หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่42 ที่แท้ก็พวกเดียวกัน

หลังจากที่ทหารและนักผจญภัยจากไป

ทหารโล่ก็เลิกโจมตีพวกซอมบี้ แน่นอนว่ามีซอมบี้บางตัวที่พยายามโจมตีจากการตอบสนองตามสัญชาตญาณเมื่อครู่แต่ไม่นานพวกมันก็สูญเสียเป้าหมายไป

ทหารมืดคือเผ่าพันธุ์เดียวกับซอมบี้ที่วิวัฒนาการด้วยพลังปรับแต่งซอมบี้ของกัสแน่นอนว่ามันดูมีชีวิตที่มากขึ้นกว่าซอมบี้ธรรมดาเหล่านี้ แต่ยังไงบางส่วนในตัวพวกมันก็ยังเป็นซอมบี้

และซอมบี้ก็ไม่ได้รู้สึกเป็นศัตรูตรง ๆกับทหารมืด ถ้าไม่ถูกยั่วยุก่อน

มันเหมือนกับการเผชิญหน้ากับญาติห่าง ๆของตัวเอง สุดท้ายพอทหารโล่เลิกโจมตี พวกซอมบี้ก็พากันแยกย้ายไปเอง

ทหารมืดทั้งหมดจัดการเก็บกวาดสิ่งรอบตัว คว้านแก่นพลังงานจากหัวซอมบี้และหายไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว

...

ออสก้านำคนที่เหลือเดินทางกันต่อไปตอนนี้พวกเขาพ้นจากรังของซอมบี้แล้วก็จริงแต่ระหว่างทางหลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรเพราะเส้นทางนี้ห่างจากเส้นทางเดิม อาจจะทำให้เสียเวลาเพิ่มขึ้นกว่าจะไปถึง

“พวกคุณเคยไปจนถึงที่ดันเจี้ยนค่ายทหารกลางป่านั่นมาแล้วทำไมถึงไม่มีการเตือนเรื่องรังของซอมบี้” มาโครเดินเข้ามาถามออสก้า

ออสก้าเงียบขรึมไม่ยอมตอบ แต่เป็นที่ปรึกษาในเสื้อฮู้ดที่กล่าวแทน

“รังนี้พึ่งเกิดขึ้น”

“...” เบนจามินเงียบไปเพราะไม่รู้ว่าพูดจริงหรือปลอม เนื่องจากมีความเป็นไปได้ทั้งนั้นในโลกหอคอยการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วถือเป็นสิ่งธรรมดาที่สุด

“พวกคุณควรเตรียมตัวให้พร้อม”

“เราไปอีกไม่ไกลก็จะถึง”

“ไม่ไกลเราใกล้ถึงที่นัดหมายแล้ว?”

พวกเขาทั้งสามคนสงสัยแต่ไม่นานก็เข้าใจ ที่แท้จุดนัดหมายที่ว่านั้นก็คือการนัดพบกับหน่วยสอดแหนมที่ส่งไปก่อนหน้านั้นแล้ว

การสื่อสารในโลกนี้ยังคงมีอยู่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักนอกจากการปรากฏตัวของซอมบี้ สัตว์และพืชพรรณ เทคโนโลยีจำนวนมากก็ยังคงอยู่

ที่นี่มีวิทยุสื่อสารที่ยังทำงานในคลื่นเฉพาะแน่นอนว่าการใช้คลื่นวิทยุอาจจะถูกดักฟังได้ง่าย ดังนั้นหน่วยสอดแนมจะรายงานเป็นรหัสลับเฉพาะเท่านั้น

กัสเป็นทหารมาก่อนรหัสลับของเขามีรูปแบบเฉพาะตัว ซึ่งมันมีหลายชุดคำสั่งที่สร้างขึ้นในอนาคต เพื่อไม่ให้การสื่อสารกถูกดักฟังและถอดรหัสได้โดยพวกต่างเผ่าพันธุ์ทำให้มีประสิทธิภาพในการเข้ารหัส

แน่นอนว่ามันไม่ใช่รหัสที่ถอดยากเหมือนกับของในกองทัพแต่เพียงพอในการทำให้คนพวกนี้ไม่สามารถถอดรหัสได้แล้ว

พวกทหารมืดก็ได้รับการถ่ายทอดจากกัสแน่นอนว่าเป็นเหล่าทหารที่ปรึกษาที่ชาญฉลาดในการอ่านและถอดรหัส เพราะทหารมืดทั่วไปสมองทึบเกินไป

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดนัดหมายมันคือป่ารกทึบแห่งหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นพวกออสก้าทหารสอดแนมก็ปรากฏตัวออกมาทีละคน

เบนจามินแทบสัมผัสไม่ได้เลยถึงทหารสอดแนมพวกนี้พวกเขาซ่อนตัวกันอย่างกลมกลืน

“ค่าย ๆ นี้มีอะไรให้น่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ เลย” เบนจามินพึมพำกับพวกของตนเอง

มาโครและเลียมพยักหน้าเห็นด้วยพวกนี้ไม่ใช่ค่ายมือใหม่ แต่มันคือทหารมืออาชีพชัด ๆยิ่งทำให้พวกเขาทั้งสามรู้สึกว่าลอร์ดไนท์ลึกลับขึ้นไปอีก

หลังจากนั้นออสก้า อมีเลียและฮอว์คิงก็พูดคุยกับทหารหน่วยสอดแนมเป็นการส่วนตัวกระทั่งฮอว์คิงแยกตัวออกมา เพื่อมาพูดคุยกับเบนจามิน

“ตอนนี้มีนักผจญภัยจำนวนมากมาที่นี่และยังมีค่ายอีกหลายแห่งที่ส่งทหารมาที่นี่ด้วย...”

ฮอว์คิงเล่าถึงสถานการณ์และอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้เบนจามินและพวกฟังซึ่งมันก็เป็นอย่างที่คิดว่ามีผู้เล่นจำนวนมากได้เดินทางมาที่นี่และขอรับการสนับสนุนจากค่ายต่างๆ

โดยปกติแล้วงานแบบนี้ไม่มีใครอยากจะให้ค่ายเข้ามายุ่งแต่ทุกคนรู้ดีมันไม่ง่ายแบบนั้น

ผู้เล่นนักผจญภัยและลอร์ดไม่เกี่ยวข้องกันแต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็อยู่ในโลกเดียวกัน หอคอยชั้นเดียวกันดังนั้นย่อมต้องเกี่ยวข้องกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอยู่ดี

พื้นที่โล่งกว้างที่มีไม่มากในป่านั้นกลายเป็นสถานที่รวมตัวกันของผู้ที่ต้องการจะไปสำรวจค่ายทหารกลางป่าที่อยู่ห่างไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร

มันเป็นเหมือนกับจุดรวมตัวสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเสี่ยงชีวิตครั้งสำคัญแต่แค่ในพื้นที่นี้ก็ทำให้ทุกลมหายใจตึงเครียดได้แล้ว

เพราะว่าที่นี่มีผู้เล่นนักผจญภัยอยู่จำนวนมากและที่มากกว่าคือทหารจากค่ายต่างๆ ที่ร่วมมือกับผู้เล่น

มี 3 แห่งที่เป็นทหารจากค่ายระดับ 3ประกอบไปด้วย ค่ายโลหิต ค่ายดีแลน ค่ายอสูร ทั้งสามนี้คือค่ายระดับสามที่กุมอำนาจในเขตดัลลัสแห่งนี้

แน่นอนว่าค่ายที่แกร่งที่สุดอย่างค่ายแกนนอนยังไม่ปรากฏตัว

ส่วนในระดับ 2 นั้นมีมากกว่า 10 ค่ายและค่ายระดับ1 อีกจำนวนไม่น้อย แต่ค่ายระดับ 1 ที่รอดมาได้มีเหลือกันอยู่แค่หลักสิบเท่านั้นและบางค่ายถึงกับไม่มีผู้เล่นรอดอยู่เลย

เดาว่าตัวการที่ทำให้รังซอมบี้แตกก็คงมาจากพวกผู้เล่นที่ร่วมมือกับค่ายระดับหนึ่งไม่ก็สองบางแห่งเหล่านี้

ส่วนที่ยังรั้งรอกันอยู่ที่นี่เพราะว่าพวกเขาไม่กล้าเดินทางออกไปตอนนี้ไม่ก็กำลังพักฟื้นเอาแรงและตัดสินใจจะลุยเข้าไปต่อหรือถอยกลับดี

ทหารที่รอดคือผู้รอดชีวิตพวกเขาก็เป็นมนุษย์ไม่ต่างจากผู้เล่นนักผจญภัย

ตอนนี้พวกที่เกิดความลังเลหรือได้รับบาดเจ็บต่างก็หลบมุมอยู่เงียบๆ ส่วนพวกที่เตรียมพร้อมแล้วอย่างค่ายระดับ 3 เริ่มดึงดูดค่ายระดับต่ำกว่าเข้าร่วมรวมถึงเหล่าผู้เล่นด้วย

ด้วยกำลังทหารที่มี ถ้าไม่ทำตามก็คงจะเกิดการต่อสู้ที่นี่ส่วนผู้เล่นนักผจญภัยก็เลือกจะยอมก้มหัวและตัดสินใจเข้าร่วม เพราะว่าการเข้าไปเป็นกลุ่มย่อมดีกว่าฉายเดียวเข้าไปหรือไม่ก็ไม่ได้เข้าไปเลย

นี่คือเหตุผลที่ผู้เล่นนักผจญภัยพยายามจะหาค่ายที่แข็งแกร่งเพื่อดึงกำลังทหารมาเป็นพวกเพราะรู้ว่าจำนวนสามารถกดดันคนเพียงคนเดียวได้

แน่นอนว่าก็ยังมีกลุ่มผู้เล่นที่เลือกจะรวมตัวกันเองอยู่และพวกเขาเรียกกันว่าพันธมิตรผู้เล่นชั่วคราว

ทำให้ตอนนี้ลานกว้างแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มคือพันธมิตรผู้เล่นและค่ายทั้งสาม

การปรากฏตัวของออสก้าและพวกเบนจามินย่อมดึงดูดความสนใจจากทุกฝ่ายแม้ว่าจะมีกำลังทหารรวมแล้วแค่ครึ่งร้อย แต่ว่านั่นเป็นจำนวนที่เยอะมาก

แม้แต่ค่ายระดับ 3 ก็ยังไม่ได้ส่งกำลังทหารมามากขนาดนี้

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าประชากรทั้งหมดของค่ายไม่ใช่ทหารดังนั้นการที่ค่ายแห่งนี้พาทหารมาได้มากถึงครึ่งร้อยก็ถือว่าเป็นจำนวนที่มากแล้ว

ซึ่งก็มีสองความเป็นได้ค่ายนี้แข็งแกร่งมากหรือไม่ก็ลอร์ดของค่ายคงทุ่มกำลังทั้งหมดมาที่นี่แล้ว

ค่ายระดับ 3 ทั้งสามต่างก็ไม่เคยเห็นพวกเขาทำให้ตอนนั้นมีหนึ่งในค่ายที่เข้ามาอยากจะเสนอความร่วมมือให้แต่ก่อนจะได้ลงมือก็มีค่ายโลหิตเลือกจะลงมือก่อน

ผู้เล่นนักผจญภัยของค่ายโลหิตและผู้นำทางทหารของอีกฝ่ายพูดคุยกันก่อนจะรีบเข้ามาขวางคนพวกนั้นเอาไว้ในทันที

“หยุดตรงนี้คือเขตของค่ายโลหิต พวกแกมีสิทธิ์เลือกมาจะเข้าร่วมกับพวกเราหรือไม่ก็ไปจากที่นี่” ผู้นำของค่ายโลหิตแสดงความก้าวร้าวในทันที

ส่วนหนึ่งเพราะชื่อเสียงของพวกเขา ค่ายอื่น ๆรู้ดีเรื่องชื่อเสียงของค่ายโลหิตที่ไม่ได้ดีไปกว่าค่ายโจร ดังนั้นมีไม่กี่ค่ายที่ยอมเข้าร่วมกับพวกเขา

ถ้าค่ายตรงหน้าที่มีครึ่งร้อยไปรวมกับหนึ่งในสองค่ายระดับสามที่เหลือจะทำให้สมดุลกำลังรบโดนทำลายในทันที

“ค่ายโลหิตแสดงอำนาจบาดใหญ่ซะจริง ๆ ได้ถามค่ายดีแลนของพวกเราหรือยัง”ผู้นำทหารของค่ายดีแลนพลันรีบพาคนเข้ามาขวาง

อีกฝ่ายแต่งกายด้วยชุดของกองทัพไม่เหมือนกับโจรอย่างค่ายโลหิตเครื่องแบบของพวกเขานั้นเหมือนกัน กองกำลังด้านหลังก็ยืนอย่างเป็นระเบียบราวกับทหารจริงๆ ทหารพวกนี้ติดอาวุธปืนแทบทุกคนรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 30 นายและนี่แค่ทหารของค่ายยังมีทหารจากค่ายอื่น ๆ ที่เลือกจะเข้าร่วมกับพวกเขาด้วย

“ที่นี่ก็มีค่ายอสูรยืนอยู่หรือว่าพวกเรายืนอยู่ในเขตของค่ายพวกแกด้วย”ผู้นำทหารของค่ายอสูรเดินเข้ามาพวกเขาแต่งกายเหมือนกับนักรบจากชนเผ่ามีชุดหนังเกราะกระดูกมีทั้งอาวุธปืนและอาวุธโลหะผสมผสานกัน

โดยเฉพาะอาวุธปืนกลับเน้นไปที่ความดิบเถื่อนอย่างพวกปืนลูกซองซะเป็นส่วนใหญ่

เบนจามินอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอาวุธทั้งสามค่ายและค่ายอื่นๆ พวกเขาต่างก็มีอาวุธปืนอยู่ในมือ ต่างจากค่ายมิดไนท์ที่ถือแต่อาวุธเย็นเท่านั้น

“ข้าคือสาม พวกนายมาจากไหน ไม่มีธงค่ายหรือว่าเป็นค่ายพึ่งเกิดขึ้นมาใหม่”ผู้นำทหารสามแนะนำตัวและชี้ไปที่ตัวเลขบนอกเสื้อพวกเขา ซึ่งเป็นตัวแทนของชื่อและลำดับอำนาจ

ค่ายพวกเขาใช้ตัวเลขในการกำหนดสิทธิ์กัน มันง่ายและกระตุ้นประชากรในค่ายให้ฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นได้เป็นอย่างดี

ออสก้ายังเงียบขรึมไม่ตอบ ปล่อยให้ฮอร์คิงรับมือไปแทน

“พวกเรามาจากค่ายมิดไนท์ ผู้นำทหารในครั้งนี้คือท่านออสก้า”

“ค่ายมิดไนท์ ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน”

ผู้เล่นนักผจญภัยจากค่ายดีแลนเข้ามาร่วมวงการสนทนานี้ด้วยอย่างไม่เกรงกลัวการต่อสู้เพราะรู้ว่าพวกเขาจะไม่เปิดฉากฆ่ากันตรงนี้ โดยที่ยังไม่ได้เข้าไปด้านในดันเจี้ยนค่ายทหารกลางป่านั้นเพราะหากทำแบบนั้นพวกเขาไม่ได้อะไรกลับไป

“เบนจามิน นักฆ่าซอมบี้”ตอนนั้นเหมือนมีผู้เล่นจดจำเบนจามินได้ ทำให้การสนทนาถูกดึงไปในหมู่นักผจญภัยในที่นี้

หลายคนรู้จักเบนจามินและไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่

แต่การสนทนานั้นกลับไม่เกี่ยวกับผู้ทหารที่กำลังรอคำตอบอยู่ตอนนั้นเองเป็นค่ายระดับ 1 และระดับ 2 ที่เหมือนจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เดี๋ยวก่อน พวกเขามาจากค่ายโรงเรียนดัลลัสใช่ไหมค่ายที่กวาดล้างพวกค่ายระดับ 1 แล้วพึ่งขึ้นมาเป็นค่ายระดับ 2”

“ใช่แน่ ๆ ค่ายมิดไนท์ พวกนี้ที่เคยทำลายค่ายระดับ1 ที่เป็นศัตรูกับพวกเรา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นพวกเราถอยออกมาทัน อาจจะโดนค่ายนี้ตามร่องรอยเจอไปแล้ว”

“พวกนี้บ้ามาก มันฆ่าล้างบางทั้งค่ายเลยไม่มีผู้รอดชีวิตสักคน”

“ไม่มีผู้รอดแล้วใครมันมาเล่าให้ฟังกันว่ะ”

“...”

พอได้ยินเรื่องเล่าค่ายระดับ 3 ทั้งสามค่ายก็เหมือนจะสนใจมากขึ้นแต่ต่างก็แสดงท่าทางที่แตกต่างกันออกไปค่ายดีแลนมองอย่างรังเกียจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ระมัดระวังเป็นส่วนใหญ่

เพราะผู้คนในค่ายเกียจการกระทำที่ชั่วร้ายถ้าเป็นอย่างที่พวกค่ายระดับต่ำพูดคุยกัน นั่นหมายความว่าค่ายนี้ไม่ต่างจากค่ายโลหิตเลย

ส่วนค่ายสัตว์อสูรกลับต่างออกไปพวกเขาสนใจความแข็งแกร่งที่ค่ายมิดไนท์แสดงออกมาโดยเฉพาะการกวาดล้างค่ายระดับ 1 แล้วขึ้นเป็นค่ายระดับ 2 ในเวลาอันสั้น

สุดท้ายคือค่ายโลหิตกลับมีสายตาที่เป็นประกาย

“ที่แท้ก็พวกเดียวกัน”