อย่างนายเหรอบอดี้การ์ด

เรื่องราวของ หลี่หานโฮ่ว นั้นเรียบง่ายมากบ้านเกิดของเขาอยู่ที่ หลู่ตง ในปีนั้นปู่ของเขาเดินทางไปทั่วภาคตะวันออกหลายมณฑล ท้ายสุดแล้วก็ตั้งรกรากอยู่ที่นั่นมาจนถึงทุกวันนี้!

เขาเกิดในหมู่บ้านชนบทที่แสนห่างไกล ตอนที่เขาอายุได้สิบกว่าปี ปู่และพ่อของเขาได้ถึงแก่กรรม จึงทำให้เขาอาศัยอยู่กับแม่มาโดยตลอด!

ครั้งนี้แม่ของเขาเกิดป่วยหนัก และเขาได้ยินชาวบ้านเล่าว่า เทคโนโลยีการแพทย์ที่หลงไห่ดีกว่าที่นี่มาก ดังนั้นเขาจึงพาแม่มารักษา

แต่ทว่าชายหนุ่มที่ไม่เคยออกมาจากบ้านเกิดตลอดชีวิต หลังจากที่ได้มาพบเจอกับเมืองอันคึกคักนี้ เขาก็ไม่สามารถปรับตัวและอยู่รอดได้!

เขาหางานใช้แรงงานในหลงไห่ทำ แต่ก็ยังไม่พอใช้ และยิ่งกว่านั้นการจะรักษาแม่ของเขาทำให้เขาต้องใช้เงินเก็บทั้งชีวิต ทั้งยังติดหนี้โรงพยาบาลอีกด้วย!

ทางโรงพยาบาลกลัวว่าพวกเขาจะหาเงินมาจ่ายได้ไม่ทัน ดังนั้นอีกไม่นานพวกเขาสองแม่ลูกก็จะถูกไล่ออกไป!

ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเหลือเงินอยู่เพียงแค่สองร้อยกว่าหยวน เพื่อประหยัดเงินไปซื้อของกินให้กับแม่ เขาจึงต้องยอมอดข้าวถึง 2 วัน!

“ต้าหาน นายไม่กินข้าว ถ้าเกิดนายหิวจนไร้เรี่ยวแรง แล้วแม่ของนายล่ะจะทำยังไง?”

เมื่อ เซียวเฉิน ได้ฟังเรื่องราวของ หลี่หานโฮ่ว เขาพลันรู้สึกสะเทือนใจปนด้วยความสงสาร

“ร่างกายของฉันทนทาน ต่อให้ต้องทนหิวไป 8 วัน 10 วันก็ไม่มีปัญหา”หลี่หานโฮ่ว ยิ้มขึ้น เขาเกาหัวตัวเอง ดูไปแล้วเขาไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรเลย

ทางด้านเซียวเฉิน อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ทนหิว 8 วัน 10 วันงั้นเหรอ? เจ้าเด็กคนนี้คิดเรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน!

“ต้าหาน นายรู้ได้ยังไงว่าบริษัทเรากำลังรับสมัครเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย?”

“คุณหมอฮัวบอกมา เธอบอกฉันว่าที่นี่ให้เงินเดือนสูง เลยอยากให้ฉันมาลองดู...”

“คุณหมอฮัวคือใครกัน?” เซียวเฉิน ถามขึ้นอย่างสงสัย “เธอเป็นแพทย์ประจำตัวของแม่นายใช่ไหม?”

“ใช่ เธอเป็นคนที่สวยมาก ทั้งยังมีจิตใจที่ดีงาม ถ้าไม่เป็นเพราะเธอ โรงพยาบาลอาจจะไล่พวกเราออกมาตั้งนานแล้ว!” ในตอนที่ หลี่หานโฮ่ว กล่าวถึงคุณหมอฮัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

ได้ฟังอย่างนั้น เซียวเฉิน พยักหน้า เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ในเมืองคอนกรีตที่เต็มไปด้วยผู้คนจิตใจเย็นชา ก็ยังมีคนที่จิตใจงดงามแบบนี้อยู่บ้าง!

“ต้าหาน เมื่ออยู่ที่นี่ก็จงตั้งใจทำงานให้ดีๆละ!”

“ได้ๆ หัวหน้า ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย ถ้านายสั่งให้ฉันทำ ฉันก็จะทำ!” หลี่หานโฮ่ว พยักหน้าด้วยความมั่นใจ

เซียวเฉิน ได้ยินเขาพูดบางอย่าง “ผิดกฎหมายงั้นเหรอ?”

“ใช่ แม่ของฉันบอกว่า ห้ามทำเรื่องที่ผิดกฎหมายโดยเด็ดขาด!”

“ฮ่าๆๆๆ แล้วเธอได้บอกไหมว่าห้ามทำเรื่องผิดกฎหมายเพราะอะไร?”

“เรื่องนี้...เธอไม่ได้บอก เธอบอกแค่ว่าห้ามทำ ดังนั้นฉันก็จะไม่ทำ” หลี่หานโฮ่ว เกาหัวยิกๆ แล้วพูดด้วยท่าทางที่จริงจัง

ในสายตาของเขา คำพูดของแม่ มีค่ามากกว่าคำประกาศิตของจักรพรรดิซะอีก ถ้าแม่เขาบอกมา เขาจะไม่ถามว่าเพราะอะไร!

“ฮ่าๆๆ แม่ของนายพูดถูกแล้ว ห้ามทำสิ่งที่ผิดต่อกฎหมาย! ทุกวันนี้สังคมเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง นายที่แข็งแกร่งขนาดนี้ก็อย่าทำให้สังคมยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้เลย!”เซียวเฉิน ระเบิดเสียงหัวเราะ คำพูดที่เขาบอกมาไม่ใช่เรื่องที่เกินจริงเลย

แม้ว่าทั้ง 2 คนจะไม่ได้ต่อสู้กันเอาเป็นเอาตาย แต่ก็สามารถดูได้จากการประลองฝีมือก่อนหน้านี้ พลังต่อสู้ของ หลี่หานโฮ่ว อยู่ในระดับที่สุดยอด เรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดของระดับชั้นหนึ่ง เป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยาก

หากว่ายอดฝีมือระดับนี้คิดจะก่อความวุ่นวาย ผลกระทบที่ตามมาก็ย่อมน่ากังวลอย่างยิ่ง ความสามารถในการสังหารของเขามีมากเกินจะต้านทาน!

ซึ่งในเรื่องนี้ก็มีตัวอย่างมากมาย เช่นตามแบบฉบับนิยายคลาสสิก ‘หนังสือเลือดหยดแรก’ แม้ว่าตัวเอกจะอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่เท่าที่เห็นความสามารถในการสังหารของยอดฝีมือเหล่านั้นมีมหาศาล… เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาบ้าคลั่งขึ้นมา ไม่ว่ากฎหมาย อาวุธหรือใครหน้าไหนก็ขัดขวางพวกเขาไม่ได้!

และอีกตัวอย่างที่เคยเห็นกัน มีทหารในกองกำลังพิเศษที่ปลดประจำการและไม่อาจจะอยู่ร่วมกับสังคมปัจจุบันได้ พวกเขาจึงเดินเข้าสู่สายมืด กลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ประเทศตกอยู่ในความวุ่นวาย?

แต่ในมุมมองของ เซียวเฉิน หลี่หานโฮ่ว ยังน่ากลัวกว่าทหารพวกนั้นเสียอีก ปาจี๋ผสานพีกว้า แม้แต่เทพมารยังต้องสะท้าน เกรงว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่กล่าวเกินจริงเลย

นี่คืออาวุธสังหาร ในรูปแบบของมนุษย์!

“หัวหน้า...”

“อย่าเรียกฉันว่าหัวหน้าสิ เรียกฉันว่า พี่เฉินเถอะ!”

“อ้อ พี่เฉิน ฉันอยาก...ฉันอยาก...” หลี่หานโฮ่ว เปิดปากขึ้น เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“นายต้องการอะไร? มีเรื่องอยากพูดก็ต้องพูด นี่สิถึงจะสมชายชาตรี?”

“ผมอยากจะขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าก่อนได้ไหม?” หลี่หานโฮ่ว รู้สึกอายเล็กน้อยในตอนที่พูด

เมื่อ เซียวเฉิน ได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ตกหน้าผากตัวเองดังป้าบ เขาดันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!

“หัวหน้า...พี่เฉิน เงินสองร้อยกว่าหยวนนี้...พี่วางใจเถอะ ฉันจะต้อง...”

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” เซียวเฉิน ลุกขึ้นยืน แล้วก็ตบไปที่บ่าของ หลี่หานโฮ่ว พร้อมพูด “ไปกันเถอะ!”

“พี่เฉิน จะไปไหนเหรอ?”

“ไปเยี่ยมแม่นายที่โรงพยาบาลไง!”

“ครับๆ” หลี่หานโฮ่ว รีบลุกขึ้นยืน มองดูจานเปล่าที่อยู่บนโต๊ะอย่างลังเล “พี่เฉิน อย่าลืมเอาลูกชิ้นเนื้อไปให้แม่ด้วย...”

เซียวเฉิน อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้น “เอาลูกชิ้นไปทำไม แม่นายป่วยอยู่ เธอจะกินของเลี่ยนเกินไปไม่ได้ พวกเราออกไปซื้อของและอาหารบำรุงร่างกายให้แม่นายกันเถอะ”

“ครับ”

เซียวเฉิน พา หลี่หานโฮ่ว ออกไปจากโรงอาหาร แล้วลงไปข้างล่าง แต่ทันใดนั้นเขาก็พบกับปัญหาบางอย่างเข้า เขาเริ่มรู้สึกปวดหัวกับร่างกายอันใหญ่โตของ หลี่หานโฮ่ว เพราะหมอนี้ไม่สามารถเข้าไปนั่งบนรถมาเซราติของประธานได้!

“นายเดินทางมายังไง?” เซียวเฉิน ไม่สามารถใช้รถนี้ได้แล้ว ก็เลยถามขึ้น

“ฉันวิ่งมา” หลี่หานโฮ่ว รู้สึกขอโทษที่เมื่อครู่เขาเกือบจะติดอยู่ในรถ

“มันไม่ไกลเหรอ?”

“ก็พอประมาณ”

“แม่นายอยู่ที่โรงพยาบาลอะไร?”

เมื่อ หลี่หานโฮ่ว บอกชื่อโรงพยาบาลออกมา เซียวเฉิน ก็ต้องเบิกตาโพลง ให้ตายเถอะ เขารู้ว่าโรงพยาบาลนี้อยู่ห่างจากที่นี่ถึง 30 กว่าไมล์!

ช่วยไม่ได้ เซียวเฉิน ทำได้เพียงแค่ขอความช่วยเหลือเท่านั้น เมื่อเขาคิดไปสักพักเขาก็โทรศัพท์หา ฉินหลาน

“ฮัลโหล เซียวเฉิน นึกอะไรถึงโทรมาหาฉันได้? ฉันคิดว่านายเป็นหัวหน้าไปแล้วจะไม่สนใจพี่สาวคนนี้ซะอีก!” ฉินหลาน พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

“เอ่อ พี่หลาน ผมไม่สนใจคุณที่ไหนกัน ผมทำงานยุ่งต่างหาก!”

“ยุ่งกับการเล่นเกมในห้องทำงานซะมากกว่า?”

เซียวเฉิน ตะลึง ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้รู้ได้ยังไงกัน?

”ทำไม พูดไม่ออกใช่ไหม? จะหลอกฉันเหรอ ไหนบอกว่าจะมาช่วยฉันทำงาน ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของนายเลย....”

“ครับๆ พี่หลาน ผมผิดไปแล้ว จากวันนี้ไป ผมสัญญาว่าจะไปรายงานตัวกับคุณเลย คุณจะสั่งให้ผมทำอะไรผมก็จะทำ!” เซียวเฉิน จงใจเน้นเสียงคำว่า ‘ทำ’ ออกมา

“เจ้าเด็กคนนี้นี่...คงไม่คิดจะหลอกใช้ฉันตลอดเวลาหรอกใช่ไหม เหอะ ปากนายก็พูดไปเรื่อย ความจริงแล้วนายก็เป็นแค่เด็กปอดแหก...”

เซียวเฉิน ได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกโกรธ อะไรนะ?ฉันเป็นคนปอดแหกงั้นเหรอ? หึ เห็นได้ชัดว่าฉันหนะเป็นคนที่กล้าหาญเทียมฟ้าต่างหาก!

“พี่หลาน พี่อย่าดุผมมาก ระวังเดี๋ยวผมจะไปหาพี่ที่ห้องทำงานตอนนี้เลย เดี๋ยวผมจะทำให้ดูว่าผมมีความกล้ามากขนาดไหน!”

“โอ้ ถ้านายมาจริง ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันแหละ!”

“พี่เฉิน พวกเราจะไปกันตอนไหนเหรอ?” หลี่หานโฮ่ว มองเห็นใบหน้าของ เซียวเฉิน แปลกไป ก็เอ่ยถามขึ้น

“อ้อ? จะไปแล้ว นี่ฉันกำลังจะไปขอยืมรถเขาอยู่!” เซียวเฉิน รู้สึกอายขึ้นมา เขาลืมไปว่าข้าง ๆ เขายังมี หลี่หานโฮ่ว อยู่ด้วย

“มีคนอยู่ข้าง ๆ นายงั้นเหรอ?”

“ใช่ๆ พี่หลาน ผมจะเข้าประเด็นเลยละกัน ผมต้องออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าที่บริษัทของเรามีรถออฟโรดบ้างไหม?”

“แล้วรถของประธานซู่ไม่ได้อยู่ที่นายหรอ?“

“รถคันนี้มันเล็กเกินไปหน่อย”

“เล็ก? นายจะทำอะไร? จะพาหมูไปด้วยงั้นเหรอ?” ฉินหลาน ถามด้วยความสงสัย

“แค่กๆๆๆ” เซียวเฉิน เหลือบมองไปที่ หลี่หานโฮ่ว “ไม่ได้พาหมูไปด้วย แต่พาหมีไปต่างหาก”

“หมี? นายพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?”

“พี่หลาน อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลย บริษัทของเรามีออฟโรดที่มีพื้นกว้าง ๆ อยู่ไหม?”

“ถ้านายต้องการพื้นที่กว้าง? นายก็มาที่ห้องฉันสิ”

“เอ่อ? จะให้ไปที่ห้องพี่ทำไมกัน? พี่หลาน ผมแค่ต้องการจะใช้รถของบริษัท ไม่ได้จะสละร่างกายให้พี่สักหน่อย?”

ฉินหลาน หัวเราะจนแทบจะน้ำตาไหล เจ้าหนุ่มนี่คิดอะไรอยู่กัน?

“ถ้าจะใช้รถ ก็ต้องมาที่ห้องทำงานของฉัน!” เมื่อ ฉินหลานพูดจบ เธอก็วางโทรศัพท์ไปทันที

ด้านเซียวเฉิน ก็เก็บโทรศัพท์ลงไป เขารู้สึกลังเลว่าควรจะไปดีไหม? ฉินหลาน จะให้เขาไปทำไมกัน? ไม่คิดเลยว่าเธอจะกระหายถึงขั้นนี้? ก็แค่จะยืมรถ จำเป็นต้องเปลืองตัวขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ว่าเมื่อนึกไปถึงร่างกายอันแสนยั่วยวนของ ฉินหลาน เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาแล้ว....

“พี่เฉิน พี่เป็นอะไรไป? พี่ปวดท้องเหรอ?” หลี่หานโฮ่ว เห็นท่าทางของ เซียวเฉิน แปลกไป เหมือนว่าเขาจะท้องผูก จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“ห๊ะ? เปล่า ไม่มีอะไร นายรอฉันที่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันจะไปหยิบกุญแจรถมา”

“แล้วพี่จะกลับมาเมื่อไหร่กัน?”

“เรื่องนี้...อาจจะไม่กี่นาที หรืออาจจะ 1-2 ชั่วโมง... เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะรีบมาแล้วกัน!” เซียวเฉิน พูดจบ เขาก็ตรงไปที่ตึกสำนักงาน

ทางหลี่หานโฮ่ว ก็มองตามร่างของ เซียวเฉินไป ไม่กี่นาที? 1-2 ชั่วโมงอย่างงั้นเหรอ? นี่หมายความว่ายังไงกัน?

เมื่อมาถึงห้องทำงานเลขาแล้ว เซียวเฉิน จึงเคาะประตู เสียงอันน่าหลงใหลของ ฉินหลาน ก็ดังออกมา “เข้ามา!”

“พี่หลาน ผมมาแล้ว” เซียวเฉิน เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็จ้องมองไปที่หน้าอกของ ฉินหลาน

“อะ นี่ นี่เป็นกุญแจรถของฉัน นายเอาไปใช้เถอะ” เซียวเฉิน ยังไม่ทันนั่ง ฉินหลาน ก็ชี้ไปที่กุญแจที่อยู่บนโต๊ะแล้วพูด

“หืม?”

เซียวเฉิน ยืนอึ้ง ไม่ได้เรียกมาคุยเรื่องอย่างว่างั้นเหรอ? เขาถึงขั้นที่เตรียมพร้อมจะถอดกางเกงออกมา แต่สุดท้ายคือเธอจะให้ยืมรถไปจริง ๆ งั้นเหรอ?

“ทำไม นายไม่ต้องใช้รถหรอ?” ฉินหลาน มองดูท่าทางที่แปลกประหลาดของ เซียวเฉิน ในใจก็ลอบหัวราะ เด็กน้อย คิดจะเล่นกับพี่สาวคนนี้หรอ ยังเร็วไป!

“เอ่อ ใช่....งั้นที่ พี่หลาน ให้ผมมาหาที่ห้องก็เพื่อเอากุญแจรถอันนี้ใช่ไหม?”

“ก็ใช่นะสิ ไม่งั้นฉันจะส่งให้นายยังไง?”

“อ่อ ครับ ขอบคุณพี่หลานมาก ผมไปก่อนนะ” เซียวเฉิน รู้สึกจนใจ เขานับถือเธอเลย ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริง เธอช่างเหมือนกับกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม!

“อื้อ ไปเถอะ”

เซียวเฉิน พยักหน้ายอมแพ้ เขาเก็บกุญแจเข้าไป ในขณะที่เขาเพิ่งจะออกไปก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังตามหลังออกมา เรื่องนี้ทำให้เขาต้องกัดฟัน ผู้หญิงคนนี้ต้องตั้งใจทำแบบนี้แน่! บ้าเอ้ย ตอนนี้หัวเราะไปเถอะ ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องมานอนกับฉันคนนี้อยู่ดี!

“พี่เฉิน ทำไมพี่กลับมาเร็วอย่างนี้ล่ะ?” หลี่หานโฮ่ว นั่งลงไปวาดรูปวงกลมบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย เมื่อมองเห็น เซียวเฉิน เขาก็ร้องเรียกออกไปด้วยความประหลาดใจ

“พวกเราไปกันได้แล้ว”

เซียวเฉิน พยักหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง เขามาที่ลานจอดรถแล้วหยิบกุญแจขึ้นมา

ติ๊ดๆ

สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงปลดล็อครถ เซียวเฉิน หันไปมองตามเสียง แล้วต้องแสดงท่าทางประหลาดใจออกมา บ้าจริง รสนิยมของผู้หญิงคนนี้ช่างแตกต่างเหลือเกิน เธอมีรสนิยมเหมือนกับหนุ่มใหญ่!

ดวงตาของ หลี่หานโฮ่ว อ้ากว้าง “พี่เฉิน รถคันนี้? ทำไมใหญ่ขนาดนี้......”

“ฮัมเมอร์”

“นี่คือรถฮัมเมอร์งั้นเหรอ?”

“ใช่ ขึ้นรถได้แล้ว!”เซียวเฉินพยักหน้า เขาเปิดประะตูเข้าไปนั่ง พลันได้กลิ่นน้ำหอมของฉินหลานถึงกลิ่นจะไม่เข้มข้น แต่ก็หอมมาก