ตอนที่ 34 Blind Auction
“ช่วยเล่าเรื่องอดีตคนรักของท่านให้ฟังหน่อยได้ไหม”มิเนอร์วาถามพลางจับพาร์ทเนอร์หนุ่มมานั่งข้างกาย มือแตะไม่สิ แทบจะกดเชสเพราะกลัวว่าเขาจะพุ่งเข้าไปทำตัวไม่ดีกับดยุคเหมือนก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มสงบสติอารมณ์โกรธเมื่อครู่ทีละนิด ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นเขาไม่อาจหยุดร่างตัวเองได้รู้ตัวอีกทีคือเขาจับดยุคยกขึ้นแล้ว มันเหมือนว่าอารมณ์ความรู้สึกที่เก็บไว้ถูกกระชากออกมาด้วยเหตุผลบางอย่างหลังขอโทษขอโพยกันเสร็จโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ถือโทษอะไร ถ้าเป็นดยุคคนอื่นคงมิวายสั่งลงโทษและมีปัญหาไปแล้ว ถ้าดยุคฮอว์คคิดเล็กคิดน้อยแผนการดึงอีกฝ่ายมาเป็นพวกคงล่มไม่เป็นท่าไปแล้ว‘และยังมีผู้หญิงปริศนาคนนั้นอีก’“มาคิดดูแล้วกระหม่อมไม่ทราบเลยว่านางเป็นใคร เหมือนกับตอนนั้นมีบางอย่างบังตากระหม่อมให้หลงนาง กระหม่อมพบนางครั้งแรกราว8ปีก่อนขณะออกตรวจภายในเหมืองอัญมณี นางเป็นสาวชาวบ้านธรรมดาซึ่งกระหม่อมพบในหมู่บ้านที่แวะพัก เสน่ห์ดึงดูดบางอย่างบอกว่าต้องให้นางมาเป็นภรรยาให้ได้”เชสได้ฟังแบบนั้นพลันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอราวกับจะประชดประชัน“ท่านพ่อไม่เคยห้ามพวกเราไม่ให้มีความรัก และให้เราสามารถมีความรักได้อย่างอิสระกระหม่อมจึงได้พานางกลับมาที่คฤหาสน์ด้วย แต่ใครจะรู้ว่าความบ้าคลั่งของนางจะปะทุออกมาหลังท่านพ่อกล่าวเรื่องผู้สืบทอด จากคนนอบน้อมไม่พูดจาจนแทบไม่มีตัวตนกลายเป็นคนที่กระหม่อมไม่รู้จัก”พูดไปสั่นไป ดยุคฮอว์คคนปัจจุบันอดหวาดผวาไม่ได้เมื่อนึกถึงใบหน้าคนรักเก่า“ตอนนั้นเหมือนสติกระหม่อมเลือนลาง อารมณ์ฉุนเฉียวเกินควบคุม ไม่ใช่แค่ความโกรธเท่านั้น อารมณ์อื่นๆอย่างความโลภ ริษยา และความหลงไหลเหมือนพลั่งพรูออกมาไม่หยุด นางหลอกใช้กระหม่อม แอบวางแผนสังหารน้องชายลับหลัง รวมถึงอาการป่วยปริศนาของท่านพ่อกว่าจะรู้ทุกอย่างก็สายเกินไป”ดยุคผู้นั้นนั่งก้มหน้าอมทุกข์ ดวงตาฉายแววความรู้สึกผิด“แล้วท่านทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าถูกหลอกใช้”“กระหม่อมไม่ใช่คนแรกที่รับรู้เรื่องนี้หากแต่เป็นน้องสาว เหตุผลที่นางตัดสินใจแต่งงานส่วนหนึ่งก็เพื่อหลบหนีจากที่นี่ ก่อนไปนางกล่าวว่าให้กระหม่อมระหว่างเอลิซาเบ็ธ กระหม่อมเอะใจจึงได้ลองตรวจสอบอะไรหลายอย่างและพบว่าเอลิซาเบ็ธได้กระทำสิ่งใดลับหลังกระหม่อมบ้าง ตอนที่ตั้งใจว่าจะสอบถามนาง ก็พบว่าเอลิซาเบ็ธหายตัวไปแล้ว”จบลงง่ายดายผิดคาด ค้างคาไม่มีตอนต่อไป ความรู้สึกเหมือนกับยังขาดอะไรบางอย่างไม่ใช่แค่เชสที่รู้สึกไปคนเดียว แม้แต่คนอื่นเองก็อดคิดไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วมันจบแบบนี้แน่หรือ‘แปลก เอลิซาเบ็ธ กรีชเนี่ยนะ ถอนตัวไปง่ายๆแบบนี้ เป็นไปได้ด้วยหรอ เอลิซาเบ็ธ กรีช...ผู้ที่วางกับดักคร่าชีวิตคนเป็นพันในครั้งเดียว ‘ลิเกอร์ริโอ’ แห่งอิกนาเซียสคนนั้นเนี่ย’“แม้นางจะหนีไปได้ก่อนจะทันสอบถามอะไรทว่าโดยรวมนับว่าดีแล้วที่ท่านไหวตัวทันมิเช่นนั้นคงเกิดความสูญเสียอื่นขึ้น”“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมก็ยังรู้สึกละอายใจอยู่ดี”มิเนอร์วาพยักหน้ารับไม่คิดจะถามสิ่งใดต่อ“ในเมื่อเราเสร็จธุระแล้ว คงไม่รบกวนท่านดยุคต่อ”มิเนอร์ว่าลุกขึ้นเตรียมจะจากไป เคแนนรีบลุกทันทีตามมารยาท“ไม่ประทับที่นี่ก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมจะให้คนเตรียมห้องให้”“ไม่ล่ะ เราจองที่พักไว้แล้ว”“เช่นนั้นกระหม่อมจะไปส่ง”“ไม่รบกวนๆ ท่านดยุคพักผ่อนเถอะ...เราขอตัวก่อน”เคแนนและฟอลคอนโค้งตัวส่งหญิงสาวจากราชวงศ์ออกจากห้องโดยมีมหาจอมเวทมาทิลด้าปิดท้ายขบวน ตั้งแต่เริ่มการสนทนาเธอทำตัวราวกับไม่ได้อยู่ตรงนั้น นิ่งเงียบไม่ได้เอ่ยแทรกแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งผิดวิสัยคนช่างจ้อแบบเธอทว่าหาใช่ไม่อยากไปรบกวนการพูดดุยแต่กลับเป็นเพราะ‘เหม็นจริงๆกลิ่นอะไรกันเนี่ย รำคาญจมูกจัง’ รถม้าหรูแล่นออกห่างจากตัวคฤหาสน์เข้าสู่ตัวเมืองเพื่อไปยังที่พักในคืนนี้ สายตา2คู่จับจ้องพวกเขามาจากชั้นบนคฤหาสน์หลังโต ฟอลคอนเลื่อนม่านปิดก่อนหามาเผชิญหน้าดยุคฮอว์ค“ตีบทแตกเลยนี่เคแนน”เสียงอันอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้งดังจากลำคอชายชราในชุดพ่อบ้าน ทันใดนั้นผิวหน้านั่นพลันปรากฏควันจำนวนหนึ่งลอยราวกับกำลังถูกละลายกลายเป็นใบหน้าขาวของผู้หญิงอายุราว20ต้นๆ ผมน้ำตาลเข้มหยิกบริเวณปอย นัยน์ตาม่วงอ่อนกลมโตน่าหลงไหล“อ่า เอลิซาเบ็ธที่รักของข้า ได้โปรดเถอะ...คืนนี้ข้าต้องการเจ้า”มาดชนชั้นสูงสลายหายไปหมด ดยุคฮอว์คค่อยๆคลานหมือนหมาเข้ากอดขาของผู้หยิงคนนั้น...เอลิซาเบ็ธอย่างแนบแน่นเธอย่อร่างลงมาช้าๆพลางยกแขนโอบกอด ทั้งสองจ้องตากันไม่กระพริบ“ได้สิเคแนน แต่ท่านต้องมอบจี้ฮอรัสมาให้ข้าก่อนนะ”“ได้ ได้เลย...ทุกอย่างเป็นของเจ้าเอลิซาเบ็ธ”“หึหึ ช่างเป็นคนที่ทุ่มเทเสียจริง รักท่านนะเคแนน”สิ้นคำพูดเอลิซาเบ็ธค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบกับดยุคอย่างดูดดื่ม‘เท่านี้งานของเราก็เสร็จสักที นานเอาเรื่องเหมือนกันแต่ว่า...เจ้าเด็กนั่นเหมือนจะรู้จักเรา น่าสนใจ’ “ไม่ใช่มาเพื่อเจรจาหรอกหรอ”เชสเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบในรถม้า“ต่อจากนี้ท่านพี่จะมาจัดการต่อเอง ตัวเธอเองเถอะทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป”มิเนอร์วาไม่จำเป็นต้องเก็บอารมณ์อีกต่อไปน้ำเสียงแฝงอารมณ์โกรธและตำหนิไว้เต็มที่ เชสไม่ตอบคำถาม เด็กหนุ่มเลือกที่จะนั่งพิงเบาะนุ่มราคาแพง เปลือกตาคล้ายจะหลับตาทุกเมื่อพร้อมกันนั้นภาพอดีตเมื่อนานมาแล้วปรากฏฉายซ้ำในสมองไปมาสภาพร่อแร่ของหญิงสาวผู้มีแขนข้างเดียวและดาบเล่มยักษ์คู่กายผลักชายหนุ่มให้พ้นจากความตาย ตวาดลั่นสั่งให้เขาหนีไปจากที่แห่งนั้น เธอคนนั้นสละชีวิตให้กับชายหนุ่มอย่างไม่รู้สึกเสียดาย รอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจและถ้อยคำปลอบประโลมครั้งสุดท้ายนั่นเขาจำได้ไม่มีวันลืมเช่นเดียวกับสาวงามผมสีน้ำตาลและดวงตาสีม่วงที่เรืองแสงมองพวกเขาจากในความมืดนั่น การต่อสู้ที่ไม่มีวันเอาชนะได้ต่อให้ยกพวกนับร้อยนับพันเข้ากลุ้มรุม แต่กว่าจะผ่านกับดักที่วางเอาไว้ได้พรรคพวกกลับเหลือไม่ถึงครึ่ง และวันนั้นเชสได้ประจักษ์ถึงปัญญา ความเยือกเย็นและความอำมหิตของผู้หญิงคนนั้น เอลิซาเบ็ธ กรีช สมยานามภายในกลุ่มอิกนาเซียสด้วยกันคือ ‘ลิเกอร์ริโอ’“ครั้งหนึ่งฉันเคยตั้งใจว่าจะทอดทิ้งทุกอย่างเพื่อฆ่ายัยนั่น”ช่างเป็นน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เชสเอ่ยเบาๆแต่ได้ยินไปทั้งรถม้าเปลือกตายังคงปิดอยู่แบบนั้น ทว่าไม่ได้หลับแต่อย่างใดเพียงแค่ปรับอารมณ์ให้ผ่อนคลายเท่านั้นมีน่าเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยที่เอ่ยตำหนิเขาไปแบบนั้น หญิงสาวเข้าใจว่าทุกคนมีอดีตเป็นของตัวเอง แน่นอนว่าแม้กระทั่งเชส ความแข็งแกร่งนั่นใช่ว่าจะได้มาโดยไม่ต้องแลกเลือด เนื้อ หรือน้ำตา เธอไม่มีสิทธิ์จะไปละลาบละล้วงทำได้แค่ปล่อยเขาไว้เช่นนั้นบรรยากาศภายในรถม้าอึมครึมไม่มีใครกล้าเปิดบทสนทนานอกจาก...“นี่ ไหนๆก็ไหนๆแล้วมาอยู่ที่เมอร์เนียทั้งที คือนี้เราไปเล่นไอ้นั่นกันไหม”“อะไรคือ ‘ไอ้นั่น’ หรอคะ”เอริก้ารีบถามด้วยเสียงใสซื่อ“อะไรกันไม่รู้หรอกหรอก็ ‘Blind Auction’ ไง”“Blind Auction?”ทุกคนประสานเสียงกระทั่งเชสยังแอบลืมตาข้างหนึ่งขึ้นดู ทันทีที่ดึงความสนใจมาได้มาทิลด้าเริ่มอธิบายต่อ“ช่วงปีหลังมานี้โรงแรมที่เราจะไปพักได้เปิดคาสิโนขึ้นมาใหม่และในนั้นก็มีBlind Auctionอยู่ด้วย กติกาง่ายๆเหมือนการประมูลปกติเพียงแต่เราจะต้องจ่ายเงินขั้นต่ำให้กับโต๊ะประมูล สมมุติว่าขั้นต่ำคือ100000ริส เจ้าของการประมูลจะนำของออกมาประมูลถ้าหากว่าอยากได้ก็แค่เขียนราคาส่งไป จะเขียนเท่าไหร่ก็ได้ตั้งแต่หนึ่งถึงแสน ถ้าของเรามากที่สุดก็จะได้ของชิ้นนั้นไป”เมื่อเห็นเหล่าเด็กๆในรถมองตาแป๋วเหมือนลูกนกเฝ้ารอคอยอาหารมาทิลด้าพลันอมยิ้ม“แต่ว่าถ้าเสนอราคาไปแล้วไม่ได้ของเงินจำนวนนั้นจะหายไป จำนวนเงินเต็มในการช้ประมูลของชิ้นต่อไปก็จะลดลง”“แล้วถ้าเงินเหลือหรือประมูลไม่ได้จะได้เงินคืนไหมคะ เลดี้”เมื่อเป็นเรื่องช็อปปิ้งและใช้เงินมีหรือยูรีนจะพลาด“ไม่จ๊ะ จ่ายแล้วจ่ายเลย”“น่าเกลียด!!!!!”ประสานเสียงเป็นคำเดียวกันพร้อมปั้นหน้ารับไม่ได้“ถึงจะน่าเกลียดแต่ก็มีคนยินดียอมจ่ายมากมาย เพราะของร่วมประมูลมีตั้งแต่ของหายากในอาณาจักรยันสินค้าจากประเทศข้างเคียง ลือกันว่าบางครั้งมีของจากทวีปตะวันออกมาด้วยนะ”มิเนอร์วาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กระทั่งเชสยังลุกมานั่งตัวตรงทวีปตะวันออกหรือดินแดนตะวันออก เป็นดินแดนที่อยู่ไกลสุดลูกหูลูกตาทางตะวันออก ตามคำบอกเล่าจากกลุ่มคนที่เคยไปเยือนเล่าว่าต้องล่องเรือไปไกลและนานนับปีกว่าจะไปถึงดินแดนที่ว่า ทั้งวัฒนธรรม ภาษา ผู้คน เกือบทั้งหมดต่างจากวาเลนเซีย ไม่สิต่างจากทวีปตะวันตกโดนสิ้นเชิงเชสเคยได้ยินข่าวลือของทวีปตะวันออกอยู่ครั้งหนึ่งหลังมนุษยชาติล่มสลาย บอกว่าทวีปตะวันออกทำการปิดดินแดนทั้งหมดไม่ยอมให้ใครเข้าหรือออก มีหลายข้อสันนิษฐานเกิดขึ้นเช่นเพื่อป้องกันมอนสเตอร์จากทวีปตะวันตก บ้างว่าทวีปตะวันออกเองก็โดนบุกถล่มด้วยเช่นกัน ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่มีใครรู้ความจริงมิเนอร์วาร่วงลงสู่ภวังค์ความคิด นิ้วเรียวยกขึ้นสัมผัสเส้นผมสีดำสนิทของตนไปมา‘ดินแดนตะวันออก บ้านเกิดของท่านยาย’“แน่นอนว่ามีหลายโต๊ะประมูล หลายราคาต่างกันไป คุณภาพและความหายากของสินค้าก็ต่างกันไปด้วยเช่นกัน” ไม่นานพวกเขาก็ได้มาถึงตึกสูงเกือบ10ชั้นซึ่งตั้งอยู่เกือบจะใจกลางเมืองห้อมล้อมไปด้วยย่านที่มีผลุกผล่าน ไม่ว่าจะตลาด ร้านอาหารหรู และอื่นๆอีกมากมายเชสลอบสำรวจโรงแรมหรูยิ่งกว่าที่หมู่บ้านใกล้ภูเขาหิมะหลายเท่า ชั้นอื่นๆดูคล้ายโรงแรมทั่วไปถ้าไม่นับความใหญ่โตและเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ยกเว้นชั้นสองที่มีความสูงมากกว่าปกติและขนาดใหญ่กว่ายื่นออกมาจากตัวอาคารคล้ายกระทะระหว่างกวาดมองโดยไม่สนผู้จัดการโรงแรมวัย50กว่าปีที่ออกมาต้อนรับ แว่วมาว่าโรงแรมนี้เป็นการร่วมทุนกันของกลุ่มธุรกิจและขุนนางชั้นเอิร์ลคนหนึ่ง สติล่องรอยไปไกลกระทั่งมิเนอร์วายื่นกุญแจมาตรงหน้า“เหลือห้องเดี่ยวห้องสุดท้าย...โชคดีที่จองล่วงหน้า ไม่งั้นคงไม่มีห้องเหลือ”“เมืองนี้คนเที่ยวเยอะขนาดนั้นเชียวหรอ”“สรุปว่าไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม ผู้จัดการก็เพิ่งบอกเมื่อกี้ว่าคืนนี้งานประมูลครั้งใหญ่”“ครั้งใหญ่?”“ใช่ Grand Auction Game ค่าเข้าร่วม10ล้านริส”