กระบี่ฟ้าสังหาร

ชิงหยางเดินเตร็ดเตร่เรื่อยเปื่อยจนไปถึงสังเวียนประลองของระดับเขตแดนผสานวิญญาณ 

เด็กหนุ่มมองยังเหล่าศิษย์ระดับเขตแดนผสานวิญญาณห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด

สรรพวิชาที่ใช้ออกนั้นล้วนแล้วแต่ผสานวิญญาณ ส่งให้แต่ละท่วงท่าทรงพลังสุดแสน 

อาวุธระดับกลางประเคนเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด บาดแผลปรากฎบนร่างของเขาเหล่านั้น

" หนักหน่วงรุนแรงโดยแท้ " ชิงหยางพึมพำ 

สองตามองยังชายหนุ่มรูปงามที่ใช้พัดเป็นอาวุธ " พัดนั่นเหตุใดจึงแข็งแกร่งยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ

ชายหนุ่มสะบัดพัดโบกไปมา " วู๊ม " มวลอากาศอัดแน่นก่อตัวเป็นมีดเล็กนับร้อย

" อา " ชิงหยางอ้าปากค้าง สองตามองจ้องยังใบมีดเล็กนับร้อยที่ล่องลอยกลางสังเวียน

" ข้าสร้างได้เพียงกระบี่เล่มเดียว แต่ศิษย์พี่ท่านนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนักถึงกับสร้างใบมีดได้นับร้อย " ชิงหยางพึมพำ

" เจ้าคือชิงหยางรึ " เสียงหนึ่งดังขึ้น 

เด็กหนุ่มเหลียวมองยังต้นเสียง พลางพยักหน้า " เป็นข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ดี " ชายหนุ่มเขตแดนผสานวิญญาณระดับเจ็ดพยักหน้าช้าๆ พลางเดินเข้าหา

" ข้าสงหม่าน ขอท้าประลองเป็นตายกับเจ้า " สงหม่านเอ่ยออกมา 

พลันปรากฎเสียงฮืฮดังทั่วสังเวียน หมู่ชนต่างเหลียวมองยังสองจอมยุทธ 

" ศิษย์พี่ ข้ากับท่านระดับห่างกันยิ่งนัก ข้าเกรงว่าข้าคงมิอาจสู้ท่านได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" กลัวรึ " สงหม่านเอ่ยออกมา พลางเหยียดยิ้ม

" ข้ามิได้กลัว เพียงแต่ข้าประเมินตนเอง ข้าสู้ท่านมิได้อยู่แล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ข้ากับท่านมิได้มีเรื่องโกรธเคืองกัน เหตุใดท่านจึงหมายเอาชีวิตข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" เจ้าทำคุณชายของตระกูลข้าอับอาย หนี้แค้นครานี้เห็นทีมีแต่ชีวิตของเจ้าที่จะชำระได้ " สงหม่านเอ่ยออกมา

" ข้าไปทำคุณชายตระกูลเจ้าเจ็บแค้นตั้งแต่เมื่อใด บอกข้าที " ชิงหยางเอ่ยออกมา

สงหม่านพลันนิ่งเงียบ เขารู้ว่าเขาพลาดแล้วที่เปิดเผยเรื่องราวออกไป

" กรอด " สงหม่านกัดกรามแน่น พลางมองยังเด็กหนุ่ม

" หากเจ้ากล่าวเช่นนี้ การประลองครานี้คงมิเกิดขึ้น " สงหม่านเอ่ยออกมา แลเร่งเดินจากไป

" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้ม เขาเองครุ่นคิดว่าคงเป็นที่สงหม่านเก็บอารมณ์มิอยู่จึงอยากระบายแค้น 

ร่างสูงสลัดความคิดทิ้งไป แลจ้องมองยังการประลองต่อ 

" หากสามารถสร้างกระบี่ปราณได้มากร้อยถึงเล่มจะเป็นเช่นใด " ชิงหยางพึมพำ

ร่างสูงชมการประลองของชายหนุ่มใช้พัดจนจบ พลางพยักหน้า

" แม้นศิษย์พี่ท่านนั้นจะแพ้ แต่ก็แพ้เพราะบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว " ชิงหยางพึมพำ

เสียงของชิงหยางแม้นมิดัง แต่กลับได้ยินทั่วสังเวียน 

ชายหนุ่มใช้พัดให้แปลกใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะเรื่องที่เขาบาดเจ็บนั้นมิได้เอ่ยปากบอกผู้ใด 

" เหตุใดชิงหยางจึงรู้ " ชายหนุ่มพึมพำ พลางก้าวเท้าลงจากลานประลอง

" หากเจอคราหน้า คงต้องถามไถ่ดูสักครา " ชายหนุ่มพึมพำ แลเร่งเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

" เราก็ไปฝึกฝนบ้างดีกว่า " ว่าแล้วเด็กหนุ่มเร่งทะยานร่างกลับยังบ้านไม้ซุงในทันใด 

" มา " ชิงหยางเรียกกระบี่ไม้ออกมา 

" ก่อนอื่น ต้องสร้างปราณกระบี่ขึ้นมาก่อน " ชิงหยางพึมพำ 

" แล้วต้องทำเช่นใด " ชิงหยางพึมพำ 

เขาทิ้งร่างลงนั่งยังพื้น พลางครุ่นคิด 

" รู้ว่าใช้ปราณพลังสร้าง แต่ต้องสร้างเช่นใด " ชิงหยางพึมพำ 

เขาครุ่นถึงคราที่ชายหนุ่มสร้างมีดเล็กนับร้อย เด็กหนุ่มพยักหน้าช้าๆ 

ชายหนุ่มแผดปราณพลังออกมาเพื่อสร้างมีดเล็ก พลันปรากฎมีดเล็กนับร้อยล่องลอยในอากาศ

เขาเห็นชายหนุ่มกำหนดจิตของตน แลแบ่งจิตออกบังคับมีดสั้น เมื่อมีดสั้นมีจิตวิญญาณมันก็สามารถโบยบินได้เอง 

" ใช้ทั้งปราณ ใช้ทั้งจิต " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มวาดมือโบกไปมาพร้อมกับส่งปราณพลังไปยังฝ่ามือของตน " วู๊มมม " พลันปรากฎปราณกระบี่ 

" อ้า " ชิงหยางร้องออกมาในมันใด เขาฉีกยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง

" โอ้ " เจ้าสำนักร้องออกมา เขามิอยากจะเชื่อสายตาของตนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ถึงกับสร้างกระบี่ปราณได้ 

" แม้นจะบางเบา แต่นี่ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว " เจ้าสำนักเอ่ยออกมา

" ไอ้หนู ตั้งใจฝึกฝนให้ดี " เจ้าสำนักพึมพำ

" วู๊มมม " กระบี่ปราณแผดปราณพลังออกอย่างบ้าคลั่งจนมวลอากาศกระเพื่อมไหว

ชิงหยางวาดมือบังคับกระบี่ปราณให้ลอยไปมา ทั้งขึ้นบน ลงล่าง ซ้าย ขวา วนรอบตนเอง 

" วูบ " พลันกระบี่ปราณหายไป 

" ฟู่ว " เด็กหนุ่มเป่าปากออกมาอย่างแรง 

" ใช้ปราณพลังไปมากมายยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ

" มิน่าวิชาเหล่านี้จึงเป็นวิชาระดับสูง เหมาะสำหรับผู้ที่มีพลังปราณมากมาย " ชิงหยางพึมพำ

" หากว่าอยู่ยังเขตแดนผสานฟ้าดิน ข้าคงสามารถฝึกฝนทุกอย่างได้เป็นแน่ " ชิงหยางพึมพำ

" เดี๋ยว เมื่อครู่รู้สึกว่ากระบี่ปราณนั้น สามารถสังหารเขตแดนผสานวิญญาณระดับสี่ได้ " ชิงหยางพึมพำ

" ข้าใช้ปราณพลังมากเกินไป " ชิงหยางพึมพำ

" ต้องลดปราณพลังลง แต่ยังคงแข็งแกร่งโจมตีเขตแดนผสานวิญญาณระดับสี่ได้ แลต้องมิกินปราณพลัง " ชิงหยางพึมพำ

" จะทำเช่นใด " ชิงหยางพึมพำ

" หากกักเก็บพลังปราณไว้นอกตันเถียนได้คงดี " ชิงหยางพึมพำ

" ป้าบ " เด็กหนุ่มตบมือฉาดใหญ่ 

" ข้านี่ช่างโง่ยิ่งนัก " ชิงหยางเขกหัวตนเอง

" ปราณพลังสามารถกักเก็บไว้ที่กล้ามเนื้อได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมาพลางฉีกยิ้ม

" อึก " โอสถรวมปราณกำมือใหญ่ถูกกลืนลงไปอย่างเร็วรี่ 

เด็กหนุ่มรอให้พลังฟ้าดินกระจายออกสู่กล้ามเนื้อ เมื่อพลังฟ้าดินแทรกซึมลงไปในกล้ามเนื้อ

เด็กหนุ่มกลืนโอสถรวมปราณชุดสุดท้ายลงไป เขามิเคยเสียดายทรัพยากรที่ใช้ฝึกฝนยิ่งทำให้ตนเองแข็งแกร่งแล้วก็ยิ่งเป็นการดี

เมื่อพลังทั่วร่างเต็มปรี่ ชิงหยางตั้งสมาธิกำหนดไปยังกล้ามเนื้อของตน 

" วิ้ง " พลันปรากฎกระบี่ปราณสีขาววาววับล่องลอยอยู่เหนือศีรษะ 

" ชัดเจน คมกริบ ราวกระบี่จริง " ชายชราเหลาพึมพำ

" นี่มันสัตว์ประหลาดสัตว์ชัดๆ " ชายชราอีกคนพึมพำ 

เด็กหนุ่มกำหนดจิตของตนไปยังกระบี่ปราณ " วู๊ม " กระบี่ปราณพลันสะบัดไปมา 

" ฟิ้ว " มันพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็วจนคล้ายลำแสงพุ่งทะยาน 

" ตูมม " กระบี่ปราณเจาะทะลวงต้นไม้ใหญ่ทะลุออกออกอีกฝั่ง 

" ยังอยู่ " ชิงหยางร้องออกมา พลางฉีกยิ้มอย่างยินดี 

ทุกคราที่ใช้ปราณพลังกระทบสิ่งใด ปราณพลังนั้นพลันสลายกลายเป็นแรงระเบิดแต่กระบี่ปราณของเด็กหนุ่มนั้นกลับยังคงอยู่

แสดงให้เห็นว่ากระบี่ปราณที่เด็กหนุ่มสร้างขึ้นนั้นแข็งแกร่งราวกระบี่ชั้นเลิศ ทั้งยังคงรูปได้ยาวนาน 

" สูญเสียปราณพลังที่กล้ามเนื้อเพียงส่วนเดียว แต่ในตันเถียนยังเต็มปรี่ " ชิงหยางฉีกยิ้มออกมา

" มาถูกทางแล้ว " ชิงหยางยกยิ้ม

" แต่ยังมีปัญหาอยู่อย่าง เมื่อครู่มิสามารถแบ่งจิตออกไปทำอย่างอื่นได้นอกจากควบคุมกระบี่ปราณ " ชิงหยางพึมพำ

" หากมิสามารถทำได้ เห็นทีระหว่างต่อสู้คงลำบากเป็นแน่ " ชิงหยางพึมพำ

" ต้องฝึกกำหนดแยกจิต " ชิงหยางพึมพำ 

" นี่คือปัญหาใหญ่ " ร่างสูงพึมพำ

" มันเหาะได้ เช่นนั้นแล้วข้าจะลองขี่มันดู " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" มา " เด็กหนุ่มเรียกกระบี่ปราณกลับมา พลางทะยานร่างขึ้นเหยียบกระบี่ปราณ

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เด็กหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อกระบี่ปราณลอยตัวอยู่เหนือผืนพาราสิบจ้าง

" ข้ามิต้องรอจนถึงผู้สัมผัสฟ้าดิน ข้าก็บินได้แล้ว " ชิงหยางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

" ไอ้เด็กคนนี้มันช่างทำให้ข้าแปลกใจอยู่ตลอดเวลา " ชายชราเหลาที่เฝ้าติดตามเด็กหนุ่มเอ่ยออกมา

เขาเป็นคนที่รับอาสาดูแลเด็กหนุ่ม เขาจึงรู้เรื่องของเด็กหนุ่มมากมาย 

" วิเศษ วิเศษ " ชายชราหลายคนที่คอยปกป้องเอ่ยออกมา

" รู้สึกว่าเล็กไปมิมั่นคง ลองขยายใหญ่ขึ้น " เด็กหนุ่มเอ่ยออกมา 

" วู๊มมม " กระบี่ปราณพลันขยายออกราวสิบชุ่น 

" ดี ดี " ชิงหยางระเบิดเสียงร้องออกมา

" แต่กินปราณพลังของกล้ามเนื้อไปถึงห้าส่วน " ชิงหยางพึมพำ

" เช่นนั้นแล้ว คงต้องเก็บไว้ใช้หนี เห็นจะดี " ชิงหนางพยักหน้าช้าๆ 

เขายังมิกล้าบินสูงกว่านี้ เพราะหากมีสิ่งใดผิดพลาดอาจกลายเป็นฆ่าตัวตายเพราะกระบี่ปราณของตน

" เก็บก่อน ยังมีเรื่องราวให้ทำอีกมาก " เด็กหนุ่มพึมพำ แลบังคับกระบี่ปราณร่อนลง 

" ตุบ " กระบี่ปราณร่อนลงยังผืนพาราอย่างแผ่วเบา 

เด็กหนุ่มวาดมือออกไป " ฝุบ " พลันกระบี่ปราณสลายหายสิ้น 

" หมัดอัสนี " ชิงหยางร้องตะโกนสุดเสียง พลางเหวี่ยงหมัดชกออกสุดแรง

" เปรี้ยงง " สายอัสนีพุ่งทะยานออก แสงม่วงแปลบปลาบทั่ว

" ตูมม " ต้นไม้ยักษ์ระเบิดออกเป็นจุณ 

เหล่าผู้ชราทั้งหลายต่างเบิกตากว้าง เมื่อเห็นเด็กหนุ่มใช้หมัดอัสนีออกไปห้าครั้งติด