[จบ] ฉันก็แค่อยากอยู่เงียบ ๆ

บทที่ 59 พลาดอีกแล้ว! 

แม่ชีติดอยู่กับตาข่ายใยแมงมุมแล้ว เตรียมพร้อมได้! 

เสี่ยวอี้ที่อยู่ในสภาพนี้เริ่มใจเต้นรัว เมื่อมนุษย์ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ หัวใจย่อมตื่นตระหนกเป็นธรรมดา 

เธอต้องพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่า "อย่ากลัวเลย ๆ ท่านนักบวชและนักผจญภัยที่ทรงพลังอีกสามคนซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ นี้แล้ว ถ้าฉันตกอยู่ในอันตราย พวกเขาจะออกมาช่วยฉัน แล้วตอนนี้มือขวาของฉันก็ยังใช้งานได้อยู่ ฉันสามารถดึงอาวุธปืนสั้นจากต้นขามาโจมตีไอ้แมงมุมกินคนนั่นได้!" 

หลังจากพูดแบบนี้กับตัวเองหลายครั้งเธอก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น และแสร้งทำเป็นดิ้นรนดึงเขย่าใยแมงมุมพลางจ้องไปที่หลุมซึ่งอยู่ไม่ห่างนัก 

ในเวลานี้ ร็อบบ์ กอร์ดา จีค และเชอริลต่างก็จับจ้องที่หลุมแมงมุมตาไม่กะพริบ 

เมื่อแมงมุมกินคนออกมา แผนการของพวกเขาคือกระโดดเข้าไปตะครุบมัน และจับเป็นมันมาให้ได้ 

จีคกระซิบว่า "ระวังตัวด้วย แมงมุมชนิดนี้มีสองปาก หนึ่งคือตรงหัวมนุษย์ และอีกหนึ่งอยู่ใต้ท้องของมัน ซึ่งเป็นตำแหน่งของหัวที่แท้จริงของมันนั่นแหละ ปากทั้งสองสามารถกัดได้อย่างรุนแรง อย่าถูกกัดเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคุณจะเป็นอัมพาตและเสียชีวิตจากอาการหายใจล้มเหลว แม้ว่าเราจะมีนักบวชที่สามารถล้างพิษได้ แต่เราควรพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพิษ!" 

 "เข้าใจแล้ว!" กอร์ดาและเชอริลตอบรับ 

 ร็อบบ์คิดว่า ‘ฉันอาจใช้เวทมนตร์น้ำแข็งเพื่อแช่แข็งแมงมุม เพราะฉันไม่ต้องการใช้มือของฉันจับมัน แต่ฉันกลัวว่าเวทมนตร์ของฉันจะแข็งแกร่งเกินไปจนไอ้แมงมุมนั่นมันอาจจะไม่หยุดนิ่งเพียงอย่างเดียว แต่มันน่าจะตายเลยแหละ อ้อ จริงด้วย! ฉันสามารถใช้กำแพงดินได้ ฉันสามารถสร้างกำแพงดินปิดสี่ทิศล้อมแมงมุมเอาไว้เพื่อจับมันก็ได้นี่นา!’ 

 ในขณะที่เขากำลังคิดเรื่องนี้ เชอริลก็สะกิดเขาเบา ๆ เตือนให้เขามอง 

ทันทีที่เขามองไปยังตำแหน่งนั้นก็พบว่ามีการเคลื่อนไหวในหลุมแมงมุม ส่วนขาของแมงมุมเป็นส่วนแรกที่โผล่ออกจากหลุม ก่อนที่หัวของหญิงสาวสวยจะโผล่ออกมามองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง และเมื่อเห็นผู้หญิงที่อ่อนแอกำลังดิ้นรนบนตาข่ายใยแมงมุม มันจึงค่อย ๆ คลานออกจากหลุม 

ร็อบบ์ดีใจมาก และตอนนี้เขากำลังรอให้มันออกจากหลุม ทันทีที่มันออกมา เขาจะปิดกั้นเส้นทางกลับหลุมของมันด้วยกำแพงดิน ก่อนที่จะวางกำแพงดินอีกสามทิศล้อมจับมันไว้ทันที 

 แมงมุมใกล้จะออกมาทั้งตัวแล้ว! 

 ทันใดนั้นก็มีเสียงคนตะโกนขึ้นว่า "มีผู้บุกรุก ระวัง!" 

เสียงตะโกนนั้นดังมากจนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา แมงมุมกินคนถึงกับตกใจเสียงนั้นจนรีบมุดกลับเข้าไปในรูของมันทันที 

"แม่งเอ๊ย เอาอีกแล้ว!" ร็อบบ์เกือบกระโดดขึ้นมาด้วยความโกรธ 

เขาหันไปมองตามทิศทางของเสียงร้องก็เห็นว่าทหารกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามายังทิศทางของพวกเขาและตะโกนว่า "ระวัง! พวกอันเดธจำนวนมากกำลังบุกเข้ามา!" 

ทหารห้านายวิ่งเข้ามา ตามด้วยทหารโครงกระดูกกลุ่มใหญ่ซึ่งถือดาบและโล่อย่างน้อย 50 ตัว แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งรับ ทหารอีกกลุ่มซึ่งมีห้าคนที่คอยเฝ้าระวังอยู่อีกเนินเขาหนึ่งก็รีบวิ่งลงมาพร้อมกับตะโกนว่า "อันเดธ!" 

ทุกคนหันหลังกลับและเห็นว่าทหารกลุ่มใหม่ก็ถูกไล่มาด้วยทหารโครงกระดูกกลุ่มใหญ่ 

ทั้งหุบเขาอลหม่านในทันที และผู้คนพากันตะโกนขึ้นอย่างตระหนก 

"ชิบหายเอ๊ย! โครงกระดูกพวกนี้มาจากไหนตั้งมากมาย!!" 

"รวมกลุ่ม!" 

 "มารวมกลุ่มกันรอบ ๆ บารอน!" 

จากนั้นเสียงของบารอนก็ดังขึ้น "ฉันเป็นเบอร์เซิร์กเกอร์โว๊ย! ไม่ได้ถนัดในการจัดการกับพวกโครงกระดูก! ไปรวมกลุ่มที่แม่ชีโน่นสิ!" 

 "รับทราบ รับทราบ! รีบไปรวมตัวที่แม่ชีเร็วเข้า!" 

"นักบวชสามารถสร้างเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ในทันทีนี่นา พวกเรารีบไปรวมกับคุณแม่ชีเร็วเข้า!" 

เสียงแห่งความโกลาหลดังขึ้นทุกหนทุกแห่งพร้อมกับเสียงอาวุธและเสียงลูกศรดังหวีดหวิวเป็นระยะ

เหล่าทหารวิ่งออกไปทุกทิศทางเพื่อต่อสู้หรือไม่ก็ถูกกลุ่มโครงกระดูกไล่ตาม

ทันใดนั้นทุกคนก็มารวมตัวกันรอบ ๆ เสี่ยวอี้ 

ขณะนี้เสี่ยวอี้กำลังถูกแขวนอยู่บนตาข่ายใยแมงมุม เธอมองเห็นทุกอย่างชัดเจนจากมุมสูงพลางสวดคาถาอย่างเงียบ ๆ 

ทันทีที่ทหารมาถึง เธอจึงตะโกนขึ้นว่า "ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์!" 

มือขวาของเธอซึ่งเป็นมือเดียวที่สามารถเคลื่อนไหวได้พลันปล่อยแสงสีทองครอบคลุมออกมา 10 หลาทันที ทหารทุกคนที่อยู่ใกล้ ๆ เธอได้รับการรักษา และอาการบาดเจ็บของพวกเขาก็ฟื้นตัวขึ้นมาเล็กน้อย 

โครงกระดูกหลายโครงที่พุ่งเข้ามาในเขตถูกทุบด้วยพลังของประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ และแม้ว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ของเธอจะไม่มากนักแต่ก็มีผลอย่างมาก โครงกระดูกที่วิ่งเร็วที่สุดถูกกระแทกด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์และกระเด็นกลับเกือบจะแตกสลาย 

พวกทหารเริ่มมีขวัญกำลังใจขึ้นมา "เยี่ยมมาก! แม่ชีเป็นศัตรูของอันเดธอย่างแท้จริง!"

หลังจากสรรเสริญแม่ชีแล้ว ทหารก็มองไปที่เสี่ยวอี้ที่ถูกแขวนอยู่บนตาข่ายใยแมงมุมและถามอย่างโง่งมว่า "คุณแม่ชีกำลังทำอะไรอยู่บนนั้น? ทำไมต้องแขวนตัวเองบนตาข่ายใยแมงมุม" 

เสี่ยวอี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "เอาฉันออกจากตาข่ายใยแมงมุมนี้ก่อน ฉันจะได้สามารถจัดการกับโครงกระดูกพวกนี้ได้ถนัด ๆ!" 

ทหารหลายคนรีบตัดใยแมงมุมในขณะที่เสี่ยวอี้ยังคงท่องบทสวดต่อไป เธอโบกมืออีกครั้ง ลำแสงแสงศักดิ์สิทธิ์ก็พุ่งเข้าใส่ทหารโครงกระดูกจนล้มลงในระยะไกล 

การอธิบายนี้อาจดูเหมือนจะช้า แต่แท้จริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว 

เมื่อถึงเวลาที่ร็อบบ์และนักผจญภัยทั้งสามคนออกมาจากด้านหลังต้นไม้ ทุกอย่างก็วุ่นวายแล้ว 

ทหารกำลังต่อสู้กับกองทัพโครงกระดูกและบางครั้งผู้คนก็ได้รับบาดเจ็บในขณะที่โครงกระดูกยังคงกรูกันออกมาจากทั้งสองด้านของหุบเขา ไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่ตัวกันแน่

บารอนรีบกระโจนหนีออกจากวงล้อม ตามด้วยพวกผู้คุ้มกันหลายคนซึ่งหนึ่งในนั้นได้รับบาดเจ็บที่ขา ความเร็วของเขาไม่เร็วขนาดนั้นและกำลังจะถูกพวกโครงกระดูกรุมฆ่า 

ดวงตาของบารอนเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาใช้สกิลโลหิตคลั่งและแกว่งดาบของเขาออกไป ส่งผลให้โครงกระดูกทั้งสามถูกตัดออกเป็นชิ้น ๆ 

อย่างไรก็ตาม อันเดธไม่ง่ายที่จะฆ่า และโครงกระดูกที่แตกออกก็ยังสามารถกลับมารวมตัวกันใหม่เพื่อไล่ล่าพวกเขาอีกครั้ง 

"วิ่ง!" บารอนดึงทหารของเขาด้วยมือและพูดว่า "เมื่อคุณไปถึงนักบวชและแม่ชี คุณจะปลอดภัย" 

 ร็อบบ์ถอนหายใจเมื่อเห็นความพินาศไปทุกที่ "แมงมุมของฉันต้องไม่กล้าออกมาจากหลุมตอนนี้แน่! แล้วแบบนี้ฉันจะทำถุงน่องได้ยังไง? พวกแก... พวกแกต้องชดใช้ให้ฉัน!" 

"คุณร็อบบ์" กอร์ดาตะโกน "เราเอาเงินของบารอนมาแล้ว ดังนั้นเราต้องต่อสู้เพื่อเขาในครั้งนี้" 

ร็อบบ์กล่าวว่า "ช่างเถอะ! ตอนนี้ฉันจับแมงมุมไม่ได้แล้ว" 

กอร์ดาหยิบโล่ขึ้นมาด้วยมือซ้ายและถือดาบในมือขวา ก่อนจะคำรามและรีบพุ่งเข้าไป 

จีคและเชอริลยักไหล่ก่อนจะเข้าร่วมการต่อสู้กับกอร์ดา 

ส่วนร็อบบ์มองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่ามีการต่อสู้อยู่ทุกหนทุกแห่ง 

เอายังไงดี? แต่ถ้าตอนนี้ฉันขี้เกียจก็คงจะแย่ใช่ไหม…