าของเ่ิูฉายแววโกรธเคือง เขาสะบัดแขนเสื้อ พลังภายในอันแข็งแกร่งพุ่งออกมา ส่งโล่วชิเจี่ยกระเด็นไป
โล่วชิเจี่ยล้มลงกระแทกต้นไม้ใหญ่ หลังของนางเ็ป ตกอยู่ในสภาพใกล้สิ้นสติเต็มที
เ่ิูก้าวข้ามร่างของโล่วชิเจี่ย เช็ดริมฝีปากอย่างแรง มองดูโล่วชิเจี่ยที่นอนนิ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ พูดด้วยน้ำเสียงเ็า “พาเด็กคนนี้กลับจวนอ๋อง ข้าจะมอบบทเรียนที่สาสมแก่เขา!”
“ขอรับ!” บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชารับคำสั่ง ลากโล่วชิเจี่ยที่เกือบจะสลบออกไปราวกับลากหมูตาย ทิ้งรอยดินโคลนไว้เป็ทางยาว
โล่วชิเจี่ยกัดฟัน สาปแช่งเ่ิูในใจเป็หมื่นๆ ครั้ง! จี้หยกก็ให้เ้าไปแล้ว ยังไม่ยอมปล่อยข้าอีก .........
....
เมื่อโล่วชิเจี่ยตื่นขึ้น นางก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องเก็บฟืนของจวนอ๋องแล้ว
นางสำรวจคร่าวๆ และพบว่าเสื้อผ้าของนางยังอยู่ กระเป๋าเงินก็ยังอยู่ในอก และตอนนี้นางนอนอยู่บนฟางแห้ง ในห้องเก็บฟืนเล็กๆ ที่ประตูปิดสนิท มันมืดมิดไม่เห็นแสงใด ให้ความรู้สึกเย็นะเืเย็นะเื
โล่วชิเจี่ยลุกขึ้น ลองผลักประตูดู แต่พบว่าประตูถูกลงกลอนไว้
โล่วชิเจี่ยเคาะประตูอย่างแรงเพื่อเรียกคน แต่ก็ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงหนูวิ่ง
นางััท้องของตัวเอง ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหน แต่นางไม่ได้กินอะไรซักพักแล้ว ขณะที่ในห้องเก็บฟืนเล็กๆแห่งนี้ นอกจากฟางแห้งแล้วก็มีแต่หนู หรือว่านางต้องก่อไฟย่างหนูกิน? โล่วชิเจี่ยทำหน้าเศร้า เตะประตูอย่างแรง
และหลังจากนั้นเอง ประตูกลับเปิดออกด้วยเสียง "เอี๊ยดดดด"
คนที่เปิดประตูคือสตรีวัยกลางคนที่สวมชุดเขียว มีใบหน้าแหลมยาวเหมือนลิง ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะเป็แม่บ้าน เมื่อเห็นโล่วชิเจี่ย นางก็ใ “เอ๊ะ เ้าตื่นแล้วรึ?”
เสียงของนางทั้งแหลมและเสียดสี
“อืม ข้าเป็คนฟื้นตัวไวน่ะ” โล่วชิเจี่ยพยักหน้า มองแม่บ้าน แต่ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ
“ในเมื่อฟื้นแล้ว ก็รีบไปทำงาน ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เ้าเป็คนรับใช้ของจวนอ๋องแล้ว!” แม่บ้านพูดด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งเหิมเกริม
“ว่ากระไร?” โล่วชิเจี่ยอุทาน นางไม่ได้ลงนามในสัญญาซื้อขายทาส แล้วเหตุใดถึงกลายเป็คนรับใช้ของจวนอ๋องไปได้!
4K
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
