สิ้นเสียง ดวงตาของนางหลินก็เบิกกว้าง หันไปมองหลี่ชิงหลิงที่มีสีหน้านิ่งเฉย
"เ้ามีสิทธิ์อะไรมาขอให้หลี่ไหลฝูหย่าข้า?”
หลี่ชิงหลิงมองนางหลิน สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง "ก็เพราะท่านฆ่าแม่ข้า" ให้หลี่ไหลฝูหย่ายังถือว่าสถานเบา เดิมทีนางอยากให้นางหลินชดใช้ด้วยชีวิต แต่นางรู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้ ผู้นำหมู่บ้านไม่ยอมแน่ ถ้านางกับพี่น้องอยากอยู่ที่นี่ต่อไปก็ต้องประนีประนอม
เมื่อนึกถึงนางจ้าวที่จากไป ริมฝีปากนางหลินก็สั่น ถ้านางรู้ว่าผลักเบาๆ จะทำให้อีกฝ่ายตาย ต่อให้โดนทำร้ายจนตายก็คงไม่กล้าผลัก!
สุดท้ายก็เป็ความผิดของแม่สามีนั่นแหละ หากนางไม่พาไปหาเื่ที่บ้านหลี่เื่เช่นนี้คงไม่เกิด
นางก็คงไม่ต้องเผชิญกับจุดจบอย่างการหย่าร้าง
"ท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน คำขอของข้าไม่มากไปใช่ไหม" หลี่ชิงหลิงมองผู้นำหมู่บ้าน "ข้าก็คิดอยู่นานถึงจะได้บทสรุปนี้ออกมา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อหมู่บ้านของเราด้วย ถ้าหมู่บ้านอื่นรู้ว่าเรามีเื่แบบนี้แต่ไม่ทำอะไรเลย ชื่อเสียงของหมู่บ้านเราคงหายไปแน่ สิ่งนี้จะส่งผลต่อการแต่งงานของหมู่บ้านของเราด้วย”
นางปรับเื่นี้ให้เป็เหตุการณ์สำคัญของหมู่บ้านโดยตรง ผู้นำหมู่บ้านจะได้ตกลงเพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของหมู่บ้าน
แน่นอนว่าเมื่อผู้นำหมู่บ้านได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหลิง สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมา เื่นี้จำเป็ต้องจัดการอย่างเหมาะสม หากไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม มันจะทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้าน และคงส่งผลกระทบต่อปัญหาการแต่งงานของคนในหมู่บ้าน
เมื่อเห็นสีหน้าผู้นำหมู่บ้าน หัวใจของนางหลินก็เต้นไม่เป็จังหวะ นางคุกเข่าและขยับไปตรงหน้าผู้นำหมู่บ้าน โขกหัวหลายครั้ง ขอร้องผู้นำหมู่บ้านไม่ให้หลี่ไหลฝูหย่ากับนาง
หากหย่าร้าง อนาคตนางจะอยู่อย่างไร? ครอบครัวนางจะไม่ยอมรับลูกสาวที่หย่าร้างกลับบ้านอย่างแน่นอน
เพื่อชื่อเสียงของหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านยอมฝืนใจ ขอให้หลี่ไหลฝูเขียนจดหมายหย่า
จะโทษเขาก็ไม่ได้ ใครขอให้นางหลินใจดำ ลงมือฆ่าพี่สะใภ้ครอบครัวเดียวกัน
“ไหลฝู อย่าหย่ากับข้า ถ้าเ้าหย่ากับข้า ชิงฝูจะทำอย่างไร อยากให้ลูกเสียแม่ั้แ่เล็กๆ หรือ?” นางหลินกอดขาหลี่ไหลฝูไม่ยอมปล่อยเขาไป "ั้แ่ข้าแต่งงานมา ข้าก็คิดถึงเ้าเสมอ เ้าจะใจร้ายทิ้งข้าไม่ได้”
หน้าของหลี่ไหลฝูเต็มไปด้วยความเศร้า เขาเองก็ไม่้าหย่ากับนางหลิน ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็อยู่ร่วมกันมากว่าสิบปี แถมนางยังคลอดลูกสาวให้อีก ทั้งสองมีความลำบากร่วมกัน
“ผู้นำหมู่บ้าน ช่วยยกโทษให้ภรรยาข้าสักครั้งได้ไหม ข้าจะอบรมสั่งสอนนางอย่างดี ให้อนาคตเป็คนดี” เขากลืนน้ำลาย แล้วเดินไปหาผู้นำหมู่บ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อเห็นว่าผู้นำหมู่บ้านส่ายหัว เขาก็ไปหาหลี่ชิงหลิง "เสี่ยวหลิงยกโทษให้ป้าสักครั้งได้ไหม ครั้งนี้ป้าเขาทำผิดไปแล้วจริงๆ ทีหลังจะไม่ไปบ้านเ้าแล้ว ถ้าที่บ้านเ้ามีอะไร เราจะช่วยโดยไม่มีเงื่อนไข"
เมื่อมองหลี่ไหลฝูซึ่งทั้งอ้วนและขาว หลี่ชิงหลิงก็ส่ายหัวทันที หมาจะไม่สามารถเลิกกินอึ นางไม่เชื่อครอบครัวผู้เฒ่าหลี่
ทันทีที่หลี่ชิงหลิงส่ายหน้า สีหน้าหลี่ไหลฝูก็แย่ลง เขายอมขนาดนี้ หลี่ชิงหลิงก็ยังไม่ให้หน้า คิดว่าปีกกล้าขาแข็ง สามารถทำอะไรก็ได้ที่้าได้จริงๆ หรือไง?
สีหน้าเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ หลี่ชิงหลิงกระตุกมุมปากเงียบๆ นางรู้ว่าหลี่ไหลฝูไม่ใช่คนอารมณ์เย็น
"ถ้าไม่อยากหย่าก็ใช่จะไม่ได้” เด็กสาวกล่าวเสียงเรียบ เมื่อเห็นนางหลินและหลี่ไหลฝูมองนางอย่างมีความหวัง นางจึงราดน้ำเย็นทันที "งั้นก็ไปเข้าคุก! จดหมายหย่าหรือคุก เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เลือกเองเลย!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของนางหลินก็เปลี่ยนไปทันที "ข้าไม่อยากติดคุกแล้วก็ไม่อยากหย่า ไหลฝู ช่วยข้าที ช่วยข้าด้วย" หลังจากติดคุกแล้ว นางจะยังรอดกลับมาได้หรือ? นั่นมันที่กินคน!
หลี่ไหลฝูดูลำบากใจ หลี่ชิงหลิงหัวแข็งมาก แม้แต่ผู้นำหมู่บ้านก็ช่วยนาง แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก
เขากัดฟันคุยกับหลี่ชิงหลิงอีกครั้ง ถามนางว่า้าการชดใช้แบบใด บอกมาได้เลย ตราบเท่าที่เขาทำได้เขาก็จะทำ
ไม่คิดเลยว่าหลี่ไหลฝูดีกับนางหลินขนาดถึงขั้นพูดอะไรแบบนี้ออกมา แม้แต่นางหลินก็มองเขาด้วยสายตาซาบซึ้ง
แต่หลี่ชิงหลิงไม่ขยับเขยื้อน ยังคงยืนยันในสิ่งที่พูดไปก่อนหน้านี้ "พูดมากก็ไม่เป็ผล ข้าจะพูดคำเดียว ติดคุกหรือหย่า สองทางเลือก เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง"
คิดว่าอายุน้อยแล้วจะปั่นกันง่ายๆ หรือ? อย่าแม้แต่จะคิด นางจะไม่ปล่อยนางหลินไปง่ายๆ
นางหลิวหลบไปได้ ดังนั้นนางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลงโทษนางหลิน
"เ้า… ทำไมถึงใจเหี้ยมแบบนี้ ต้องเห็นข้าลำบากถึงจะมีความสุขใช่ไหม" นางหลินโกรธมากจนร่างอ้วนเริ่มสั่น นางผุดลุก ชี้ด่าหลี่ชิงหลิง "อายุยังน้อย แต่จิตใจต่ำทรามเช่นนี้ อนาคตใครจะกล้าแต่งงานด้วย"
มือนางถูกปัดออกอย่างรวดเร็ว หลิวจือโม่ยืนขวางหน้าหลี่ชิงหลิง มองนางหลินด้วยสายตาเ็า "ข้าจะแต่ง นี่คู่หมั้นข้า ข้าต้องเป็คนแต่งอยู่แล้ว”
เมื่อมองไปที่แผ่นหลังผอมบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า หลี่ชิงหลิงก็รู้สึกอบอุ่นใจ โชคไม่เลวเลยที่มีคู่หมั้นเช่นนี้
เด็กสาวเดินออกมาจากข้างหลังหลิวจือโม่ และมองนางหลินด้วยสายตาเหยียด "ไม่ต้องมาห่วงเื่ข้า ห่วงหลี่ชิงฝูกับหลี่เป่าจูเถอะ มีแม่แบบนี้ ใครจะกล้าแต่งกับบ้านท่าน”
หลังจากเหตุการณ์นี้ ชื่อเสียงของครอบครัวผู้เฒ่าหลี่คงเสียหาย คาดว่าหลี่เป่าจูคงแต่งออกได้ยากกว่าเดิม
"เ้า..." นางหลินสำลักคำพูดของหลี่ชิงหลิง โต้ไม่ออก เก็บกลั้นอารมณ์จนหน้าแดงก่ำ
แต่หลี่ไหลฝูตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลี่ชิงหลิงเตือนสติแบบนี้ เขาจึงเพิ่งนึกเื่ลูกสาวกับลูกชายออก เดิมทีคนอื่นก็เื่มากกับลูกสาวเขาอยู่แล้ว ถ้ายังโดนรู้เข้าว่านางมีแม่เช่นนี้ อาจจะแต่งไม่ออกไปตลอดชีวิต ลูกชายเองก็อาจแต่งงานกับภรรยาที่ดีได้ยาก
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใจของเขาก็หวั่นไหวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากแต่งงานกับหลี่ไหลฝูมาหลายปี นางหลินย่อมรู้จักเขาดี เมื่อเห็นสีหน้าเขา นางก็ตื่นตระหนกคว้าแขนและขอร้องเขา
หลี่ชิงหลิงไม่ได้เร่งเร้า เพียงยืนห่างๆ มองพวกเขาอย่างเ็า รอการตัดสินใจของพวกเขา
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ หลี่ไหลฝูก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ะโให้คนเอากระดาษและหมึกมา เขาจะเขียนจดหมายหย่า
เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางหลินก็ตกตะลึง นางเหม่อมองหลี่ไหลฝูด้วยความงุนงง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขา... เขา้าหย่ากับนางจริงๆ หรือ?
นี่คือผู้ชายที่ร่วมเตียงร่วมหมอนกับนางมากว่าสิบปี จู่ๆ เขากลายเป็คนโหดร้ายได้อย่างไร? บอกจะหย่าก็หย่า
หลี่ไหลฝูอดทนต่อความเ็ปในใจ รีบเขียนจดหมายหย่า ลงชื่อและมอบให้นางหลิน
นางหลินไม่รู้จักตัวอักษรมากนัก แต่นางรู้จักคำว่า ‘หนังสือหย่าร้าง’
นางถือมันไว้ในมืออย่างสั่นเทา ฉีกกระดาษทิ้ง ะโว่านางจะไม่หย่า
“อยากจะเข้าคุกสินะ ก็ได้ ไปตอนนี้ที่ฟ้ายังสว่างอยู่แล้วกัน!” เสียงอันเ็าของหลี่ชิงหลิงดังขึ้นในศาลเ้าบรรพบุรุษอันเงียบสงบ
นางหลินหันกลับมา จ้องเขม็งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "ทั้งหมดก็เพราะเ้า นังเด็กสารเลว มาทำให้ข้าเป็แบบนี้ ข้าจะจัดการเ้า" พูดเสร็จก็วิ่งเข้ามา
แม้ว่านางจะเต็มไปด้วยไขมันทว่าการเคลื่อนไหวไม่ช้าเลย ปากของหลี่ชิงหลิงโค้งขึ้นเล็กน้อย ดึงหลิวจือโม่และหลี่ชิงเฟิงไปซ่อนด้านหลังผู้นำหมู่บ้าน
นางไม่เชื่อว่านางหลินจะกล้าลงมือกับผู้นำหมู่บ้าน
มุมปากของผู้นำหมู่บ้านกระตุก คิดว่าหลี่ชิงหลิงฉลาดมากที่ใช้เขาเป็เกราะกำบัง
"นางหลิน ถ้ายังสร้างปัญหาต่อไปจะไม่จบง่ายๆ แค่การหย่าแน่” เขาคำรามด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ไหลฝู มาลากนางกลับไป แล้วก็เขียนหนังสือหย่าอีกฉบับทันที"
อันที่จริงก็คงต้องโทษผู้เฒ่าหลี่และภรรยา ถ้าพวกเขาไม่เข้าข้างพวกหลี่ไหลฝูทุกอย่างก็คงไม่ทำให้เกิดเื่มากมายขนาดนี้
ไม่ว่านางหลินจะกล้าหาญเพียงใดก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้นำหมู่บ้าน นางทำได้เพียงถลึงตาจ้องหลี่ชิงหลิง หวังอยากใช้แววตาทิ่มแทงอีกฝ่าย
"รับไป อย่าก่อเื่อีกเชียว” หลี่ไหลฝูเขียนหนังสือหย่าอีกฉบับ ดึงนางหลินมายัดใบหย่าลงในมือแล้วพูดด้วยระดับเสียงที่ได้ยินแค่สองคน “เ้ากลับไปอยู่บ้านท่านแม่สักพักก่อน ไว้จบเื่นี้ ข้าจะไปรับ”
“จริงหรือ?” นางหลินมองหลี่ไหลฝูด้วยสายตาประหลาดใจ เขาจะมารับนางจริงๆ หรือ
หลี่ไหลฝูพยักหน้า "จริง ฉะนั้นอย่าสร้างปัญหาอีก ถ้าสร้างอีกละก็ แม้แต่ข้าก็คงไม่สามารถช่วยเ้าได้"
ขอแค่มารับที่บ้านแม่ นางหลินก็ไม่กลัวแล้ว อารมณ์นางเปลี่ยนจากขุ่นมัวเป็สดใส เชิดหน้าขึ้นมองหลี่ชิงหลิงด้วยสายตาดูถูก
นางปัดฝุ่นออกจากตัว และปัดทุกคนออก "ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่าขวางทางข้า" การเคลื่อนไหวของนางทำให้ทุกคนตกตะลึง
เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ร้องไห้แทบขาดใจ แต่พริบตาเดียวก็เหมือนจะไม่เป็ไรขึ้นมา หลี่ไหลฝูพูดอะไรไป? ถึงเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วขนาดนั้น?
"ผู้นำหมู่บ้าน เราขอตัว” หลี่ไหลฝูบอกผู้นำหมู่บ้าน โดยไม่ได้มองหลี่ชิงหลิง ตามติดนางหลินจากไป
ทุกคนกลับมามีสติก็เริ่มพูดคุยเื่หลี่ไหลฝูและนางหลิน
หลี่ชิงหลิงจูงหลี่ชิงเฟิงมาคำนับผู้นำหมู่บ้าน "ท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน ขอบคุณมาก" ถ้าผู้นำหมู่บ้านไม่ได้อยู่ข้างนาง นางคงทำอะไรนางหลินไม่ได้เลย
ผู้นำหมู่บ้านมองหลี่ชิงหลิง และหลี่ชิงเฟิงด้วยความสงสาร "ทีหลังถ้ามีอะไรก็มาหาปู่ ขอแค่ปู่ช่วยได้ก็จะเต็มที่” เขาเองก็ทำได้เพียงเท่านี้ เฮ้อ ช่างเป็เด็กๆ ที่น่าสงสารเสียจริง
"ได้เลย ขอบคุณมากเ้าค่ะ" หลี่ชิงหลิงที่จูงหลี่ชิงเฟิงคำนับผู้นำหมู่บ้านอีกครั้ง พร้อมคำนับทุกคนที่อยู่รอบๆ "ขอบคุณท่านลุงและท่านป้าทุกคนสำหรับความช่วยเหลือ ขอบคุณมากจริงๆ!"
ผู้นำหมู่บ้านช่วยพยุงหลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิงขึ้นแล้วกำชับทั้งสองอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพวกเขาตอบรับอย่างเชื่อฟังเขาจึงปล่อยให้พวกเขากลับบ้าน
ทันทีที่กลับถึงบ้านหลิวและได้ยินเสียงน้องสาวร้องไห้ อารมณ์ของหลี่ชิงหลิงก็ซับซ้อน น้องสาวคงจะหิวมากแล้วสินะ
9K
