กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“เรื่องของเย่ซวนจะช่วยให้ก็ได้ แต่อย่างที่บอกต้องมีข้อแลกเปลี่ยน เอาเป็นว่าเมื่อไหร่ที่ผมว่างเดี๋ยวจะติดต่อกลับไปแล้วกัน” เนี่ยฝานไม่รังเกียจที่จะเล่นกับความรู้สึกของเย่ถังและเย่ปิงปิง แต่ในขณะนี้เขายุ่งจริงๆ แม้แต่เวลาไปเจอซูฉีตามที่นัดไว้ว่าจะให้อยู่คอนโดก็ยังไม่มี แต่เหมือนว่าหญิงสาวจะขี้ขลาด จนถึงตอนนี้ยังไม่กล้าติดต่อมา

เมื่อเย่ถังได้รับข้อความก็ถอนหายใจโล่งอก ตราบใดที่เนี่ยฝานช่วยตามหา เธอไม่เชื่อว่าจะไม่ได้รับข้อมูลของลูกชาย

“แม่คะนายน้อยเนี่ยว่ายังไงบ้าง”

เย่ปิงปิงที่อยู่ในชุดพยาบาลถาม ข้างกายมีแฟนหนุ่มซึ่งเป็นบุรุษพยาบาลกำลังช่วยล้างผักเพื่อทำกับข้าวตอนเย็น

เย่ถังต้องการบอกลูกสาวถึงเรื่องที่ตกลงกับเนี่ยฝาน แต่เมื่อเห็นแฟนหนุ่มที่อยู่ข้างๆ สุดท้ายเธอจึงไม่ได้พูด เพราะกลัวว่าจะทำให้เขารู้สึกแย่

“นายน้อยเนี่ยตกลงช่วย ส่วนข้อมูลอื่นๆ ลูกต้องคุยกับแม่อีกที”

เย่ปิงปิงผงะไปตอนต้นก่อนจะเข้าใจว่าแม่หมายถึงอะไร ทันใดนั้นหน้าของเธอถึงกับแดงระเรื่อ นึกย้อนไปครั้งนั้นที่เล่นพยาบาลและคุณหมอกับเนี่ยฝานถือเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่งที่ลืมไม่ลง

.........

เนี่ยฝานนั่งอยู่ในห้องแลปตอนกลางคืน ข้างๆ มีภาชนะใส่พิษจากเขี้ยวของหนี่ฉาง เขาจำเป็นต้องสกัดตัวยาพิเศษเพื่อทำให้อวัยวะเพศแข็งและใหญ่ขึ้นกว่าเดิม แม้พลังสายฟ้าจะทำให้ผู้หญิงเสร็จหรือมีความสุข แต่ยังปฏิเสธไม่ได้ว่าขนาดเองก็เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญในการใช้ชีวิตคู่

มีอะไรกับหนี่ฉางค่อนข้างแตกต่างกับคนอื่นในเรื่องของการตอดรัด แน่นมาก แน่นจนแทบดึงไม่ออก นอกจากนั้นความฟิตแบบนี้ต่างจากไส้กรอกเล็กๆ ที่เหมือนกับนิ้วก้อยสั้นๆ ใต้ร่มผ้า

เนี่ยฝานนำพิษของหนี่ฉางออกมาแล้วเริ่มการทดลอง ผ่านไป 3 ชั่วโมงเหลือบมองดูเวลาประมาณตี 2 แล้ว เขาจึงปิดไฟอาบน้ำเข้าไปนอน เพราะพรุ่งนี้จะต้องจัดการเรื่องพืชพันธุ์ เมล็ดพันธุ์ต่างๆ ที่จะนำไปส่งให้หลี่หมิงจุน

……..

เช้าวันต่อมา หนี่ฉางสวมใส่ชุดไปรเวทที่ถูกจัดหาให้โดยอัลบา เนื่องจากอัลบาค่อนข้างสูงหากเทียบกับตงเหรินหรือยูบิน ดังนั้นทั้งสองคนจึงใส่เสื้อไซส์เดียวกันได้

หลังจากกินข้าวจนอิ่มเนี่ยฝานจึงออกไปข้างนอกพร้อมกับตงเหรินและหนี่ฉาง

“ปรากฏว่าหนี่ฉางมาจากโลกโบราณ มิน่าล่ะเธอถึงได้พูดจาแปลกๆ” เป็นอัลบาที่กล่าวกับยูบินในห้อง ตอนนี้เธอกำลังดูลูกเล็กๆ อยู่บนเตียงนอน เพิ่งจะผล็อยหลับไปเพราะดื่มนมของเหวินจิง

สำหรับสาวๆ มีเซ้นพิเศษอยู่แล้ว คงจะแปลกใจที่เหวินจิงไม่ใช่หนึ่งในภรรยา ดังนั้นภายใต้การโน้มน้าวใจเหวินจิงจึงต้องให้นมเนี่ยต้าเพราะใส่จิวที่หน้าอก

จิวเจาะหน้าอกถือเป็นสิ่งที่ดีต่อเด็กๆ แต่ว่ามันกลับผลิตน้ำนมตลอดเวลา นอกจากนั้นยังทำให้หน้าอกใหญ่เกินกว่าเหตุเป็นผลให้อัลบาและยูบินไม่กล้าเจาะหน้าอก ผิดกับเหวินจิงที่สามารถทำเพื่อสกุลเนี่ยได้ทุกอย่าง

“เราน่าจะหาเวลาไปที่นั่น แต่น่าเสียดายที่ตารางเรียนช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง แต่ว่าก็ว่าเถอะ สังเกตหรือเปล่าว่าหนี่ฉางมีเขี้ยวด้วย เป็นไปได้ไหมที่เธอเป็นแวมไพร์...?” ยูบินแสดงความคิดเห็น

“อาจจะ แต่แวมไพร์ไม่ใช่ว่าดื่มเลือดเพียงอย่างเดียวเหรอ แล้วทำไมเธอถึงกินอาหารร่วมโต๊ะกับเราได้” อัลบาไม่ได้ชื่นชอบหนังแวมไพร์เป็นพิเศษ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้อง

เนี่ยฝานที่ขึ้นรถมาโกดังไม่รู้ว่าสาวๆ ครุ่นคิดไปไกล แต่หากถามเขาก็คงจะบอกว่าเป็นผีดิบตรงๆ ดีกว่าโกหก เพราะหลังจากนี้จะมีเรื่องเซอร์ไพรส์อีกมาก

เมื่อรถขับมาถึงโกดังสินค้าบริเวณท่าเรือซึ่งเช่ารายปี เนี่ยฝานลงจากรถแล้วเข้าไปในโกดังกับผู้หญิงสองคน รัมและวอดก้ามีหน้าที่รออยู่ข้างนอก

“สามีพาฉันมาทำอะไรที่โกดัง ไหนว่าจะให้ตรวจสอบของเก่าโบราณไง” ตงเหรินที่เดินอยู่ข้างเขาหันไปมองรอบๆ ด้วยความฉงน

“ไม่ต้องกังวล ผมกำลังจะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละ” เนี่ยฝานเผยรอยยิ้มลึกลับแล้วเปิดใช้งานประตูทองแดง ครั้งนี้ประตูถูกยืดขนาดไปหลายสิบเมตรเพื่อง่ายต่อการขนย้ายสินค้าในโกดัง ผ่านประตูจะมองเห็นอีกด้านที่มีคนรออยู่ เป็นหลี่หมิงจุนและขุนนางที่ถูกคัดเลือกมาประมาณ 4 คน พร้อมกับกลุ่มทหารใต้บัญชา

“สามี....นี่คือ” ตงเหรินแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตาเห็นเมื่อเดินข้ามผ่านประตูไปพร้อมกับเนี่ยฝาน เธอเคยตรวจสอบของโบราณมาก็เยอะแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน

“ถวายบังคมฮองเฮา!” เมื่อพวกเขาเห็นหนี่ฉางจึงพากันคุกเข่า ใจจริงหลี่หมิงจุนอยากจะคุกเข่าด้วย แต่ด้วยความที่เขาเป็นฮ่องเต้หากทำอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่นคงไร้ศักดิ์ศรีเกินไป ในขณะเดียวกันเนี่ยฝานไม่ได้บังคับ อย่างน้อยยังถือเป็นการให้หน้า

“รีบเข้ามาขนย้ายของในโกดังหลังประตู!” หนี่ฉางมองพวกเขาด้วยความเย็นชา

ขุนนางเหล่านั้นไม่กล้าชักช้า บอกให้ทหารเดินทางเข้าไปในประตูทันที แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยว่าประตูมาจากไหนแต่ไม่กล้าถาม เพราะข้างในนั้นมีธัญพืชจำนวนมาก รวมถึงเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ที่ไม่เคยเห็น ไหนจะข้าวสาร

เนี่ยฝานเปิดประตูค้างไว้ สิ่งนี้ไม่เป็นปัญหาเขาสามารถเปิดประตูตลอด 24 ชั่วโมง แต่หากทำอย่างนี้โดยไปที่อื่น ประตูอาจถูกโจมตีได้ และเวลาของโลกยังไหลตามปกติ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องฉลาดที่จะนำประตูติดตัวด้วยตลอดเวลาหลังจากข้ามโลก

เนื่องจากหลี่หมิงจุนเกณฑ์ทหารจำนวนมาก ใช้เวลาไม่นานสินค้าในคลังจึงถูกนำออกไปจนหมด ไม่มีใครกล้าถามถึงตัวตนของเนี่ยฝานตลอดต้นจนจบ โดยเฉพาะขุนนางเหล่านั้น

“เครื่องลายครามและสิ่งอื่นๆ ถูกเตรียมไว้พร้อมแล้ว เชิญทางนี้” ขันทีสุ้นจื่อทำหน้าที่เป็นปากกระบอกเสียงแทนหลี่หมิงจุน

เนี่ยฝานปิดประตูมิติแล้วพาตงเหรินเดินไปกับพวกเขา ระหว่างทางตงเหรินแอบมองไปข้างนอก สิ่งเหล่านี้ล้วนอยู่เหนือสามัญสำนึก โลกโบราณ โลกต่างมิติ นอกจากนั้นฮ่องเต้ยังเหมือนว่ากลัวเนี่ยฝานด้วย ทำเอาตงเหรินรู้สึกภูมิใจที่ได้เนี่ยฝานเป็นสามี

เมื่อเข้ามาในห้องที่ถูกเตรียมไว้ จะพบกับทองคำแท่งหนึ่งเกวียนรถ นอกจากนั้นยังมีหยกรูปแบบต่างๆ ที่ถูกหลี่หมิงจุนนำออกจากคลังหลวง

“ตงเหริน” เนี่ยฝานหันหน้าไปหาภรรยา หญิงสาวพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปตรวจสอบสินค้า ดวงตาคู่นั้นของเธอคล้ายกับวิญญาณล่อลวง มองเห็นสีชนิดต่างๆ รวมถึงคุณภาพของหยกและเครื่องลายครามได้

หลี่หมิงจุนไม่ค่อยสนใจกระบวนการเหล่านี้ เขาแค่อยากจะกลับไปเล่นเกมบนเตียงเร็วๆ นอกจากนั้นยังจำได้ว่าเนี่ยฝานมีตลับเกมอีกมาก จะเป็นไปได้ไหมที่จะขออีกเกมมาเล่น

ตงเหรินใช้เวลาพอสมควรในการแยกแยะของบนโต๊ะ ก่อนจะถอนสายตากลับมาด้วยเม็ดเหงื่อเต็มหน้าผาก การเปิดใช้พลังพิเศษเพื่อตรวจสอบสินค้าในระยะเวลานานทำให้เธอรู้สึกเหนื่อย แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีความสุขในสิ่งที่ได้ทำ

“มันวิเศษมาก ของพวกนี้ผ่านเกณฑ์ นอกจากนั้นสามี...คุณสามารถเพิ่มเมล็ดพันธุ์หรืออะไรทำนองนั้นให้กับพวกเขาได้” ตงเหรินไม่ใช่คนใจร้ายหรือต้องการเอาเปรียบคนอื่น เมล็ดพันธุ์หรืออะไรพวกนั้นในโลกของเธอไม่ได้มีค่ามาก หากกล่าวด้วยความสัตย์เพียงหยกหนึ่งชิ้นบนโต๊ะมันสามารถซื้อของในโกดังได้หนึ่งโกดังก็ว่าได้ แต่นี่ยังมีทองคำแท่งอีก

“เข้าใจแล้ว” เนี่ยฝานเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ ไม่เป็นไรที่จะซื้อเมล็ดพันธุ์อีกครั้ง เพราะของที่หลี่หมิงจุนนำมาสามารถเปิดประมูลได้ และนอกจากนั้นยังถือเป็นการมอบน้ำใจให้กับอีกฝ่ายหนึ่ง

ในยุคโบราณเช่นนี้หยกหาได้ง่าย และมันไม่มีค่าหากเทียบกับอาหารหรือทองคำ เพราะภูเขาหลายลูกยังไม่ถูกระเบิดหรือทำการค้นหาหยกภายใน ทรัพยากรมหาศาลยังอยู่ที่นั่น ต่างจากในโลกของเนี่ยฝานที่หยกแทบจะหาไม่ได้แล้ว

เมื่อขุนนางเหล่านั้นกลับออกไปหลี่หมิงจุนจึงได้กล่าวถาม “นายท่าน พอใจหรือไม่ขอรับ”

“อืม...ไม่เลว ครั้งนี้นายทำได้ดีมาก” เนี่ยฝานกล่าวชื่นชมเล็กน้อย แต่ฮ่องเต้กลับยังไม่เดินไปอื่น คล้ายกับกำลังรอบางอย่าง

เนี่ยฝานเดาะลิ้นมุมปาก เมื่อเห็นสายตานั้นเขาจะไม่เข้าใจได้ยังไง วางเป้บนหลังลงบนโต๊ะแล้วกล่าวขึ้นว่า

“เลือกเกมได้ห้าตลับ”

เมื่อได้ยินคำพูดหลี่หมิงก็แทบไม่สามารถอดกลั้นได้ เดินไปหยิบดูตลับเกมต่างๆ เขาไม่รู้ว่าเกมไหนสนุกหรือไม่สนุก จึงทำได้เพียงตัดสินผ่านหน้าปก

ตงเหรินที่อยู่ข้างๆ เขาตกตะลึง นี่เหรอคือฮ่องเต้ที่คนนับถือทั่วหล้า ก็แค่เด็กติดเกมเองไม่ใช่เหรอ

หลังจากจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยเนี่ยฝานจึงกลับไปที่โลกเดิม แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พวกเขารู้เพียงว่าเนี่ยฝานอยู่ในตำหนักชั้นในที่เข้าถึงได้ยาก ผ่านฮองเฮาที่ควบคุมอีกที วังหลวงจึงเริ่มกลายเป็นสวนหลังบ้านอย่างช้าๆ

..........

ในเวลาเดียวกัน เมื่อเนี่ยฝานกลับมายังโลกเดิมก็มีหลายสิ่งหลายอย่างต้องคุยกับตงเหริน นอกจากนั้นพื้นที่ห่างไกลซึ่งเป็นสุสาน ชายคนหนึ่งถอดผ้าปิดตาออก ใบหน้าหล่อเหลาและราวกับมีสายฟ้าเส้นหนึ่งอยู่ในกระจกตา

“นี่เย่ซวน อย่ามัวชักช้าสิทางเข้าสุสานพร้อมแล้ว มาเร็วไอ้หนู!”