[จบ] หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า

บทที่ 57 เยี่ยมเพื่อนบ้านที่บาดเจ็บ

ณ โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง... 

โจวอี้ออกมาจากห้องผ่าตัดตอนบ่ายสอง หลังจากทักทายทั้งสามครอบครัวแล้วเขาก็มาถึงที่จอดรถ

"คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ?" หวงไห่เทาโยนบุหรี่ให้โจวอี้

“ผมนึกว่าคุณกลับไปนานแล้วซะอีก ไม่นึกว่ายังอยู่รอจนผมทำงานเสร็จ!” โจวอี้ยิ้มพลางจุดบุหรี่

“ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์ จางเหล่ยทำงานได้ดีมาก เขากำจัดศพเอง และผู้บาดเจ็บก็ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลใหญ่ด้วย” หวงไห่เทาตอบก่อนจะมองโจวอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ 

"คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่?" โจวอี้ถามอย่างใจเย็น   

"ผมมีสองคำถามอยากจะถามคุณ" 

"ถามมา!"   

“ลูกน้องสิบคนของจางเหล่ยต่อสู้อย่างกล้าหาญและโหดเหี้ยม สองคนในนั้นเป็นถึงนักสู้เหรียญทอง และเท่าที่ผมรู้ คนที่คุณฆ่ามีปืนอยู่กับตัวด้วย แต่คุณมีเพียงมือเปล่า คุณจัดการเขาได้ยังไง?”   

"เพราะผมแข็งแกร่ง ผมเจ๋งไง!" โจวอี้ยิ้ม    

“เอาล่ะ ผมจะพูดถึงคำถามที่สอง” หวงไห่เทาพ่นควันแล้วโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นและใช้เท้าขยี้ “ตามข้อมูลที่ผมได้รับ คุณไปที่บาร์ซินเทียนเพื่อช่วยเพื่อนบ้านทั้งสามของคุณ ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ แต่คุณกลับไปที่นั่นคนเดียว และยังฆ่าคนด้วย มันคุ้มไหม?” 

“สามคนนี้เป็นเพื่อนที่ดีของผม” โจวอี้ยิ้มและกล่าวเสริมว่า "แม้ว่าจะรู้จักกันเพียงไม่กี่วันก็ตาม..."   

“แค่เป็นเพื่อนกันน่ะเหรอ?” ดวงตาของหวงไห่เทาฉายแววฉงนมากขึ้น   

“คุณลองคิดตามนะ ถ้าคุณถูกรังแก ผมก็จะไปช่วยคุณเช่นกัน” โจวอี้หยุดยิ้มและพูดอย่างจริงจัง  

“ฟู่...”

ส่วนหวงไห่เทาจุดบุหรี่อีกครั้งและไม่ได้พูดอะไร   

เขาเข้าใจแล้ว!   

โจวอี้สามารถฆ่าคนเพื่อเพื่อนของเขาได้ แต่คำว่าเพื่อนนั้นจะต้องได้รับการยอมรับจากโจวอี้ก่อน 

หลังจากสูบบุหรี่แล้ว เขาก็โบกมือและเตรียมจะจากไป "มีคนรอผมอยู่ กลับก่อนล่ะ!"  

“อย่าเพิ่งไป ผมขับรถไม่ได้ถ้าไม่มีใบขับขี่ กรุณาพาผมกลับไปด้วย!” โจวอี้รีบหยุดอีกฝ่ายไว้  

หวงไห่เทาหันกลับมาถามด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย “คุณไม่มีใบขับขี่แต่คุณไปที่ร้านผมเพื่อซื้อรถ นี่คุณว่างมากหรือไง?!”

"ก็ลูกสาวของผมต้องการให้ผมซื้อรถ ดังนั้นผมจะต้องหาทางทำใบขับขี่โดยเร็วที่สุด" โจวอี้หัวเราะ

"ทาสลูกสาว" หวงไห่เทาเบะปากและเข้าไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ

เมื่อเห็นโจวอี้ขึ้นรถแล้วเขาก็เริ่มขับรถออกไปข้างนอก "ผมจะพาคุณไปโรงเรียนสอนขับรถทีหลัง ผมจะหาคนทำแบบทดสอบให้คุณในวิชาที่หนึ่งและวิชาที่สี่ คุณสามารถฝึกที่โรงเรียนสอนขับรถสักสองสามวัน แล้วผมจะขอให้โรงเรียนสอนขับรถจัดการให้คุณทดสอบวิชาที่สองและสามโดยเร็วที่สุด ถ้าผ่านแล้ว คุณก็รับใบขับขี่ของคุณได้ในสิบวันหรือนานสุดก็ครึ่งเดือน”

“สุดยอด คุณทำได้! ขอบคุณมาก!” โจวอี้ยิ้ม

"ฮ่า ๆ!" 

เช้าตรู่วันต่อมา...

โจวอี้เตรียมอาหารเช้าให้ถังหว่านและถังเหมียวเหมี่ยว

วันนี้ถังหว่านสวยมาก เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเบจด้านนอก เสื้อกันหนาวสีขาวด้านใน และกางเกงสแล็กในรองเท้าบูทยาวของเธอ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเธอดูเหมือนจะแต่งหน้าอ่อน ๆ มาด้วย ซึ่งทำให้เธอดูสวยและสดใสมากขึ้น   

น่าเสียดายที่เธอปล่อยบรรยากาศเย็นชาออกมา มันจึงดูเหมือนกับความงามของภูเขาน้ำแข็ง มันไม่ได้สวยงามที่สุด แต่ก็สามารถกระตุ้นความปรารถนาของมนุษย์ที่จะพิชิตมันได้    

“เมื่อคืนคุณนอนดึกเหรอ ไปดื่มรึเปล่า?” ถังหว่านถามขณะรับประทานมื้อเช้า

“ผมไม่ได้ดื่ม แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่หยาง…”

จากนั้นโจวอี้ก็เริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แต่เขาไม่ได้บอกว่าเขาไปช่วยเหล่าเพื่อนบ้านเพียงลำพังและเรื่องที่เขาฆ่าคน ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงยิ่งโกรธเขามากกว่าเดิมแน่

“อายุมากแล้วยังยกพวกตีกันเป็นเด็กช่างอยู่เหรอ?” ถังหว่านรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย แต่เธอคิดว่าทั้งสามครอบครัวนั้นเป็นเพื่อนบ้านที่ดี ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวและพูดต่อไปว่า "ช่างเถอะ ไว้ฉันจะไปเยี่ยมพวกเขาทีหลังแล้วกัน..."  

"ตกลง โทรหาผมก่อนถ้าจะไป วันนี้ผมต้องไปโรงพยาบาลอีกวัน และห้าวันถัดไปของสัปดาห์นี้ก็เป็นเวลาพักผ่อนแล้ว" 

"เฮอะ!" 

ถังหว่านยังไม่เชื่อว่าโจวอี้ทำงานในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง เธอจึงยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นก็จัดการกับมื้อเช้าตรงหน้าต่อไป

เช้านี้ถังหว่านยังคงพาลูกสาวไปโรงเรียน   

โจวอี้ทำน้ำแกงที่มีคุณค่าทางโภชนาการไปที่แผนกผู้ป่วยใน และเข้าไปในวอร์ดที่อู๋ฉี่หางพักอยู่    

“สวัสดีครับ” เมื่อโจวอี้เห็นหลีฟาง หูชุ่ย และโจวลี่ลี่ เขาก็ยิ้มและกล่าวทักทายภรรยาเพื่อนบ้านทั้งสาม

“โจวอี้ ขอบคุณมาก พวกเขาบอกพวกเราแล้วว่าหากไม่มีคุณ พวกเขาคงจะ...”

“ใช่! ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเขา ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงจะ… !”     

“โจวอี้ ขอบคุณนะ คุณคือผู้มีพระคุณของเรา ไม่งั้นพวกเราทั้งสามคงได้เป็นม่ายสามีตายพร้อมกันแล้ว!”   

หญิงสามคนขอบคุณพร้อมกัน และความซาบซึ้งในบุญคุณของพวกเธอก็มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

โจวอี้โบกมือเป็นพัลวันและมองไปที่ชายสามคนบนเตียง ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ญาติห่าง ๆ คงไม่ดีเท่าเพื่อนบ้านที่สนิทกัน เราไม่ใช่คนแปลกหน้า อย่าสุภาพกับผมเลย อ้อ! ผมต้มน้ำแกงมาด้วย มาแบ่งให้พวกเขากันเถอะ!"   

"ดีค่ะ!" หลีฟางรับช่วงต่อ 

เธอวางกระติกน้ำร้อนไว้ข้าง ๆ มองโจวอี้และชายสามคนบนเตียงแล้วก็ยิ้ม “โจวอี้ พวกเราจะออกไปซื้อของเพิ่ม คุยกันไปก่อน คงจะไม่รบกวนเวลางานของคุณใช่ไหม?”   

"ไม่เป็นไรครับ" โจวอี้ส่ายหัว    

ครู่ต่อมา ผู้หญิงทั้งสามคนก็ออกจากห้องผู้ป่วย

โจวอี้มองดูทั้งสามคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณมองอะไร ผมก็ยังเป็นผม ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนแซ่ ผมก็ยังเป็นโจวอี้ เป็นเพื่อนบ้านที่ดีของพวกคุณสามคน ผมเข้าใจว่าผมหล่อมาก แต่อย่าบูชาผมเลย ผมเป็นแค่ตำนานน่ะ แหะ ๆ”    

“หน้าไม่อาย!”   

“ไร้ยางอาย!” 

"หนังคงด้านเกินไป!"  

อู๋ฉี่หาง หวังเจิ้งเหว่ย และหยางจื่อต้งหัวเราะและสบถแซวพร้อมกัน

อู๋ฉี่หางหมดสติไปเมื่อคืนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นฉากที่โจวอี้ช่วยพวกเขาไว้ แต่ได้ยินหวังเจิ้งเหว่ยและหยางจื่อต้งเล่ารายละเอียดว่าโจวอี้เป็นคนจัดการสั่งสอนพวกในบาร์ซินเทียนแทนพวกเขา

และนั่นทำให้เขาประทับใจมาก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด อู๋ฉี่หางประทับใจที่โจวอี้กล้าบุกเข้าไปในถ้ำของมังกรและเสือเพื่อช่วยพวกเขาและยังฆ่าคนเพื่อพวกเขา

ความเมตตานี้หนักเท่าภูเขาเชียวล่ะ และมิตรภาพนี้ลึกซึ้งยิ่งกว่ามิตรภาพระหว่างพี่น้องของเขาเสียอีก

โจวอี้หัวเราะ  

พวกเขาพูดคุยกันสักพัก อู๋ฉี่หางก็นึกกังวลและถามว่า "โจวอี้ แล้วมันจะมีปัญหาอะไรตามมาไหม?"  

“ไม่! ไม่ต้องกังวล! หวงไห่เทาส่งคนมาช่วยดูทุกอย่าง สิ่งที่ควรจัดการก็ถูกกำจัดไปหมดแล้ว และทุกคนก็ได้รับคำเตือนแล้ว ดูเหมือนว่าชายที่ชื่อจางเหล่ยได้มอบเงินจำนวนมากให้กับคนที่ตาย ส่วนลูกน้องที่เหลือก็ได้ค่ารักษาพยาบาลแล้ว" โจวอี้อธิบาย

"ดีแล้ว!" อู๋ฉี่หางพยักหน้าก่อนจะพูดว่า "ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบฟังคำพูดเดิมซ้ำ ๆ แต่ผมก็อยากจะขอบคุณอีกครั้ง"

“เอาเป็นว่าหลังจากที่คุณออกจากที่นี่แล้ว พวกคุณแต่ละคนก็ค่อยเลี้ยงเครื่องดื่มผมแทนคำขอบคุณแล้วกันนะครับ” โจวอี้โบกมือและเดินออกไปข้างนอก จากนั้นก็พูดทิ้งท้ายไว้ว่า "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ผมจะไปทำงานก่อน ถ้าคุณมีอะไร คุณสามารถโทรหาหมอและพยาบาลที่นี่ หรือจะโทรหาผมก็ได้"

"อืม" ชายทั้งสามพยักหน้า 

บัดนี้เหลือเพียงสามคนในห้องพักผู้ป่วยเท่านั้น...

รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาพลันหายไป หลังจากเงียบไปนาน หวังเจิ้งเหว่ยก็พูดขึ้นว่า “มีคนที่ไว้ใจได้ไม่กี่คนในชีวิต ผมคิดว่าผมโชคดีที่มีคุณสองคน แต่ไม่คิดว่าจู่ ๆ ก็มีอีกคนมาแบบนี้ แถมยังรู้จักกันได้ไม่นานแท้ ๆ เราควรขอบคุณเขาจริง ๆ!”

"ใช่!"

"เห็นด้วย!"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน จากนั้นเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขก็ดังขึ้น