ยอดพธูจอมทัพ

        “อย่าทำอย่างนี้นะคะคุณหนู”เหมยเหม่ยแย่งกรรไกรจากมือฉงอวี้หลิงจนถูกคมของมันบาดแต่บาดแผลที่ได้รับหาได้ทำนางเจ็บปวดมากไปกว่าหัวใจที่แตกยับเพราะถูกคนชั่วย่ำยีของนายสาว

        “ข้าอยู่ไม่ได้แล้วเหมยเหม่ยข้าอาย ศักดิ์ศรีของข้าไม่เหลือแล้ว” หญิงสาวร่ำไห้ปานจะขาดใจ

        “คุณหนูต้องอยู่นะเจ้าคะเรื่องนี้จะต้องเป็นความลับ”

        “จางหย่วนต้องไม่ยอมปิดปากแน่เราจะทำอย่างไรเหมยเหม่ย จะทำอย่างไร”

        “เหมยเหม่ยจะทำให้มันไม่สามารถเปิดปากขึ้นมาได้อีกเลย”ดวงตาของหญิงสาววาวโรจน์ด้วยแรงแค้นที่เผาไหม้ กล่าวจบก็ลุกขึ้นนางหันกายเดินมุ่งตรงไปยังเตียงซึ่งมีร่างของจางหย่วนสลบไสลไม่ได้สติเพราะถูกเกาอี้ฟาดไปหลายหน

        “เหมยเหม่ย...” เจ้าจะทำอะไร...ช้าเกินกว่าที่ฉงอวี้หลิงจะเอ่ยปากเหมยเหม่ยเงื้อมือแล้วกระหน่ำแทงกรรไกรลงกลางอกของจางหย่วนครั้งแล้ว...ครั้งเล่าจนเลือดกระเซ็นสาดทั่วเตียงและม่านมุ้ง

        “สมควรตายเจ้าสมควรตายแล้ว” ทุกรอยแทงของบาดแผลบนร่างของจางหย่วนซึ่งวิญญาณหลุดลอยทำให้เหมยเหม่ยแสยะยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

        ฉงอวี้หลิงตกใจกับภาพความโหดร้ายเบื้องหน้านางพูดสิ่งใดไม่ออก เบือนหน้าหนีก่อนโก่งคออาเจียนออกมา เหมยเหม่ยเมื่อจ้วงแทงร่างจางหย่วนจนสาแก่ใจแล้วจึงเข้ามาคุกเข่าต่อหน้านายสาว

        “เหมยเหม่ยทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณหนูจางหย่วนตายไปแล้ว ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้อีก”

        ชีวิตนางแต่เล็กนั้นกำพร้าแม่เมื่อพ่อตายจากด้วยความยากจน จึงขายตัวเพื่อหาเงินฝังศพ เกือบสิบปีก่อนบนถนนหลงอู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายนางได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนบอกให้หยุดรถม้า เมื่อผ้าม่านหนาหนักเปิดออกนางก็ได้พบกับคุณหนูฉงแห่งจวนแม่ทัพเผิงเป็นครั้งแรกเงินก้อนหนึ่งสำหรับฝังศพพ่อนั้นแลกกับความภักดีที่นางได้มอบให้คุณหนูเรื่อยมา

        มีเสียงเอะอะดังมาจากนอกห้องเพราะห้องไม่ได้ลงดานประตู บุคคลแรกที่แทรกกายผ่านม่านเข้ามาจึงเป็นจางเชี่ยนลี่ตามติดด้วย     ฉงถิงตงและภรรยาน้อยที่ชายหนุ่มไปนอนค้างด้วยเมื่อคืนวาน

        รอยยิ้มมุมปากของจางเชี่ยนลี่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนทันทีที่เห็นร่างจมกองมเลือดของผู้เป็นน้องชายภรรยาน้อยของฉงถิงตงร้องตกใจแล้วรีบก้าวถอยห่างเจ้าของบ้านจึงสั่งให้นางออกไปรอด้านนอก กันคนไม่เกี่ยวข้องไม่ให้เข้ามายุ่มย่าม

        กรรไกรเปื้อนเลือดในมือเหมยเหม่ยทำให้ดวงตาของจางเชี่ยนลี่เบิกกว้าง“เจ้าฆ่าน้องชายข้า!”

        เหตุใดถึงไม่เป็นอย่างที่จางหย่วนและนางคิดวางแผนเช้านี้ข้าวสุกเปลี่ยนเป็นข้าวสารน้องชายของนางกำลังจะมีอนาคตสวยงามกับฉงอวี้หลิงมิใช่หรือ!

        เหมยเหม่ยลุกขึ้นเสื้อผ้าเปื้อนเลือด ใบหน้าที่เพิ่งหมาดหยาดน้ำตาเคลื่อนตัวเข้าใกล้จางเชี่ยนลี่สะใภ้สกุลฉงรีบก้าวไปหลบหลังสามี

        “จางหย่วนพยายามจะขืนใจคุณหนูฉง”เพราะไม่ต้องการให้นายสาวเสียชื่อเสียงเหมยเหม่ยจึงพูดคล้ายกับว่าความสัมพันธ์ระหว่างซากศพบนเตียงกับและฉงอวี้หลิงยังไม่เกิดขึ้น

        “เหลวไหล!เจ้าฆ่าคนแล้วสร้างเรื่องเหลวไหล”

        “ท่านพี่ต้องให้ความยุติธรรมกับข้า”ฉงอวี้หลิงปริปากพูดกับพี่ชายตัวเองเมื่อได้ยินฟูเหรินของเขาปฏิเสธเรื่องชั่วร้ายของน้องชาย      

        “เด็กๆเรียกคนมาจับนังฆาตกรคนนี้เร็วเข้า!” จางเชี่ยนลี่ตะโกนอย่างร้อนรน

        “เจ้าหุบปากซะเชี่ยนเอ๋อร์อย่าเพิ่งเอ็ดตะโรไป” สามีของนางสั่งแล้วผละเข้าไปปลอบโยนน้องสาวในตอนนี้หญิงสาวจึงกำลังเผชิญหน้ากับเหมยเหม่ยที่ถลึงตาใส่อย่างน่ากลัว

        เหมยเหม่ยหันกลับไปหาฉงถิงตงแล้วกล่าวว่า“ผู้ใดคิดล่วงเกิน   ฟูเหรินน้อยรับรองจวนสกุลเผิงจะไม่ปล่อยให้มันใช้ชีวิตลอยนวลพ้นความผิดไปได้ ส่วนข้าที่ฆ่าจางหย่วนข้ายอมรับผิดเพราะทำไปเพื่อปกป้องคุณหนู ฆ่าคนต้องชดใช้” สาวใช้ผู้รักนายยิ่งกว่าชีวิตตนย่อกายลงคุกเข่าแล้วโขกศีรษะให้ฉงอวี้หลิง

        “เหมยเหม่ยขอบคุณคุณหนูที่เมตตาชุบเลี้ยงแต่หนึ่งชีวิตข้ากับชีวิตจางหย่วนถือว่าแลกกัน” กล่าวจบนางก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหันไปทางจางเชี่ยนลี่ มือเงื้อกรรไกรขึ้นสูง

        ภรรยาเจ้าบ้านกรีดร้องคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกฆ่าให้ตายตกตามน้องชายทว่าปลายแหลมคมของกรรไกรกลับกับพุ่งเข้าเสียบกลางลำคอของผู้ที่ถือมันโลหิตสีแดงพุ่งกระฉูดใส่หน้าจางเชี่ยนลี่ดุจสายน้ำ เหมย-เหม่ยถลาเข้าหาพี่สาวของจางหย่วนก่ายกอดให้เลือดสีแดงฉานอาบไปบนร่างของหญิงสาวก่อนร่างไร้วิญญาณจะทรุดลงกับพื้นห้องจางเชี่ยนลี่กรีดร้องเสียขวัญจนแทบเป็นลมล้มพับกับความสยดสยองซึ่งเกิดขึ้นต่อหน้า  ต่อตาฉงถิงตงรีบเข้ามากระชากร่างจางเชี่ยนลี่ออกห่างศพของเหมยเหม่ย

        สองสามีภรรยาได้ยินชัดกับถ้อยคำ...‘ฟูเหรินน้อย’ ที่เหมยเหม่ยเอ่ยก่อนจะตาย

        ฉงอวี้หลิงร้องออกมาสุดเสียงกับสภาพร่างอาบเลือดของสาวใช้คนสนิทนางกอดร่างไร้วิญญาณของเหมยเหม่ยไว้แนบอกไม่สนใจเลือดทะลักทะล้นที่ไหลเปรอะเปื้อนตัวนาง

        นางเกลียดบ้านสกุลฉงนางเกลียดผู้คนที่นี่ไยนางต้องใจอ่อนกลับมาเพราะคำว่ากตัญญูจนทำให้ถูกทำลายเกียรติและต้องเสียบ่าวผู้ซื่อสัตย์กับนางที่สุดคนนี้ไป!

            “อวี้เอ๋อร์...”คนเป็นพี่ชายต้องเรียกถึงสามครั้งฉงอวี้หลิงจึงยอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

        “เป็นความจริงหรือไม่ที่เจ้าเป็นฟูเหรินน้อยจวนสกุลเผิง เจ้ากับ เผิงเซิ่งอี้...”

        คนถูกถามแค่นเสียงเฮอะในลำคอใช่เวลาที่พี่ชายของนางซักถามถึงฐานะยศศักดิ์ของนางหรือไรหนึ่งชีวิตที่เพิ่งเสียไปของเหมยเหม่ยไม่มีค่าให้เขารีบคืนความยุติธรรมด้วยการหันไปสั่งสอนฟูเหรินของเขาได้เชียวหรือ

        “สมรสพระราชทานเข้ามากะทันหันทำให้ฐานะของข้ายังไม่สามารถเปิดเผยต่อคนนอกได้” ฉงอวี้หลิงจ้องหน้าพี่สะใภ้ซึ่งหลบอยู่หลังสามีของนาง                     

        “เรื่องวันนี้เอ่อ...เจ้าอย่าเอาความอะไรกับคนทางบ้านได้หรือไม่” ฉงถิงตงโขกศีรษะลงเบื้องหน้าน้องสาวการมีเรื่องกับสกุลเผิงอาจทำให้สกุลฉงจบสิ้นในรุ่นของเขาก็เป็นได้

        “คนทำผิดไยกลับลอยนวล”น้องสาวถามคืนกลับไป

        “จางหย่วนตายแล้วเหมยเหม่ยก็ตายแล้ว เจ้าจะเอาอย่างไรอีก” จางเชี่ยนลี่แทรกขึ้นมา

        “แต่เจ้ายังไม่ตายนี่”ฉงอวี้หลิงเสียงแข็ง คนที่นางอยากให้ตายที่สุดตอนนี้คือจางเชี่ยนลี่ที่อาศัยฐานะพี่สะใภ้สวมหน้ากากว่าอาภัพน่าสงสารแล้วลอบทำลายชีวิตนางกับเหมยเหม่ยเพื่อส่งเสริมน้องชายไม่เอาไหนของตัวเอง

        “ใจเย็นเถอะนะอวี้เอ๋อร์ฟังพี่สักนิด คนก็ได้ตายไปแล้ว เรามาหาทางออกกับเรื่องนี้กันดีกว่า คดีใหญ่เกิดขึ้นในบ้านกฎหมายบ้านเมืองต้องสืบสวนกันอย่างหนัก เห็นแก่วิญญาณท่านพ่อเถอะนะเห็นแก่ชื่อเสียงตระกูลของเรา”

        นางไม่เห็นแก่สกุลฉงไม่เห็นแก่วิญญาณบิดา แต่นางไม่อยากให้เรื่องเสื่อมเสียนี้แพร่งพรายออกไป!

        “อวี้เอ๋อร์” ผู้เป็นพี่ชายกุมมือน้องสาวที่เปรอะเปื้อนเลือดของเหมยเหม่ยคราบน้ำตายังหลงเหลือเห็นเป็นทางบนใบหน้าของน้องสาวต่างมารดาเขาไม่รู้เรื่องราวภายในห้องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าจากปากสาวใช้ที่เพิ่งตายก็คือจางหย่วนพยายามจะขืนใจฉงอวี้หลิง

        “เรื่องเป็นแบบนี้นะอวี้เอ๋อร์...จางหย่วนพยายามขืนใจเหมยเหม่ยนางขัดขืน จึงเกิดการต่อสู้กันขึ้นนางแทงจางหย่วนตายแล้วตัวเองก็ฆ่าตัวตายหนีความผิด” ฉงถิงตงร่ายเหตุการณ์ในหัวของเขาออกมาเป็นฉากๆเขาไม่ยอมมีเรื่องกับสกุลเผิงด้วยข้อหาที่น้องชายเมียพยายามจะข่มเหงน้ำใจฉงอวี้หลิงแน่ความอยู่รอด ชื่อเสียงของสกุลฉงกับความตายของสาวใช้คนสนิทถึงตอนนี้ได้แต่ให้ผู้เป็นน้องสาวเลือกว่าจะปกป้องทางใด

        นางรักเหมยเหม่ยบ่าวผู้ซื่อสัตย์และภักดีเสมอมาทว่าเรื่องบัดสีที่นางถูกย่ำยำยีด้วยน้ำมือของจางหย่วนก็ไม่ควรแพร่งพรายออกไปนอกห้องนางต้องทำเช่นไรถึงจะทวงคืนความยุติธรรมให้เหมยเหม่ยได้เพราะก่อนตายเหมยเหม่ยก็ยังปกป้องชื่อเสียงของนางมิให้ด่างพร้อย

        “ข้าไม่ยอมให้น้องชายข้าตายไปทั้งอย่างนี้หรอกนะ”จางเชี่ยนลี่โพล่งขึ้นมา

        “หรือเจ้าจะยอมให้ตายหมดบ้านข้า เจ้า รวมถึงลูกๆ ของเจ้าด้วย!” ผู้เป็นสามีตะเบ็งเสียงใส่หน้าจางเชี่ยนลี่จึงพูดสิ่งใดไม่ออก ลูกสาวทั้งสองเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของนางมีหรือนางจะยินยอมให้อันตรายใดมากล้ำกราย

        “ได้...ชีวิตของเหมยเหม่ยแลกกับชีวิตตระกูลฉงทั้งตระกูลหากเรื่องนี้แพร่งพรายสู่คนนอก มีข่าวเสียหายของข้าดังไกลถึงถูหยางไม่มีทางที่บ้านสามีข้าจะละเว้นพวกเจ้า”

        “ขอบใจนะอวี้เอ๋อร์ขอบใจเจ้าที่เห็นแก่สายเลือดเดียวกัน” ฉงถิงตงก้มศีรษะให้น้องสาวซึ่งบัดนี้ถือได้ว่ามีอิทธิพลเหนือชีวิตทุกคนในบ้านสกุลฉง“เจ้าจะอยู่เฉยทำไม โขกศีรษะขอบคุณนางเสีย!” ชายหนุ่มกระชากแขนของภรรยาจนนางหน้าทิ่มลงข้างกาย

        จางเชี่ยนลี่จำยอมขอให้ฉงอวี้หลิงอโหสิในเรื่องที่จางหย่วนทำเวลาผ่านมาค่อนคืนและน้องชายก็ได้ตายไปแล้วนางจึงไม่รู้ว่าเขาได้ล่วงเกินหญิงสาวสำเร็จแล้วหรือยัง

        ฉงอวี้หลิงตัดสินใจไม่เอาความจางเชี่ยนลี่เพราะนางต้องรักษาหน้าเพื่ออนาคตด้วยเช่นกันจึงได้แต่กล้ำกลืนความเสียใจที่ต้องสูญเสียเหมย-เหม่ยไปหญิงสาวจัดการฟังศพเหมยเหม่ยใกล้กับสุสานแม่ของนางด้วยความอาลัยและสำนึกถึงความภักดีของบ่าวคนสนิท

        คดีความถูกจัดการและปกปิดด้วยแผนพร้อมและเงินก้อนใหญ่ของฉงถิงตงท่าทีสงบนิ่งของน้องสาวก่อนขึ้นรถม้าเดินทางกลับจวนสกุลเผิงทำให้ชายหนุ่มโล่งอกและหายใจหายคอได้สะดวกโดยหารู้ไม่ว่าภายในใจของฉงอวี้หลิงนั้นหนึ่งชีวิตของเหมยเหม่ยไม่สามารถแลกด้วยหนึ่งชีวิตของจางหย่วนได้

        ในวันที่นางมีอำนาจอยู่ในมือนางจะย้อนกลับมา ความแค้นในครั้งนี้หากไม่ถูกชดใช้ด้วยชีวิตของจางเชี่ยนลี่ หากไม่สามารถทำให้ใจหญิงชั่วแตกสลายก่อนตายเพราะคนที่นางรักสุดชีวิตเป็นฝ่ายถูกกระทำบ้างนางจะไม่ขอรามือ!