ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]

60 1-2

ตอนที่105 ย่าเฟิง (1)

“ฉีหมิงเยว่วันนี้กลับเป็นเจ้าเสียที่นัดหมายข้ามาเอง หากคิดจะจากไปตอนนี้นี่ตัวเจ้าเห็นเราองค์รัชทายาทเป็นอะไร? อยากจะเรียกก็เชื้อเชิญอยากจะไปก็ทิ้งกัน?”

คู่คิ้วสีดำขลับเข้มของไป๋หลี่เย่เริ่มขมวดย่นดวงตาคู่นั้นพราวแสงเป็นประกายความโกรธ ใบหน้าอันหล่อเหลาหม่นมืดลงหนึ่งส่วนจ้องไปที่ฉีหมิงเยว่ไม่เสื่อมคลาย ย่างสามขุมตรงเข้าไปใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ

ในเมื่อนางเป็นฝ่าริเริ่มส่งตัวเองมาถึงหน้าประตูเฉกเช่นนี้ต่อให้อยากหนีเพียงใดเกรงว่าเป็นแค่ฝันแล้ว!

ม่านตาดำของฉีหมิงเยว่หดแคบตีบตันเท่ารูเข็มนางในขณะนี้ตื่นตระหนกสุดขีดจนทำอะไรไม่ถูกแล้วได้แต่ร่นถอยออกห่างตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด กล่าวน้ำเสียงสั่นเทาแทบไม่เป็นภาษา

“องค์...องค์รัชทายาทหม่อมฉัน...หม่อมฉันมีธุระด่วนจริงๆ ได้โปรดให้ข้าออกไปด้วยเถิด!”

“ฉีหมิงเยว่ก็เห็นได้ชัดว่าเจ้าพยายามโปรยเสน่ห์ยั่วยวนเราองค์รัชทายาทผู้นี้มาโดยตลอดที่เดินทางมาไหนเลยตอนนี้กลับทำตัวขี้ขลาดเสียได้?”

ไป๋หลี่เย่ยื่นเรียวนิ้วยาวขึ้นลูบไล้ไปตามทรวดทรงใบหน้าสวยของนางก่อนจะคว้าข้อมือฉีหมิงเยว่ที่สั่นเทาไม่หยุดเป็นลำดับต่อไปออกแรงฉุดดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดใจกลางคั่นระหว่างใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงสองนิ้วส่งสายตาอันเร่าร้อนทิ่มแทงไปยังใบหน้าที่ซีดขาวของนาง

“ไม่ว่าเจ้าจะเข้าหาข้าเพราะเหตุผลอันใดแต่ในเมื่อประเคนตัวเองถึงหน้าประตูเช่นนี้ เราองค์รัชทายาทเองก็ไม่ขอปฏิเสธ!”

ทันทีที่พูดจบเขาก็ก้มศีรษะลงและจุมพิตประกบกับริมฝีปากสีแดงกุหลาบแสนเอิบอิ่มตรงหน้าพยายามใช้ลิ้นชอนไชเข้าไปหวังเพื่ออรรถรสคาวมดูดดื่ม

ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดฉีหมิงเยว่ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยอยู่ในหัว และง้างฝ่ามือตบหน้าอีกฝ่ายสุดแรง!

‘เปรี้ยะ!’

เสียงตบหน้าดังคมชัดดีเยี่ยมรอยนิ้วมือทั้งห้าสีแดงสดปรากฏชัดบนแก้มข้างขวาอันขาวใสของไป๋หลี่เย่กระทั่งเขาเองยังอดตะลึงมิได้ไปชั่วขณะหนึ่ง นังนี่...กล้าดียังไงมาตบหน้าเขา?

ขณะที่ไป๋หลี่เย่อยู่ในอาการงุนงงฉีหมิงเยว่ช่วงชิงจังหวะนี้ผลักอีกฝ่ายจนเซถอยและวิ่งหนีไปทางกำแพงอีกด้านด้วยความตื่นตระหนกแผ่นหลังพิงแนบกำแพงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านถัดจากตัวนางเล็กน้อยเป็นหน้าต่างที่เปิดค้างไว้อยู่คล้อยได้ยินเสียงฝูงชนดังเจือแจวจากชั้นล่างเบาๆ

ไป๋หลี่เย่ยกมือขึ้นสัมผัสจุดร้อนฉ่าบริเวณใบหน้าสีหน้าการแสดงออกยังดูตกใจไม่หาย และตอนที่เขาหันกลับไปมองฉีหมิงเยว่อีกครั้งครานี้แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธจัด ประกายเย็นชาไร้ปรานีสาดฉายออกมาชัดเจน

“นี่เจ้ากล้าตบหน้าองค์รัชทายาทผู้นี้รึ?!ฉีหมิงเยว่! วันนี้เจ้าชะตาขาดแล้ว!!”

ไป๋หลี่เย่ชี้นิ้วใส่หน้านางกล่าวสีหน้าน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง

กล้าลงมือลงไม้ทำร้ายร่างกายขององร์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตงหลี่เกรงว่านางคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ

มองไปทางไป๋หลี่เย่ที่ย่างสามขุมตรงเข้ามาหาอย่างแช่มช้าความหวาดกลัวภายในใจของฉีหมิงเยว่ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด นางรีบวิ่งไปที่หน้าต่างตะโกนสุดเสียงลั่นว่า

“ย่าเฟิง! ย่าเฟิง!!ช่วยข้าด้วย!!”

ย่าเฟิงกลับมิได้ปรากฏตัวออกมาตามที่หวังแต่เป็นมือขนาดใหญ่ของไป๋หลี่เย่แทนที่พุ่งเข้ามาคว้าแขนของนางเอาไว้แน่นและกระชากนางมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง กล่าวน้ำเสียงหงุดหงิดปนราคะว่า

“เจ้าพลิกฟ้าคว่ำสวรรค์มิได้หรอกฉีหมิงเยว่ วันนี้เจ้าไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของข้าได้ เชื่อข้าสิหากได้ลองของข้าแล้ว เจ้าจะรู้สึกขาดมันไม่ได้อีกเลยในอนาคต!”

สิ้นเสียงได้ยินประโยคสุดท้ายของไป๋หลี่เย่ทุกการเคลื่อนไหวที่พยายามดิ้นรนขัดขืนของฉีหมิงเยว่พลันหยุดชะงักทันทีและแล้ว...ชิ้นส่วนความทรงจำสีเลือดก็หวนกลับคืนมาสู่ใจดวงนี้อีกครั้ง

ความตายอันน่าสลดของเหล่าครอบครัวความเกลียดชังที่มีต่อสงคราม...

น้ำตาสีใสบริสุทธิ์รินไหลออกมาสายหนึ่งจากดวงตาของนางอย่างเงียบๆปลดปล่อยให้ความสิ้นหวังล้นจุกอยู่กลางหน้าอก ฉีหมิงเยว่ในตอนนี้ไม่ขอขัดขืนใดๆอีกต่อไป นางหลับตาลงด้วยท่าทางแสนสงบนิ่งปล่อยให้ไป๋หลี่เย่บรรเลงจูบอย่างดูดดื่มตามใจปรารถนามือไม้ลื่นไหลเสมือนหนวดปลาหมึกของเขาพัลวันอยู่บริเวณหน้าอกของนางทั้งบีบทั้งเคล้นอย่างหื่นกระหายบ้าคลั่ง สิ่งเดียวที่ฉีหมิงเยว่ยังคงกำแน่นไม่ปล่อยก็คือถั่วเซียงซีภายในมือ

ในเมื่อทุกอย่างมันกลับกลายมาเป็นเช่นนี้แล้ว....

ตราบใดที่ถั่วเซียงซีเม็ดนี้ถูกป้อนเข้าปากของไป๋หลี่เย่หลังจากนี้ต่อนไป นางก็จะได้ฤทธิ์เริ่มต้นก้าวเดินสู่หนทางแห่งการแก้แค้นคิดบัญชีเลือดให้แก่ท่านพ่อ ท่านแม่ และน้องชายของนางได้ที่เหลืออื่นใดกลับไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วจงใช้ชีวิตที่เหลือสังเวยให้แก่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ทั้งหมดก็เพื่อการแก้แค้น!

พอฉีหมิงเยว่คิดได้เช่นนั้นนางก็ละทิ้งสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้จมลง

ดูแล้วก็เหมือนกับว่า นางกำลังร่วงลงสู่ขุมนรกที่มืดมิดและเหน็บหนาวเสียเหลือเกินข้ามองไม่เห็นสิ่งใดเลยทั้งอดีตหรืออนาคตที่นี่มีเพียงความมืดอันไร้ขอบเขตที่รายล้อมไว้ ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนไม่จำเป็นต้องต่อต้าน เพียงปล่อยให้จมดิ่งและร่วงหล่นต่อไป....

“เจ้ารออยู่ตรงนี้อีกไม่นานข้าจะพาเจ้าออกไปเอง!”

ทันใดนั้นเองฉีหมิงเยว่ก็พลันได้ยินใครบางคนพูดขึ้นมา เมื่อลืมตาขึ้นก็มีแสงสว่างสายหนึ่งส่องลงบนใบหน้าอันเย็นชาของนาง

ร่างสูงโปร่งทรงสง่าราศีฉายแวบเข้ามาในสายตานางเขาสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง รอยยิ้มช่างนุ่มนวลอบอุ่นใจ ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมรอบตัวนางเขาคนนี้เปรียบเสมือนแสงตะวันจรัสฟ้า

“เจ้ารออยู่ตรงนี้อีกไม่นานข้าจะพาเจ้าออกไปเอง!”

เขาปริปากกล่าวขึ้นภายใต้ค่ำคืนที่หนาวเหน็บคลุกฟุ้งเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ฉีหมิงเยว่ได้สติลืมตาตื่นขึ้นในทันใดจับจ้องไปที่ใบหน้าอันหื่นกระหายของไป๋หลี่เย่ที่กำลังซุกไซร้เนินอกสีขาวผ่องของตนเสมือนได้รับความกล้าหาญจากคำพูดประโยคนั้นจากเซี่ยหลู่เฟิงที่โฉบแล่นเข้าสู่ดวงใจชั่วขณะอึดใจ นางกัดแขนของอีกฝ่ายาสุดแรงเกิด ใช้สองมือคว้าจับไว้แน่นต่อให้อีกฝ่ายจะพยายามดิ้นสักเพียงใด นางก็กัดไม่ปล่อยราวกับหมาบ้า จากนั้นก็ยกบาทาถีบยอดอกอีกฝ่ายพร้อมปล่อยแขนจนล้มหงายหลังไปนางหมุนตัวกลับมาพร้อมกระโดดออกนอกหน้าต่างทันทีโดยไม่มีลังเล

ดวงตาคู่นี้เฉิดฉายเงานภาฟ้าครามสีสดใสก้อนเมฆสีขาวปุยนุ่นกำลังเบ่งบานริมฝีปากสีซีดของฉีหมิงเยว่เผยรอยยิ้มอันตื้นเขินออกมา เสียงลมปะทะดังหวีดผ่านหูทั้งสองข้างแต่เสมือนกับว่านางยังคงได้ยินประโยคนั้นอีกครั้งหนึ่ง

“เจ้ารออยู่ตรงนี้อีกไม่นานข้าจะพาเจ้าออกไปเอง!”

ตัวข้าค่อยๆหลับตาลงแช่มช้า สรรพสิ่งอย่างจางหายไปจากดวงตา ทว่าเงาร่างสีขาวภายในกมลใจดวงนี้กลับชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆประกายตาแสนอบอุ่นคู่นั้นเริ่มส่องสว่างเข้าละลายจิตใจที่หนาวเหน็บของนางได้เป็นอย่างดี

เพราะสายตาที่แสนอบอุ่นคู่นั้นทำให้ชีวิตของข้ามีความหมายที่จะอยู่ต่ออีกครั้งเมื่อสามปีที่แล้วและในสามปีต่อมา ก็ยังเป็นเพราะสายตาที่อสนอบอุ่นคู่นี้ดังเดิมที่ทำให้ข้าอยากที่จะมีชีวิตต่อไป

“ฉีหมิงเยว่!?”

เซียถงกับเซี่ยหลู่เฟิงที่เพิ่งวิ่งมาถึงภัตตาคารร้านนั้นพวกเขาทั้งคู่พลันสังเกตเห็นร่างอรชรสีเหลืองกระโดดลงมาจากหน้าต่างบนชั้นสามและกำลังจะร่วงลงมาสู่พื้นดิน

ภายใต้เสียงร้องอุทานลือลั่นด้วยความตกใจทั้งเซี่ยหลู่เฟิงและเซียถง เร่งเร้าพลังลมปราณจุมใหญ่อัดลงบนคู่เท้าหวังจะกระโดดเข้าไปคว้าร่างของฉีหมิงเยว่ก่อนจะร่วงตกกระแทกพื้นทว่าเสี้ยวอึดใจขณะ ท่ามกลางเหล่าฝูงชนที่สัญจรไปมามีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งโฉบเข้าไปรับร่างสีเหลืองขึ้นกลางเวหากอดฉีหมิงเยว่ไว้แน่นและร่อนลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย

“ย่าเฟิง ข้าทำไม่ได้!”

เมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นใบหน้าแก่หง่ำเหี่ยวย่นของย่าเฟิงอยู่ต่อหน้าฉีหมิงเยว่เกาะแขนเสื้อของหญิงชราแน่น น้ำตาทั้งสองสายรินไหลออกมาอย่างเงียบงัน

“องค์หญิง บาดแผลบนใบหน้าของท่านเกิดจากองค์รัชทยาทของตงหลี่กระมัง?”

ย่าเฟิงประคองใบหน้าของฉีหมิงเยว่ในอ้อมแขนขึ้นมาสอดส่องอย่างนุ่มนวลก่อนจะสังเหตเห็นบาดแผลเล็กๆ บนใบหน้าเนียนนั้น

“ย่าเฟิง ข้าทำไม่ได้!”

ฉีหมิงเยว่มิได้ตอบคำถามของย่าเฟิงทว่าเอาแต่คว้าแขนเสื้อของอีกฝ่าย กล่าวประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งน้ำตา

“อย่าร้องไห้อีกเลยองค์หญิงทั้งหมดเป็นความผิดของย่าเฟิงคนนี้เอง ทั้งหมดเป็นความผิดของย่าเฟิงคนนี้ข้าไม่ควรบังคับให้ท่านทำเรื่องอะไรเช่นนี้เลยจริงๆ”

ย่าเฟิงช่วยประคองให้ฉีหมิงเยว่ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองพอเห็นน้ำตาหลากสายรินไหลเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า หญิงชราก็ยกนิ้วแห้งกระด้างของตนช่วยปาดเช็ดน้ำตาเหล่านั้นออกไป โน้มตัวโอบกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนตบหลังปลอบประโลมใจ