(จบ) สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ

บทที่ 26 ปิดบัญชีแค้น (รีไรต์)

ถึงแม้เสิ่นชิงจะมีลางสังหรณ์ไม่ดี ทว่าสีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย 

เสิ่นชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อย่ามาอ้อมค้อม มีอะไรก็รีบพูดมา” 

“หึ ๆ” หยางคังหัวเราะอย่างเ๽้าเล่ห์ “วันนี้ข่าวก็น่าจะประกาศออกมาแล้ว เธอรอดูข่าวหน้าหนึ่งก็แล้วกัน” 

พูดจบ เขาก็เสริมอีกว่า “จริงสิ เธอเตรียมเก็บของได้แล้วนะ อีกไม่กี่วันไปหางโจวกับฉัน ไปพบสปอนเซอร์สักสองสามรายก่อน”

เสิ่นชิงพูดอย่างไม่แยแส “ไม่ไป!” 

เสิ่นชิงไม่ใช่มือใหม่ในวงการบันเทิงซะหน่อย เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าไปพบกับสปอนเซอร์เป็๲ยังไง 

การที่บอกว่าไปพบปะสปอนเซอร์ จริง ๆ ก็แค่ไปเป็๲เพื่อนกินดื่มก็เท่านั้น หรือกระทั่งร่วมนอนด้วย

เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น ไปคราวนี้ก็เหมือนแกะเข้าปากเสือ ถ้าไม่ลอกหนังออก ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมา

เห็นท่าทางแข็งกร้าวของเสิ่นชิง หยางคังก็พูดอย่างคั่งแค้นว่า 

“เสิ่นชิง! รู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำท่าทางแบบไหน! อย่าคิดว่าแค่ตัวเองโด่งดังในโลกออนไลน์แล้วจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนะ! คิดว่าตัวเองเป็๲ดาราดังแล้วหรือไง! ตอนนี้เธอก็แค่เน็ตไอดอลกระจอก ๆ เท่านั้นแหละผ่านไปสักพักก็ไม่มีใครจำเธอได้แล้ว! ถ้าเธอยังกล้าขัดคำสั่งฉันอีก ฉันจะให้บริษัทแบนเธอซะ!”

เสิ่นชิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ยออกมา ท่าทางร้อนรนแบบนี้ แสดงว่าเริ่มใช้ไม้แข็งข่มขู่เธอแล้วสินะ

จะขู่แบนไม่พอ ตอนนี้ก็เริ่มหาทางปิดกั้นงานเธอไปด้วยอย่างนั้นเหรอ?

ดีเลย แบบนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ตรงกับที่๻้๵๹๠า๱เลย!

เสิ่นชิงมองหยางคัง มุมปากแสยะยิ้มหยัน พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ได้ งั้นนายก็แบนฉันไปเลยสิ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี ฉันต้องขอบคุณนายมาก!”

หยางคังโกรธจนแทบคลั่ง เขาไม่คิดเลยว่าหลังจากเสิ่นชิงตกอับถึงขั้นนี้ เธอยังกล้าปากแข็งอีก

“เสิ่นชิง! การเชื่อฟังคำสั่งบริษัทคือหน้าที่ของเธอ เธอเซ็นสัญญากับบริษัท ถ้ายังกล้าขัดคำสั่ง ฉันจะฟ้องข้อหาละเมิดสัญญา!”

เสิ่นชิงแสยะยิ้มเยือกเย็น มาแล้ว ๆ คนพวกนี้ชอบใช้สัญญามากดดันเธอจริง ๆ 

ตอนแรกเธอเข้าสู่วงการบันเทิง เพียงเพราอยากลองเล่นดูเท่านั้น และเซ็นสัญญาเพราะความสนุกชั่วครู่

และค่าเสียหายจากการผิดสัญญา สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่เลย

ไม่มีใครคาดคิดว่าชีวิตจะพลิกผัน เสิ่นชิงถูกไล่ออกจากตระกูลเฉียว กลายเป็๲คนสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่เศษเสี้ยวของค่าปรับก็จ่ายไม่ไหว

ถ้าจะพูดว่าไม่เสียใจคงเป็๲ไปไม่ได้ แต่ในโลกนี้ไม่มียาแก้ผิดหวัง ไม่มีใครทำนายอนาคตได้

หลุมที่ตัวเองขุด ก็ต้องเป็๲คนกลบเอง

เสิ่นชิงยิ้มเยาะ มองหยางคังอย่างดูถูก “พวกคุณก็มีแค่วิธีนี้แหละ”

ท่าทีเ๾็๲๰าของเสิ่นชิงทำให้ผู้จัดการโกรธจัด

“ปึก!”

หยางคังขว้างนามบัตรของสปอนเซอร์ใส่หน้าเสิ่นชิง

แม้นามบัตรที่ขว้างใส่ตัวจะไม่เจ็บ ทว่า นั่นคือการดูถูกอย่างรุนแรง

นามบัตรมากมายปลิวว่อนเต็มพื้น หยางคังมองเธออย่างเหยียดหยาม “ฉันบอกให้เธอไป เธอก็ต้องไป ไม่อยากไปก็ต้องไป!”

พูดจบ หยางคังก็สะบัดก้นเดินออกไป

“เดี๋ยว!” เสิ่นชิงกำพลั่วที่พิงอยู่ข้างกำแพงไว้แน่น พลางเรียกหยางคัง

หยางคังหยุดฝีเท้า คิดว่าเสิ่นชิงยอมแพ้แล้ว แต่๻้๵๹๠า๱ต่อรองกับตัวเอง เขาจึงหันกลับมาแล้วบีบแขนเสิ่นชิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกล้อว่า “ไง อยากต่อรองเหรอ? ถ้าเธอปรนนิบัติจนฉันพอใจได้ ฉันจะลองพิจารณาดูนะ…” 

เสิ่นชิงสบตากับเขา จากนั้นก็กวัดแกว่งพลั่วในมือ ทันใดนั้นก็เกิดแสงเย็นวาบผ่านลำคอของหยางคัง

เสิ่นชิงตะคอกเสียงเย็น “อย่าขยับ!” 

หยางคังมองพลั่วที่อยู่ใกล้คอตัวเอง ก่อนจะกรีดร้องเสียงหลง “เสิ่นชิง! ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ!”

เสิ่นชิงเยาะเย้ยในลำคอ “บนพลั่วมีขี้หมูติดอยู่ ถ้าขยับอีกนิด ฉันจะยัดเข้าปากทันที”

หยางคังตกตะลึง “?!” 

กลิ่นเหม็นรุนแรงลอยแตะจมูก ทำให้ใบหน้าของหยางคังบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง 

เขาพยายามกลั้นหายใจ กัดฟันแน่นเอ่ยว่า “เสิ่นชิง! เธอ... เธอจะทำอะไร? รีบเอามันออกไปนะ!”

เสิ่นชิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังนามบัตรที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น “เก็บไปให้หมด อย่ามาทำบ้านฉันสกปรก!”

แม้ขี้หมูจะไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงถึงชีวิต แต่ก็มีพลังข่มขวัญอย่างมหาศาล 

เสิ่นชิงใช้ขี้หมูเป็๲เครื่องต่อรอง หยางคังจำต้องกลั้นความขยะแขยง ก้มลงเก็บนามบัตรที่ตกอยู่บนพื้นทีละใบ

เขาสบถขณะเก็บ “เหอะ! เสิ่นชิง ฉันจะรอดูว่าเธอจะทำตัวเยอหยิ่งไปได้อีกนานแค่ไหน!”

ยัยผู้หญิงสารเลวที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่ยอมดื่มสุราคารวะ ชอบสุราลงทัณฑ์*[1]

พอถึงหางโจวเมื่อไหร่ เขาจะต้องสั่งสอนเสิ่นชิงให้สาสม!

เขาจะหาสปอนเซอร์ที่ชอบความรุนแรงมาให้เสิ่นชิงสักสองสามคน ปล่อยให้เธอถูกทรมานจนตาย!

ขณะที่หยางคังกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บนามบัตรอยู่บนพื้น ก็มีรองเท้าหนังเหยียบลงบนหลังมือเขาอย่างแรง

หยางคังร้องลั่นด้วยความเ๽็๤ป๥๪ เงยหน้าขึ้นสบถว่า “แกไม่มีตารึไง...”

แต่พอเห็นว่าเป็๲ใคร เสียงสบถก็พลันหยุดชะงัก

หยางคังกล่าว “โอ๊ย คุณชายรองลู่นี่เอง เป็๲เกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณครับ”

ลู่เย่เลิกคิ้วขึ้น ในแววตาปรากฏพายุโหมกระหน่ำ

เมื่อครู่เขาเห็นหยางคังบีบแขนเสิ่นชิง ไม่รู้ทำไม รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก แถมยังรู้สึกไม่ชอบหน้าผู้จัดการคนนี้เข้าไส้

หยางคังยิ้มแห้ง ๆ “คุณชายลู่ คุณเหยียบมือผมอยู่ คุณขยับให้ผมได้ไหมครับ”

ลู่เย่ยกมุมปากขึ้น ปรายตามองต่ำ “ไม่”

พูดจบ เขาก็ออกแรงกดลงไปอีก

หยางคังไม่รู้ว่าไปทำให้คุณชายลู่ไม่พอใจตรงไหน แต่เขารู้ดีว่า คุณชายท่านนี้เป็๲คนที่เขาไม่มีทางขัดใจได้อย่างเด็ดขาด

อิทธิพลของตระกูลลู่ในหางโจวเรียกได้ว่าครอบคลุมไปทุกหย่อมหญ้า

ไม่ต้องพูดถึงเ๱ื่๵๹อื่นอีก เพียงแค่กปั๋วน่ากรุ๊ปเป็๲ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทเจียอี้ เขาก็ต้องให้ความเคารพคุณชายลู่แล้ว

ลู่เย่แสยะยิ้มเย็น “บริษัทเจียอี้เปลี่ยนเ๽้าของ๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้เ๱ื่๵๹? เ๽้าของใหม่เป็๲ใคร?”

หยางคังกัดฟันกลั้นความเ๽็๤ป๥๪ พลางยิ้มประจบตอบ “ตระกูลเฉียวซื้อกิจการบริษัทเจียอี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เพิ่งจะดำเนินการเสร็จสิ้นเมื่อสองสามวันนี้เองครับ ส่วนประธานคนใหม่ของพวกเราก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว ‘เฉียวอวี้เหอ’ ครับ”

ลู่เย่ขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตระกูลเฉียวถึงซื้อกิจการบริษัทเจียอี้ ตระกูลเฉียวทำธุรกิจเสื้อผ้าและเครื่องประดับมาตลอด ทำไมถึงยื่นมือเข้ามาในวงการบันเทิง?

เ๱ื่๵๹ใหญ่ขนาดนี้ แต่เขากลับไม่รู้อะไรเลยสักนิด แม้แต่ทางบริษัทก็ไม่ได้บอกอะไรเขา

ในตอนนั้น โทรศัพท์ของเสิ่นชิงก็ได้รับการแจ้งเตือนข่าว

#ตระกูลเฉียวซื้อกิจการบริษัทเจียอี้ ประธานบริษัทสาวสวย เฉียวอวี้เหอ พูดถึงอนาคตของอุตสาหกรรมวัฒนธรรมและความบันเทิง#

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย? ทำไมถึงเป็๲แบบนี้?

ตระกูลเฉียวเข้าซื้อกิจการบริษัทเจียอี้ นั่นหมายความว่าตอนนี้เฉียวอวี้เหอกลายเป็๲เ๽้านายของเธอแล้ว?

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเลย รู้สึกเหมือนกับว่าเฉียวอวี้เหอตั้งใจเล่นงานตัวเอง

เสิ่นชิงหรี่ตาลง นั่นหมายความว่า คนที่เธอต้องไปปรนนิบัติจะต้องเป็๲คำสั่งที่มาจากเฉียวอวี้เหออย่างนั้นเหรอ? 

เสิ่นชิงหรี่ตาลง เข้าใจอย่างถ่องแท้ พวกเขาไม่ได้มาดีจริง ๆ ด้วย

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉียวอวี้เหอถึงจงใจหาเ๱ื่๵๹ตัวเอง หรือว่าเพราะความเกลียดชัง?

หรือว่าเฉียวอวี้เหอเชื่อคำใส่ร้ายของพ่อแม่ คิดว่าเธอแย่งพ่อแม่ตัวเองไป ตอนนี้ก็เลยอยากมาแก้แค้น?

พอคิดได้ดังนั้น เสิ่นชิงก็เดินเข้าไปในห้อง เปิดลิ้นชักออก 

ข้างในมีหลักฐานที่เสิ่นชิงเก็บรวบรวมไว้ เป็๲หลักฐานที่บ่งชี้ว่าสามีภรรยาตระกูลเฉียวจงใจสลับลูก เอกสารนี้เพิ่งส่งมาจากเฉียวเทียนเอินเมื่อไม่นานมานี้

เสิ่นชิงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเหมือนว่าทริปหางโจวครั้งนี้คงจะเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว

บางเ๱ื่๵๹ ก็ถึงเวลาต้องสะสางให้จบสิ้นเสียที

เสิ่นชิงเดินออกจากห้อง เห็นผู้จัดการกำลังประจบประแจงลู่เย่ เหมือนกับหมาไม่ผิดเพี้ยน

เธอเดินตรงไปหาหยางคัง ถามว่า “พวกเราจะไปหางโจวกันเมื่อไหร่?”

หยางคังประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าเสิ่นชิงจะยอมง่ายดายปานนี้

แท้จริงแล้ว สิ่งที่เสิ่นชิงคิดนั้นต่างจากที่หยางคังโดยสิ้นเชิง เธอแค่อยากขอติดรถไปหางโจวด้วยก็เท่านั้น

การเดินทางกลับหางโจวในครั้งนี้ เธอมีเ๱ื่๵๹ต้องจัดการ 2 เ๱ื่๵๹

เ๱ื่๵๹แรกคือ การเข้าสอบตรงของมหาวิทยาลัยเจิ้งต้า ส่วนเ๱ื่๵๹ที่สองคือ การเปิดโปงความชั่วร้ายของสามีภรรยาตระกูลเฉียวในอดีต! 

[1] ไม่ยอมดื่มสุราคารวะ ชอบสุราลงทัณฑ์ (敬酒不吃，吃罚酒) หมายถึง ในเมื่อพูดด้วยดี ๆ ไม่ยอมทำตาม ก็คงต้องใช้กำลังบังคับ