เจิ้นซูิหรือชินอ๋องในปัจจุบันกำลังยืนทอดสายตาออกไปยังนอกหน้าต่างจวนแม่ทัพนี่ก็ 15 ปีแล้วสินะที่เขาถูกส่งมาอยู่ที่ชายแดนแห่งนี้ในฐานะองค์ชายใหญ่ตอนนั้นเขาอายุได้แค่ 10 ปีเท่านั้น ั้แ่เหตุการณ์ครั้งนั้นที่มารดาของเขาในตำแหน่งพระสนมเอกของฮ่องเต้องค์ก่อนถูกใส่ร้ายวางยาองค์รัชทายาทหรือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เขาก็ถูกส่งตัวมาอยู่ชายแดนไม่แม้แต่ได้เอ่ยคำลากับมารดาของเขาแม้แต่คำเดียว รู้ข่าวอีกทีมารดาของเขาถูกตัดสินโทษปะาชีวิตและถูกนำศพไปฝั่งไว้ที่สุสานหลวงแล้วความเ็ปที่เขาได้รับั้แ่ตอนนั้นมันถูกเก็บเอาไว้ในใจเสมอมา
‘ซูิ ฟังคำแม่ไว้นะ ในภายภาคหน้าแม่อาจจะอยู่ปกป้องเ้าไปไม่ได้แม้แต่เสด็จพ่อเ้าก็อาจจะไม่สามารถปกป้องเ้าได้ เ้าต้องแข็งแกร่งดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องโกรธแค้นหรือคิดแก้แค้นใคร แม่แค่อยากเห็นลูกแม่มีความสุขแม่ถึงจะตายตาหลับ’จดหมายของเสด็จแม่เขาที่ถูกส่งมาให้เขาหลังจากข่าวการปะาชีวิต
“ท่านอ๋องมีจดหมายถึงท่านขอรับ”หลี่หยาง ทหารคนสนิทเอาจดหมายมาให้
“จดหมายจากท่านลุงเหรอ หลี่หยางเตรียมตัวข้าจะออกไปพบท่านอาจารย์ที่บนเขา”หลังอ่านจดหมายจากท่านลุงที่ตอนนี้เป็ผู้บัญชาการหัวหน้าทหารองครักษ์ในวังหลวงเสร็จชินอ๋องได้บอกให้คนสนิทเตรียมตัวออกไปพบท่านอาจารย์ของเขาที่อยู่บนเขา
“ขอรับท่านอ๋อง”หลี่หยางรับคำก่อนออกไปเตรียมม้ารอผู้เป็นาย
ไม่นานเสียงฝีเท้าม้าสองตัวกำลังควบออกไปทางด้านหลังจวนแม่ทัพก็ดังขึ้นทั้งสองควบม้าผ่านป่าไผ่ขึ้นไปบนเขาไม่นานก็ถึงบ้านพักของท่านอาจารย์ที่สอนวรยุทธ์ให้เขาั้แ่เด็กชินอ๋องเดินเข้าไปในตัวบ้านของท่านอาจารย์พบว่าท่านกำลังเดินงมไปที่อ่างน้ำใช่อาจารย์ของเขาเป็คนตาบอดทั้งสองข้างเขาได้รู้จักกับอาจารย์ตอนที่เขาถูกคนร้ายตามมาฆ่าหลังจากออกจากวังหลวงมาอยู่ที่ชายแดนได้ไม่นาน
‘นายท่านสั่งให้ฆ่าองค์ชายให้ตายเพราะไม่อยากให้เป็เสี้ยนหนามในอนาคต’เสียงคนร้ายที่ตามเขามาบนเขาดังขึ้นขณะที่เขาแอบหลบอยู่หลังก้อนหินด้วยความกลัวเมื่อสบโอกาสองค์ชายซูิได้วิ่งหนีออกไปจากที่หลบซ่อนเพื่อจะหนีต่อไปเพื่อให้พ้นจากมือคนร้ายเ่าั้
‘นั้นไง มันอยู่ทางนั้น’มีคนร้ายคนหนึ่งหันมาเห็นองค์ชายซูิที่กำลังวิ่งหนี
‘ตามมันไปอย่าให้มันหนีไปได้’สิ้นเสียง เหล่าคนร้ายก็รีบตามองค์ชายซูิไปทันทีองค์ชายซูิสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้นตอนนี้องค์ชายซูิถูกคนร้ายล้อมไว้พร้อมมีกระบี่มาจ่อที่เขาหลายเล่มตอนนั้นองค์ชายซูิได้แต่คิดในใจเขาคงจะไม่รอดแล้ว แต่ก็มีชายปริศนาคนหนึ่งเข้ามาจัดการกับคนร้ายทั้งหมดภายในไม่กี่อึดใจหลังจากจัดการคนร้ายเสร็จเขาหันหลังให้องค์ชายซูิสวมหมวกปิดบังใบหน้าก่อนที่เขาจะหันหน้ามาพร้อมกับสติที่กำลังหมดไปขององค์ชายซูิ
องค์ชายซูิตื่นขึ้นมาในกระท่อมเล็กๆ บนเขาโดนมีชายตาบอดคนหนึ่งกำลังดูแลเขาอยู่
‘ท่านเป็ใครกันแล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร’องค์ชายซูิได้เอ่ยถามอย่างใ
‘กินข้าวก่อนเถอะแล้วเราค่อยคุยกัน’ชายปริศนาส่งอาหารมาให้เขาก่อนที่เขาจะรับอาหารมากินอย่างหิวโหย หลังจากกินอาหารเสร็จองค์ชายซูิก็เล่าเื่ราวทั้งน้ำตาให้ชายปริศนาฟังพร้อมข่าวการปะาชีวิตของแม่เขาให้กับชายคนนั้นฟัง
‘เลิกร้องไห้ได้แล้วยิ่งเ้าร้องไห้แบบนี้มารดาเ้าที่ตายไปจะยิ่งเป็ห่วงจากนี้ไปเ้าจะเป็ผู้ถูกล่า หรือเป็ผู้ล่า เ้าก็เลือกเอาเองเถอะเ้าเป็เสี้ยนหนามในชีวิตของคนบางคน เขาต้องกำจัดเ้าให้พ้นทางไปเป็แน่หากเ้าจะเป็ผู้ล่าเ้าก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ ข้าจจะเป็คนสอนวรยุทธ์ให้เ้าเองหากตัวเ้า้า’ ชายปริศนาบอก
‘ทำไมท่านถึงได้คิดจะช่วยข้า’องค์ชายซูิถาม
‘เพราะตัวข้าเองก็เคยเป็ผู้ที่ถูกล่าจนต้องสูญเสียดวงตาทั้งคู่ไปหากวันนั้นข้าไม่อ่อนแอ ข้าคงไม่ต้องสูญเสียดวงตาทั้งสองและยิ่งไปกว่านั้นคงไม่ต้องสูญเสียลูกเมียไป’ชายปริศนาบอกเหตุผล
‘ท่านอาจารย์ ข้าขอฝากตัวเป็ศิษย์ของท่านด้วย’องค์ชายซูิที่ตอนนั้นไร้ที่พึ่งพิง จึงขอฝากตัวเป็ศิษย์กับบุคคลที่ได้ช่วยชีวิตเขาไว้
หลังจากวันนั้นตัวเขาเองก็ได้ฝึกวิชากับอาจารย์มาเสมอแม้จะกลับไปรับตำแหน่งแม่ทัพที่ชายแดนแต่เขาก็ยังคงศึกษาวิชายุทธ์จากท่านอาจารย์จนตอนนี้เขาเป็แม่ทัพที่แข็งแกร่งมากที่สุดในราชสำนักแม้ก่อนหน้านี้จะมีนักฆ่ามาลอบสังหารเขาเสมอแต่ก็ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้
“ท่านอาจารย์”ชินอ๋องเดินเข้าไปหาอาจารย์ของเขา
“เอ้า ชินอ๋องมีเื่อะไรกับข้าหรือเปล่า”อาจารย์ของเขาถาม ทั้งที่มองไม่เห็น
“มีข่าวจากราชสำนักท่านลุงข้าแอบส่งข่าวมาบอกว่าอีกไม่นานอาจจะมีราชโองการจากฮ่องเต้ให้ข้ากลับเข้าไปอยู่ในวังหลวงข้าอยากจะพาอาจารย์ไปอยู่กับข้าด้วย”ชินอ๋องบอก
“อย่าเลยให้ตาแก่อย่างข้าอยู่ที่นี่เถอะ อย่าให้ข้าเป็ภาระเ้าเลย ข้าชอบธรรมชาติที่นี่และคุ้นชินกับมันดี”อาจารย์บอก
“แต่แถวนี้อาจจะยังมีสัตว์ร้ายอีกเยอะนะท่านอาจารย์ข้าเป็ห่วงท่านไม่อยากให้ท่านอยู่คนเดียว”ชินอ๋องบอก
“เสือร้ายตนนั้นถูกเ้าจัดการไปแล้วไม่มีสัตว์ร้ายที่ไหนแล้วละ”อาจารย์บอกก่อนที่นึกถึงเหตุการณ์ที่ชินอ๋องจัดการล้มเสือร้ายที่ออกมาอาละวาดบนเขาลามไปถึงหมู่บ้านตีนเขาทำให้ชาวบ้านถูกเสือทำร้ายและจับกินไปเยอะชินอ๋องได้นำกำลังไปจับเสือแต่ก็ไม่สามารถจัดการได้จนเขาได้ลงมือต้อนเสือเข้าไปในถ้ำและเขาได้เขาไปจัดการเสือด้วยตนเอง
‘ท่านหลี่หยางท่านไม่คิดจะเข้าไปช่วยท่านอ๋องหน่อยเหรอ เข้าไปนานแล้วข้าเกรงว่า’ ทหารนายนึงเดินมาถามหลี่หยาง
‘ท่านอ๋องสั่งไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งข้าก็ต้องรออยู่ตรงนี้ หรือพวกเ้ากล้าขัดคำสั่งของท่านอ๋อง’หลี่หยางตอบชินอ๋องใช้เวลาอยู่ครึ่งคืน เช้าวันต่อมาเขาเดินออกมาจากถ้ำโดยที่ร่างกายที่ได้รับาเ็มือข้างหนึ่งถือกระบี่แต่มืออีกข้างเขาลากซากเสือที่ตายแล้วออกมาจากถ้ำด้วยทหารและชาวบ้านที่ไปยืนรอต่างโห่ร้องดีใจ และสรรเสริญความสามารถของชินอ๋องไปทั่วข่าวการจัดการเสือด้วยตัวคนเดียวได้แพร่ไปทั่วทั้งแคว้นต้าจิ้นทำให้วังหลวงและคนที่จ้องคิดจะทำร้ายเขาก็ใกับข่าวนี้เช่นเดียวกัน
“แต่ข้าก็อยากให้ท่านอาจารย์ไปวังหลวงกับข้าอยู่ดีข้าอยากจะดูแลท่านเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยเหลือข้ามาที่สำคัญ่หลังมานี้ท่านมีอาการป่วยอยู่ด้วยท่านอาจารย์” ชินอ๋องพูดอย่างเป็ห่วง
“ข้าแก่แล้วท่านอ๋องสังขารคนแก่ก็ต้องร่วงโรยเป็ธรรมดา แต่ถ้าเ้าอยากจะตอบแทนบุญคุณข้าแล้วละก็ข้าขอให้เ้าช่วยตามหาลูกเมียของข้า และช่วยดูแลพวกเขาแทนข้าด้วย”อาจารย์ของเขาบอก
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าคนไหนเป็ลูกเมียของท่าน ท่านอาจารย์”ชินอ๋องถาม
“ลูกสาวของข้ามีปานรูปใบเซียนหลิวที่ไหล่ซ้ายนางมีชื่อว่า เยว่มี ส่วนภรรยาของข้าถูกจับให้แต่งงานใหม่กับตระกูลถังเ้าช่วยตามหาพวกนางให้ข้าด้วย แต่ถ้าหากพวกนางมีความสุขดีก็ปล่อยพวกนางไปแต่หากพวกนางไม่มีความสุข ฝากท่านอ๋องช่วยเหลือพวกนางด้วย”อาจารย์กล่าวออกมาอย่างเสียงอ่อน
“ทำไม ท่านอาจารย์ไม่ไปหาพวกนางละขอรับ”
“อย่าดีกว่าการเจอพวกนางอาจจะทำให้พวกนางลำบากใจก็เป็ได้”
“ท่านอาจารย์”ชินอ๋องได้แต่เรียกชื่ออาจารย์เบาๆ
หลังจากกลับลงจากบนเขาชินอ๋องก็กลับมาถึงจวนแม่ทัพ เขากลับลังจะเข้าไปในห้องพักของตัวเองก็มีขันทีตัวแทนราชเลขาจากวังหลวงนำราชโองการจากไทเฮามาส่งให้กับเขา
“ชินอ๋องรับราชโองการ”ชินอ๋องที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ก็เดินออกมาคุกเข่าหน้าจวน
“ไทเฮามีรับสั่ง พระราชทานบุตรีรองแม่ทัพเฉินชีอี้ให้เป็ฉายาชินอ๋องและให้จัดงานมงคลสมรสให้กับชินอ๋องกับบุตรีรองแม่ทัพเฉินชีอี้ ในวันพรุ่งนี้ทันทีจบราชโองการ”ขันทีตัวแทนราชเลขาอ่านราชโองการจบ ก็เดินแบบกล้า ๆ กลัว ๆไปมอบให้ถึงมือชินอ๋องก่อนจะรีบวิ่งออกจากจวนแม่ทัพทันที
“ท่านอ๋อง พวกเขามาทำอะไรกันเหรอ”หลี่หยางเพิ่งกลับเข้ามาในจวนชินอ๋องไม่พูดอะไรส่งราชโองการให้หลี่หยางอ่านเองหลี่หยางเปิดราชโองการออกมาอ่านแล้วก็ส่ายหน้า
“พวกเขาจ้องจะหาเมียให้ท่านอ๋องให้ได้เลยนะขอรับ”หลี่อหยางบอก
“หึคงอยากจะให้ข้าแต่งงานและอยู่ที่ชายแดนแห่งนี้ตลอดไปตระกูลเฉินอย่างนั้นเหรอ”ชินอ๋องพูดออกมาอย่างรู้ทัน เฉินชีอี้ไม่เคยมีบุตรีมีแค่บุตรชาย 2 คน แต่ไทเฮาหาบุตรีของเฉินชีอี้มาให้แต่งงานกับเขาจากที่ไหน
“ตระกูลเฉิน ของท่านรองแม่ทัพชีอี้ไม่มีลูกสาวนิ แล้วเอาใครมาแต่งงานกับท่าน”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงจะรู้เองไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก ก่อนหน้านี้ไทเฮาก็ใช่แผนนี้มาตลอด เ้าไม่ชินอีกเหรอหลี่หยาง”ชินอ๋องบอก
“นักฆ่าอีกแล้วเหรอ”หลี่หยางบอก เพราะก่อนหน้านี้ไทเฮาพระราชทานงานแต่งงานให้กับชินอ๋องมาโดยตลอดแต่ไม่เคยที่จะมีสตรีคนไหนที่ไทเฮาส่งมาสามารถอยู่รอดพ้นคืนเข้าหอได้สักคนเพราะทุกคนที่ถูกส่งมาไม่ใช่สตรีชั้นสูงอย่างที่ไทเฮามีราชโองการแต่กลับเป็นักฆ่าที่หมายจะเอาชีวิตของชินอ๋องทุกคนเลยต้องจบชีวิตตัวเองลงในห้องหอแห่งนั้น
วังหลวง ตำหนักไทเฮา
“ป่านนี้ราชโองการคงจะถึงจวนชินอ๋องเป็ที่เรียบร้อยแล้ว”ไทเฮาเอ่ยขณะนั่งอยู่กับเสนาบดีฟ่านตงฉวน
“ทูลไทเฮาแผนครั้งนี้พระองค์คิดว่าจะทรงสำเร็จหรือไม่พะยะค่ะ”เสนาบดีฟ่านตงฉวน
“วันพระไม่ได้มีหนเดียวหรอกนะท่านเสนาบดีข้าเกลียดพวกมันสองคนแม่ลูก ข้ากำจัดแม่มันได้แล้วเหลือลูกมันที่ยังคงจะเป็หนามทิ่มแทงหัวใจของข้า ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนข้าจะต้องกำจัดชินอ๋องให้ได้”ไทเฮาพูดอย่างเจ็บใจ เมื่อนึกถึงอดีตที่สมัยตัวเองเป็ฮองเฮาในสมัยฮ่องเต้องค์ก่อน พระองค์มักจะเฝ้ารอความรักจากฮ่องเต้อยู่ที่ตำหนักทุกค่ำคืนแต่ฮ่องเต้ก็มักจะเสด็จไปยังตำหนักของหวังกุ้ยเฟยมารดาชินอ๋องในเวลานั้นเสมอทำให้ฮองเฮาโกรธแค้นเสมอมา
143
