ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “เด็กสาว ร่างไร้วิญญาณ...”

        เสิ่นเสวียนและเริ่นเสี้ยวเทียนโดนโจมตีด้วยสองคำนี้ทำให้พวกเขามิอาจสงบลงได้

        ราชามารตะวันตกที่ดูเจ้าชู้ ยังมีเรื่องแบบนี้อีกด้วย

        แสดงว่าตอนที่กล่าวถึงเรื่องสุสานออกมาก่อนหน้านี้ราชามารตะวันตกวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้วราชามารตะวันตกที่ยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

        แต่ก็ถูกต้องแล้วคนที่อยู่ในหุบเขาสุขาวดีและก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ ใช่คนธรรมดาที่ไหนกัน

        “ขอโทษด้วยที่ข้าปิดบังพวกเจ้าไว้ข้ารู้จักกับนางมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาข้าโดนไล่ล่าจึงเข้ามาซ่อนตัวในหุบเขาสุขาวดีตอนนั้นนางมีอายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น เป็นสตรีจากตระกูลใหญ่แต่กลับตามข้ามายังหุบเขาสุขาวดีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นตอนมาถึงที่นี่ครั้งแรกนางโดนโจมตีและต่อว่าอยู่ทุกวันข้าสาบานไว้ว่าจะพยายามเติบโตให้ดีเพื่อมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้กับนาง”

        ราชามารตะวันตกกล่าวถึงตรงนี้แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน เหมือนมีลำแสงเปล่งประกายคล้ายว่าเขาย้อนกลับไปยังช่วงวัยหนุ่มอีกครั้ง

        เด็กสองคนไร้เดียงสาเปรียบดั่งคู่รักในวัยเด็ก

        เพราะครอบครัวโดนสังหารทำให้เขาต้องซ่อนตัวนางเป็นสตรีจากตระกูลใหญ่ เปี่ยมไปด้วยทรัพย์และสมบัติกลับตามเขามาโดยไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย

        ในหุบเขาสุขาวดีทั้งสองผ่านวันและคืนที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตมาด้วยกันสร้างชื่อเสียงขึ้นมาอย่างช้าๆ จนโด่งดังในระดับหนึ่ง

        ตอนนั้นราชามารตะวันตกมีอายุสิบเก้าปีส่วนนางมีอายุสิบแปดปี

        ราชามารตะวันตกในตอนนั้นนับเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยากในหุบเขาสุขาวดีเขามาเจอช่วงเปิดสุสานโดยบังเอิญทั้งสองคนจึงหารือกันแล้วตัดสินใจเข้าไปตามหาของล้ำค่าในนั้น

        เดิมทีคิดว่าจะเจอของล้ำค่าที่ทำให้ก้าวหน้าไปในเส้นทางของการฝึกฝนแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องแยกจากกันตลอดกาล หลังออกจากสุสานมาแล้วเขาได้โชคอย่างยิ่งใหญ่ ทำให้ก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด

        น่าเสียดายที่นางต้องอยู่ในนั้นไปชั่วนิรันดร์

        เสิ่นเสวียนและเริ่นเสี้ยวเทียนฟังเรื่องเล่าของราชามารตะวันตกโดยไม่มีใครกล่าวอะไรเลย

        เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าควรกล่าวอะไรดีเขาคนหนึ่งเป็นตัวประหลาดที่ใช้ชีวิตมากว่าพันปีแล้วด้านเดียวที่ว่างเปล่าก็คือความรัก

        เริ่นเสี้ยวเทียนในตอนนี้กลับดำดิ่งลงไปในความคิดแล้วเขาก็กล่าวกับราชามารตะวันตก “วางใจเถอะ ขอเพียงข้าออกมาได้ข้าจะพานางออกมาด้วยอย่างแน่นอน”

        เสิ่นเสวียนไม่เคยเห็นเริ่นเสี้ยวเทียนจริงจังขนาดนี้มาก่อนเหมือนเรื่องเล่านี้เสียดแทงเข้าไปโดนส่วนที่เจ็บปวดของเขาด้วย

        "ขอบใจมาก นางอยู่ในอาณาเขตที่สาม ข้างๆศิลาดอกท้อก้อนหนึ่ง”

        ราชามารตะวันตกยิ้มบางๆ สามสิบปีที่ผ่านมานี้สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดคือมิอาจพานางออกมาได้ เขาต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดในทุกวันจากนั้นเขาก็เริ่มพึ่งพาสุรา ฤทธิ์ของสุราทำให้จิตใจของเขาด้านชาไปสักพักทำให้เขามีความสุขขึ้นมาบ้าง

        “วางใจเถอะ พวกข้าต้องพานางออกมาได้อย่างแน่นอน”

        เสิ่นเสวียนกล่าวปลอบประโลมอีกฝ่ายเช่นกัน

        “ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทำได้เดี๋ยวข้าจะบอกเล่าสภาพแวดล้อมภายในสุสานให้พวกเจ้ารู้คร่าวๆ”

        ราชามารตะวันตกควบคุมอารมณ์ได้แล้วจึงอธิบายให้พวกเสิ่นเสวียนฟัง

        เพราะเขาเคยเข้าไปแล้ว จึงพอจะรู้เกี่ยวกับภายในนั้นบ้าง

        ตลอดทั้งคืน เขาเล่าเรื่องราวมากมายอย่างละเอียดสุดท้ายแล้วยังมอบแผนที่ให้พวกเสิ่นเสวียนอีกด้วยแผนที่นี้คือสิ่งที่เขาวาดขึ้นด้วยตนเองตลอดสามสิบปีที่ผ่านมาแสดงให้เห็นถึงสถานที่และถนนทุกสายที่เขาฝันถึงในทุกวัน

        แค่นี้ก็ดูออกแล้วว่าเป็นความรักที่ล้ำลึกมากเพียงใด

        เสิ่นเสวียนเข้าใจแล้ว การเข้าไปในสุสานครั้งนี้ไม่เพียงเพื่อตามหาของล้ำค่าเท่านั้นยังต้องทำภารกิจที่สำคัญของราชามารตะวันตกให้สำเร็จอีกด้วย

        รุ่งสางวันต่อมาหากมองไปยังทะเลสาบจะเห็นฐานที่มั่นของอำนาจต่างๆ เข้ายึดครองพื้นที่ไว้แล้วและกระจายตัวกันออกไปเรื่อยๆ คิดคำนวณคร่าวๆ อย่างน้อยน่าจะมีคนมากกว่าหมื่นคน

        แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่ได้เข้าไปในสุสานทั้งหมดส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้ติดตาม คนที่เข้าไปในสุสานได้จริงๆ มีไม่ถึงพันคนด้วยซ้ำ

        ที่คนเหล่านี้มาเฝ้าอยู่ด้านนอกเพื่อป้องกันไม่ให้ของล้ำค่าที่ได้มาจากในนั้นโดนผู้อื่นแย่งชิงไป

        กฎของหุบเขาสุขาวดีคือเช่นนี้ทุกคนจะเห็นอีกฝ่ายเป็นอาหาร หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยอาจถึงตายได้

        ผ่านไปอีกประมาณหนึ่งชั่วยามที่นี่เริ่มวุ่นวายขึ้นแล้ว บ้างก็กำลังเตรียมอาหาร บ้างก็กำลังฝึกฝนดูคึกคักเป็นอย่างมาก

        เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วทุกคนต่างกินอาหารในอาณาเขตของตนเอง ส่วนราชามารทิศเหนือกำลังนั่งสมาธิ ผู้ติดตามของเขาวิ่งไปจับปลาในทะเลสาบกว่าจะได้ปลามาสองตัวต้องเสียพลังไปแล้วครึ่งวัน และยังไม่พอกินอีกด้วย

        “เจ้าเหนือ หากว่าหิวก็มากินที่นี่ได้ที่นี่มีอาหารอยู่มากมาย”

        ราชามารตะวันตกมีจานอาหารวางอยู่มากกว่ายี่สิบจานเพียบพร้อมไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด เสิ่นเสวียน เสิ่นเสี่ยวเม่ย เริ่นเสี้ยวเทียนและราชามารตะวันตกล้อมวงนั่งกันอยู่ที่พื้น กำลังจะเริ่มกินอาหารแล้วนี่คือข้อดีของการเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า จะได้ไม่หิวในช่วงคับขัน

        ราชามารทิศเหนือนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่แต่ท้องของเขากลับไม่เชื่อฟังเขาเลย

        ในโลกนี้แม้ฝึกฝนถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์แล้วก็ยังไม่คุ้นชินกับการอดอาหารอยู่ดีพลังฟ้าดินมีอยู่อย่างเหลือเฟือ แต่กลับพัฒนาเพียงพลังต่อสู้ไม่พัฒนาในด้านอื่นเลย หากไม่หิวคงเป็นเรื่องแปลก

        “ท่านราชามาร ราชามารตะวันตกเชื้อเชิญเช่นนี้แล้วพวกเราไปกินอาหารกับพวกเขาเถอะ!”

        ขณะนั้นเอง เหลยป้าเทียนที่นั่งอยู่ข้างๆกล่าวกับราชามารทิศเหนือเบาๆ

        เมื่อได้ยินคำของเหลยป้าเทียนราชามารทิศเหนือจึงลืมตาขึ้น เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างๆพรมวิเศษของราชามารตะวันตกด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง

        “เป็นอย่างไร ตอนนี้กล้ามาแล้วหรือไม่กลัวข้าขังเจ้าไว้แล้วหรือ”

        ราชามารตะวันตกมองราชามารทิศเหนือที่นั่งลงข้างๆพลางกล่าวอย่างโกรธๆ

        ราชามารตะวันตกในตอนนี้มีสิทธิ์ที่จะกล่าวเช่นนี้เพราะพรมวิเศษคืออาณาเขตของเขา แม้ราชามารทิศเหนือจะเข้ามาในนี้แต่เขายังคงเป็นเจ้าของอยู่ดี

        “หากว่ากลัวข้าคงไม่เข้ามาหรอก”

        ราชามารทิศเหนือหยิบจอกสุราขึ้นแล้วดื่มจนหมด

        ส่วนเหลยป้าเทียนกลับยืนอยู่ข้างๆ ไม่ต้องกล่าวถึงจอกของเขาเลยแม้แต่คำเชื้อเชิญก็ยังไม่มี

        “ให้คุณชายนั่งลงด้วย”

        ราชามารทิศเหนือกล่าว

        ราชามารตะวันตกไม่ได้กล่าวอะไรกลับเป็นเสิ่นเสวียนที่นั่งอยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นแทน

        “เจ้าลองถามเขาดูว่ามีสิทธิ์นั่งหรือเปล่า”

        เสิ่นเสวียนยกจอกสุราขึ้นจิบก่อนกล่าวเสียงเบาแม้ต้องเผชิญหน้ากับราชามารทิศเหนือที่มีพลังยุทธ์ขั้นจักรพรรดิแต่เขายังคงมีท่าทางสบายๆ

        “สหายเสิ่น ก่อนหน้านี้ข้าผิดไปแล้วข้าต้องขอโทษพวกเจ้าจากใจจริง หวังว่าพวกเจ้าจะอภัยให้ข้าด้วย”

        เหลยป้าเทียนในตอนนี้ดูเป็นคนดีมาก เขายืนอยู่ข้างๆกล่าวกับเสิ่นเสวียนอย่างถ่อมตัว

        ในคำพูดสามารถสัมผัสได้ว่าเหลยป้าเทียนหวาดกลัวเสิ่นเสวียนเป็นอย่างมาก

        กลัวมาก กลัวมากๆ แบบนั้นเลย

        ส่วนเริ่นเสี้ยวเทียนก็ยิ้มมุมปากอย่างแฝงความนัยพลางเหลือบมองเหลยป้าเทียน

        หลายวันมานี้ แม้ความสัมพันธ์ระหว่างเหลยป้าเทียนกับราชามารตะวันตกจะดีขึ้นเรื่อยๆแต่ก็ไม่เคยได้เจอพวกเสิ่นเสวียนมาก่อนเลยครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันในหุบเขาสุขาวดี

        “เจ้าชื่ออะไร”

        ราชามารทิศเหนือสนใจเสิ่นเสวียนมาตั้งแต่แรกแต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมากระทั่งเหลยป้าเทียนมีท่าทีอย่างนั้นจึงถามออกมาอย่างอดไม่ได้

        “ชื่ออะไรไม่สำคัญที่สำคัญคือเขาเคยตอบแทนข้าด้วยความชั่ว ท่านคิดเห็นอย่างไร”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับราชามารทิศเหนือ

        “หืม? คุณชายมันเกิดอะไรขึ้น” ราชามารทิศเหนือรู้สึกตกตะลึงเหลยป้าเทียนในความทรงจำของเขาเป็นคนเฉลียวฉลาดมาก เป็นสุภาพบุรุษมากเหตุใดถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้

        “คือว่า... มันเป็นเรื่องนานมาแล้ว”

        เหลยป้าเทียนลังเลอยู่นานและไม่กล่าวออกมาสักที

        “ช่างเถอะ เขาหน้าบางเช่นนี้คงไม่กล้าเล่าเดี๋ยวข้าเล่าแทนเขาเอง”

        เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าวกับราชามารทิศเหนือ“ก่อนหน้านี้ในร่างของเหลยป้าเทียนมีพิษสะสมได้ยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนกับสหายเสิ่นของข้าสัญญาว่าจะตอบแทนสหายเสิ่นของข้าหากรักษาหายแล้ว เรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม”

        “ไม่ผิดปกติเลย”

        “ใช่แล้ว สหายเสิ่นของข้าต้องเสียพลังไปมากในที่สุดก็ถอนพิษออกจากร่างให้เขาได้ทว่าหลังจากนั้นเขากลับคำและยังทำร้ายพวกข้าอีก ท่านว่าเรื่องนี้ยังทนได้อีกไหม”

        “ไม่ได้”

        ราชามารทิศเหนือพยักหน้าพลางหันมองเหลยป้าเทียน

        “คุณชาย มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงหรือ”

        ราชามารทิศเหนือกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแม้เขาเป็นคนปกป้องคนใต้บัญชา แต่ยังแยกแยะถูกผิดได้อยู่

        “ท่านราชามาร ข้าผิดไปแล้วตอนนั้นข้าลุ่มหลงไปจนทำผิดพลาด ท่านราชามารโปรดอภัย”

        แล้วเหลยป้าเทียนก็คุกเข่าลงต่อหน้าคนมากมายในที่นั้น