บรรยากาศภายในชั้นบนสุดของหอสมุดเมจิกทาวน์ที่เดิมทีควรจะเงียบสงบอย่างเคยกลับแตกต่างออกไปจากทุกวัน
เจม่อน คาร์เลเน่ พ่อมดน้อยที่เพิ่งฉลองวันเกิดครบรอบ 300 ปีบริบูรณ์เมื่อวันก่อนไปหมาดๆ มองชั้นพิศวงที่นอนตะแคงอยู่บนพื้นห้องและหนังสือสีทองหลายร้อยเล่มที่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมดด้วยความตกตะลึง
พ่อมดหนุ่มสาบานได้เลยว่าั้แ่เขาเข้ามารับตำแหน่งเ้าหน้าที่บรรณารักษ์คนที่ 999 เมื่อ 250 ปีก่อน นี่เป็ครั้งแรกที่เจอสถานการณ์วินาศสันตะโรแบบนี้
ใครจะไปคิดว่าชั้นพิศวงที่แม้แต่เวทมนตร์ที่มีพลังเวทย์มากที่สุดยังไม่สามารถทำอะไรมันได้ แต่เพียงแค่เขาใช้คาถาทำความสะอาดธรรมดาๆ ที่เคยใช้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็ล้มครืนลงมาทั้งชั้นเสียแล้ว
" เ้านายท่านร่ายคาถาผิดอีกแล้วใช่ไหม!! "
แมวน้อยสีดำตัวอ้วนกลมที่มีปานรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองบนหน้าผากใช้อุ้งเท้ากลมๆ ของมันชี้หน้าเ้านายผู้ผูกพันธะของตัวเองด้วยท่าทางร้อนใจ
มันเป็ภูตรับใช้ของเจม่อนมาั้แ่เกิดย่อมรู้ถึงนิสัยใจคอของเ้านายเป็อย่างดี โดยเฉพาะไอ้นิสัยชอบร่ายคาถาผิดๆ ถูกๆ นี่จะแก้อย่างไรก็แก้ไม่หาย โชคดีแค่ไหนแล้วที่เ้านายของมันสามารถจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเวทมนตร์เมจิกสตาร์ได้ตามกำหนดการปกติ
เจม่อนหลุดออกจากอาการตกตะลึงหันไปมองแมวอ้วนตาขวาง แต่พอจะโต้กลับกับพูดไม่ออกเพราะเมื่อครู่เขาใช้คาถาทำความสะอาดชั้นพิศวงจริงๆ
หรือเขาจะร่ายคาถาผิดอย่างที่คิตตี้พูดกันนะ?
" จะมัวพูดอยู่ทำไมละก็รีบมาช่วยกันเก็บกวาดสิ "
แมวอ้วนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจก่อนจะกลายร่างเป็เสือดำร่างใหญ่อันสง่างาม
เดิมทีมันคือ เพนเทอร์รา สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่แข็งแกร่งและปราดเปรียว เป็ตัวแทนของสันติสุขและความสงบที่กลับมาถือกำเนิดใหม่ในรอบหลายพันปี แต่ตลอด 300 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนที่บ่งบอกถึงสันติและความสงบเลย
มีครั้งหนึ่งมันกับเจม่อนแอบโดดเรียนคาบวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์ผู้เฒ่า เ้านายของมันเกิดอยากใช้คาถาเสกปีกเพื่อที่จะได้บินสวยๆ เหมือนนก ที่ไหนได้ดันเสกจนตัวเองกลายเป็นกไปจริงๆ ลำบากศาสตราจารย์ผู้เฒ่าต้องมาแก้คาถาให้ นอกจากจะหนีเรียนไม่สำเร็จแล้วยังโดนลงโทษทำความสะอาดห้องปรุงยาไปหนึ่งเดือนเต็มๆ
เอาเถอะคิดเสียว่าเป็สีสันในชีวิตแมวๆ ของมันก็แล้วกัน ตอนนี้คงต้องจัดการปัญหาตรงหน้าก่อน ไม่อย่างนั้นถ้า เ้าหอ (1) รู้เข้าเ้านายกับมันได้โดนเตะโด่งออกจากหอสมุดแน่นอน
ว่าแล้วมันก็ใช้ปีกสีดำกลางหลังของตัวเองโบกสะบัดไปมาสองสามทีด้วยความรวดเร็ว ชั้นพิศวงและเหล่าหนังสือสีทองที่กระจัดกระจายเต็มพื้นก็กลับคืนไปอยู่ในสภาพเดิม หลังจากจัดการเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วเ้าเสือดำก็เปลี่ยนกลับมาอยู่ในร่างแมวอ้วนอีกครั้ง
เจม่อนมองชั้นพิศวงที่ถูกเก็บกวาดแล้วด้วยความพอใจ แต่พอจะเดินจากไปสายตากับเหลือบไปเห็นหนังสือสีทองเล่มหนึ่งอยู่ข้างชั้นพิศวงเข้าเสียก่อน
" เอ๋ คิตตี้เธอเก็บกวาดไม่เรียบร้อยเลยนะ " ว่าพลางก็เดินไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเพื่อนำไปเก็บเข้าชั้น
" เป็ไปไม่ได้หรอก ฉันตรวจดูดีแล้วนะ เ้านายดูสิ ในชั้นพิศวงก็มีหนังสือครบทุกชั้นเลยนะ ไม่มีขาดด้วย "
แมวอ้วนคิตตี้ะโขึ้นมานอนหมอบบนศีรษะของเจม่อนตามความเคยชินแล้วชี้อุ้งเท้าไปที่ชั้นพิศวง
เจม่อนมองตามก็เห็นว่าจริงอย่างที่คิตตี้บอก แต่หนังสือสีทองในมือของเขานั้นมีลักษณะเหมือนกับหนังสือสีทองในชั้นพิศวงไม่มีผิดเพี้ยน ยกเว้นเพียงที่หน้าปกนั้นไม่มีอะไรเขียนบอกไว้เหมือนเล่มอื่นๆ
" แล้วมันมาจากไหนกัน "
เจม่อนลูบลูกแก้วที่วางอยู่บนชั้นวางของเพื่อตรวจดูว่าหนังสือเล่มนี้มาจากส่วนไหนของหอสมุดกันแน่
แสงสีขาวสว่างวูบวาบไปทั่วห้อง เบื้องหน้าพ่อมดหนุ่มปรากฏภาพชั้นหนังสือมากมายภายในหอสมุด แสงสีขาวส่องประกายไปตามชั้นเ่าั้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสงบลง จากนั้นตัวอักษรลวดลายงดงามแถวหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา
' ไม่พบที่มาของหนังสือ '
" แปลกจริง มันไม่ใช่หนังสือในหอสมุดของเรา แล้วมันเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง "
พ่อมดน้อยขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่คือหอสมุดเมจิกทาวน์ที่มีคาถาคุ้มกันอย่างแ่า เอาแค่ชั้นที่เขายืนอยู่นี่คือชั้นบนสุดของหอสมุดที่นอกจากเ้าหน้าที่บรรณารักษ์แล้วก็ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้อีก ดังนั้นความเป็ไปได้ที่จะมีคนทำตกไว้จึงเท่ากับศูนย์
" ลองเปิดดูดีไหมเ้านายเผื่อมันจะเขียนอะไรไว้ด้านใน "
เจม่อนค่อนข้างไม่สบายใจที่จะเปิดหนังสือเล่มนี้เท่าไรนัก ต้องบอกก่อนว่าหนังสือทุกเล่มภายในหอสมุดแห่งนี้บางเล่มก็ไม่ใช่หนังสือธรรมดาอย่างที่ตาเห็น ถ้าไม่ระวังเผลอไปเปิดเข้าดีไม่มีอาจซวยโดยไม่รู้ตัว
แต่ถ้าไม่เปิดออกดูแล้วเขาจะจัดการกับหนังสือเล่มนี้ยังไงล่ะ ส่งคืนก็ไม่ได้ เก็บเลยก็ไม่ดี ความรู้สึกแบบนี้มันน่าอึดอัดมากนะ
สุดท้ายพ่อมดหนุ่มก็ทนความสงสัยไม่ไหวเปิดสมุดออกดูในที่สุด แต่ก็ต้องประหลาดใจอีกคำรบเมื่อภายในหนังสือเขียนคาถาสั้นๆ ไว้เพียงหนึ่งบทเท่านั้น นอกนั้นก็เป็หน้ากระดาษที่เปล่า
หรือคาถานี้ใช้เปิดดูข้อมูลในหนังสือ?
" เ้านายจะทำอะไร " แมวอ้วนบนหัวรีบท้วงขึ้นเมื่อเห็นว่าเจม่อนทำท่าจะร่ายคาถาในหนังสือ
" ก็ลองร่ายคาถาดูน่ะสิ บางทีมันอาจปลดล็อกหนังสือเล่มนี้ก็ได้นะ "
" แต่เ้านาย "
" เธอไม่ต้องกังวลหรอกน่าคิตตี้ คาถาสั้นๆ แค่สามสี่คำเอง ฉันไม่ร่ายผิดแน่นอน เชื่อใจฉันเถอะ "
แมวอ้วนไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เ้านายของมันพูดแบบนี้มาตลอด 300 ปีแล้ว มีครั้งไหนที่เขาร่ายไม่ผิดบ้าง แต่มันก็ห้ามไม่ทันเพราะได้ยินเจม่อนเริ่มร่ายคาถาออกมาแล้ว
" อามาอิยา~~ มายา~~ เปิด! "
สิ้นเสียงร่ายคาถา หน้าหนังสือที่เจม่อนถืออยู่พลันส่องประกายขึ้นมาวูบหนึ่งจนพ่อมดหนุ่มต้องหยีตาลงเล็กน้อย
" มันต้อง มายาอิมา อามา ไม่ใช่เหรอเ้านาย!! "
คิตตี้ร้องเสียงหลงก่อนที่ร่างของพ่อมดหนุ่มและแมวอ้วนจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว หลงเหลือไว้เพียงหนังสือสีทองเล่มหนึ่งที่ส่องประกายระยิบระยับกลางอากาศ
ไม่นานหนังสือเล่มนั้นก็หายเข้าไปอยู่บนชั้นพิศวงลำดับที่ 999 ตรงสันหนังสือที่ไร้ตัวอักษรยามนี้ปรากฏตัวอักษรลวดลายสวยสดงดงามชัดเจนขึ้นมาแถวหนึ่ง
เจม่อน คาร์เลเน่
หมายเหตุ
1) สรรพนามที่ใช้เรียกแทนตัวตนของหอสมุดเมจิกทาวน์สำหรับเ้าหน้าที่บรรณารักษ์
*หวังว่าทุกคนจะเอ็นจอยนะคะ (๑˙❥˙๑)
6K
