Age of war

***ผู้กล้าสมองกล้าม [เอรีส]

"ไปเลยมิลเลอร์! "

"ปิว~"

เจ้ามิลเลอร์คำรามด้วยเสียงที่น่ารัก ก่อนจะกางปีกทะยานขึ้นท้องฟ้าโดยมีฉันโดยสารมาด้วย

“ข้างล่างวุ่นวายน่าดูเลยดอง”

“ไม่กี่วันก่อนทุกคนยังมาฟังหนูร้องเพลงด้วยรอยยิ้มได้… ทำไมทุกคนถึงคลั่งกันได้ขนาดนี้คะ? ทำไมคะ? ”

“ปี้…”

คนที่บินตามมาข้างหลังคือเปอร์ไซด์ เอสเทอ และมังกรน้อยออกไซด์

ฉันไม่รู้ว่าควรตอบคำถามของเปอร์ไซด์ยังไงดี

เพราะว่าในหัวของฉันเองก็ว่างเปล่าไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน

ทำไมคนเรา… ไม่สิ ทุกเผ่าถึงได้คลั่งกันได้ขนาดนี้?

ทั้งที่ไม่กี่วันก่อนยังหันหน้ายิ้มเข้าหากันได้ แต่พอถูกยุยงจากคนกลุ่มหนึ่ง ทุกคนก็เริ่มเป็นบ้าและไม่ไว้ใจใครอีก

“เปอร์ไซด์ เอรีส ถึงพวกเราจะเป็นสัตว์ที่ทรงภูมิปัญญา แต่ก็ยังเป็นแค่สัตว์ น้อยคนนักที่จะมีสัมพันธ์แน่นแฟ้นเหมือนพวกเรา พวกเขาหวาดกลัว ระแวง ไม่ไว้ใจใคร ของแบบนี้เป็นธรรมดาของสิ่งมีชีวิตนะดอง”

เอสเทอเป็นผู้ตอบคำถามนั้น

แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดีงะ

“ตอนนี้มาตั้งสมาธิกับการค้นหาวิธีหยุดแสงจากบนฟ้าก่อนดีกว่าดอง เอรีส เธอบอกว่าสิ่งนี้คืออาวุธจากเผ่าของเธอ เป็นสิ่งที่เรียกว่า [ดาบแห่งพระเจ้า] ใช่มั้ยดอง? ”

“ใช่ คนที่คิดและสร้างมันคือนักวิจัยยะมะโตะ แต่ตอนนี้การสื่อสารถูกตัดขาดหมด เขาอยู่ตรงไหนของเมือง เป็นตายร้ายดียังไงฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“อืม… ฉันรู้แล้วละว่าศูนย์ควบคุมอยู่ตรงไหนดอง”

“รู้ได้ยังไง!? ”

“ยะมะโตะเคยหลุดปากบอกฉันตอนร่วมทำวิจัยเงามืดอยู่ครั้งหนึ่งว่า ‘ที่ทำงานของผมมีอยู่สองที่ เมืองหลวงเดิม กับตึกที่สูงที่สุดของเมืองคริสตัลซิตี้แห่งนี้’ นะดอง”

จะว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่เขาปากเปราะหลุดข้อมูลออกไปแบบนี้ดีนะ…

“งั้นก็มีแค่ตึกนั้นแล้ว”

ฉันชี้ไปที่ตึกสูงห้าสิบชั้นซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองฝั่งตะวันตก

มันเป็นตึกที่ทันสมัยที่สุดของพวกเราเผ่ามนุษย์ และยังเป็นที่พักอาศัยสุดหรูของคนที่ร่ำรวย

เห็นว่าชั้นบนเป็นห้องพักของคนระดับผู้นำ ถ้าจะบอกว่ามีห้องควบคุมดาบแห่งพระเจ้าอยู่ชั้นบนของอาคารนี้ มันก็ฟังดูไม่แปลก

“งั้นบุกไปจากทางดาดฟ้าตึกกัน เพราะว่าชั้นล่างมียามเฝ้าเยอะพอควรเลยละ”

“อืม ดอง~”

“เอสเทอเดาถูกจริง ๆ ด้วย”

ฉันกำลังใช้ปืนไรเฟิลขนาดบรรจุกระสุน 14.5×114 mm เล็งไปที่ดาดฟ้าของอาคารจากระยะห่างราวสองร้อยเมตร

บนดาดฟ้าอาคารนั้นมีทหารจำนวนราวสามสิบคนยืนเฝ้าประจำการอยู่

บนหน้าอกของพวกเขามีตราแสงสามแฉกอันเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาเทพทั้งสามติดเอาไว้อยู่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตึกนี้ได้ตกอยู่ในการควบคุมของศัตรูไปแล้ว

"พบศัตรูจำนวนมากตรงหน้า"

"ดีละ งั้นมาวางแผน---"

*เปรี๊ยง! *

"---กันก่อนดอง…"

ฉันลั่นไกปืนไรเฟิลออกไปแล้ว

ว่าแต่เมื่อกี้เอสเทอตั้งใจจะพูดอะไรออกมาหรือเปล่า?

กระสุนนัดแรกของฉันลั่นทะลุใจกลางกระหม่อมของทหารที่กำลังยืนชมวิวจนตายคาที่

กระสุนขนาด 14.5×114 mm ได้เป่าส่วนหัวของเขาจนกระจุยหลุดออกจากร่างไป

ฉันเห็นผู้คนเริ่มตื่นตระหนกให้กับผู้ร้ายที่ยังมองไม่เห็น

ฉันจัดการส่งพวกมันให้ลงไปนอนเล่นกับเพื่อนมันต่อ

สองคน สามคน…

จนกระทั้งถึงคนที่ห้า พวกมันก็จับตำแหน่งของพวกเราได้

"มิลเลอร์! "

"ปิ ปิ้ว! "

เสียงของเจ้ามิลเลอร์คำรามก้อง พร้อมกับบินทะยานตัวออก

แรงลมที่ปะทะปีกกำลังวิ่งแยกออกเป็นเส้นทางลากยาวอันเนื่องจากความเร็วในการบินทะยานของมัน

ฉันเห็นศัตรูบนหลังคากำลังเล็งปืนไรเฟิลมาทางนี้ผ่านกล้องเล็งของตัวเอง

หน่วยซุ่มยิงของศัตรูมีด้วยกันสิบคนเช่นนั้นหรือ?

นอกจากหน่วยซุ่มยิงแล้ว ยังมีหน่วยอาวุธปืนจรวดอีกห้าคน

และที่เหลือเป็นหน่วยปืนกลเบาคอยเฝ้าระวัง

เสียงกระสุนลั่นดังขึ้นไปทั่วฟ้า

"เปิดโหมดกระตุ้นสัญชาตญาณ! "

พร้อมกับที่ฉันเปิดใช้งานหนึ่งในความสามารถของชุดเกราะฮีโร่

รู้สึกได้ว่าประสาทสัมผัสของตัวเองเฉียบคมมากขึ้น

รับรู้ได้แม้แต่ตำแหน่งกระสุนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหา

ฉันใช้มือของตัวเองตบคอของมิลเลอร์เพื่อสั่งการให้บินหลบในทิศที่ต้องการ

มังกรผิวน้ำตาลควงสว่านตัวเองไปที่ด้านขวา

เอี้ยวตัวกายกรรมพร้อมกับหักเปลี่ยนทิศด้วยแรงกระพือปีกที่ทรงพลัง

ก่อนจะทิ้งตัวลงดิ่งแล้วบินทะยานขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง

ทุกทวงท่านั้นมีความหมาย

ไม่มีกระสุนนัดใดที่สามารถเฉียดผิวของพวกเราได้แม้แต่ปลายนิ้ว

ประดุจหนึ่งแหวกว่ายในแม่น้ำที่ไหลผ่านข้างกายโดยไร้ซึ่งภัยอันตราย

"อ่อนหัด มีความพยายามแต่ก็ยังอ่อนหัด! "

ฉันกรีดเสียงดังพร้อมกับเล็งปืนไรเฟิลยิงสวนกลับไป

ต่อให้นั่งอยู่บนร่างที่กำลังบินเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง แต่ก็หาได้ลดความแม่นยำของฉันลง

นั่นเป็นเพราะมีพลังของชุดเกราะฮีโร่ตัวนี้อยู่

"เปิดโหมดรับรู้ที่ว่าง! "

กระแสคลื่นแม่เหล็กได้แผ่ขยายออกมาจากชุด

มันพุ่งกระจายออกไปโดยรอบ ก่อนจะสะท้อนกลับเข้ามาสู่ระบบตัวรับรู้ของชุดเอง

ระบบของชุดเกราะทำการวิเคราะห์และสร้างเป็นภาพมิติขึ้นในสมองของฉัน

ในสมัยที่ทดลองใช้ครั้งแรก ฉันพบว่าข้อมูลมันเยอะมากจนทำให้ปวดหัวตาลาย แต่พอฝึกจนชิน มันก็กลายเป็นเรื่องง่าย ๆ

ฉันสามารถลั่นยิงกระสุนใส่ตำแหน่งของศัตรูได้โดยไม่จำเป็นต้องเล็งเสียด้วยซ้ำ

ดอกไม้สีแดงผลิบานขึ้นเหนือดาดฟ้าอาคารอย่างต่อเนื่อง

เพียงพริบตาเดียว หน่วยซุ่มยิงของศัตรูก็โดนฉันกวาดจนเกลี้ยง

ในตอนนั้นเองที่หน่วยยิงจรวดของศัตรูเริ่มเคลื่อนไหว

"RPG.! "

กระสุนหัวจรวดจำนวนห้านัดพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า

แต่ไม่มีความจำเป็นต้องหลบมัน

เพราะว่าฉันมีเทพธิดาตัวน้อยคอยปกป้องบินอยู่ข้างกาย

"เอากลับไปกินดอง~"

หนังสือเวทมนต์ในมือของเอสเทอทั้งสองข้างเริ่มพลิกไปมาอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้นเองที่เกิดรูสีดำปรากฏขึ้นที่ตรงหน้าพวกเราจำนวนห้ารู พร้อมกับที่มีปรากฏขึ้นที่เหนือดาดฟ้าอาคารอีกห้ารู

รูสีดำเหล่านั้นดูดกลืนจรวดเข้าไป

หายไปไหนกัน?

ฉันได้คำตอบแทบจะในทันที

หัวจรวดทั้งห้ากำลังมุดลอดออกมาจากรูสีดำที่ปรากฏเหนือดาดฟ้าอาคาร

ระเบิดสังหารได้ลั่นย้อนใส่พวกมันเองจนพื้นที่บริเวณนั้นพังพินาศลงมา

"เอสเทอ นั้นมันคืออะไร…"

"รูหนอนไงดอง พอดีได้ฟังทฤษฎีหลาย ๆ อย่างจากยะมะโตะตอนที่ทำวิจัยร่วมกัน ฉันเลยเอามาประยุกต์ใช้กับความสามารถของตัวเองนะดอง"

เอสเทอนี่สุดยอดไปเลยแฮะ

พวกเราร่อนลงจอดบนพื้นที่ดาดฟ้าซึ่งพังพินาศลงมา

โชคดีที่บันไดกับลิฟต์ไม่เสียหายตามไปด้วย

แต่เนื่องจากมิลเลอร์ตัวใหญ่กว่าสองเมตร มันจึงตามเข้ามาในอาคารไม่ได้

พวกเราเลยให้มันบินรออยู่ห่างจากตึกเอาไว้ก่อน

คนที่บุกเข้ามาจึงมีแค่ฉัน เอสเทอ เปอร์ไซด์ และมังกรน้อยออกไซด์เท่านั้น

“เอาละ ไปทาง---”

“ทุกคนอันตรายค่ะ! ”

เปอร์ไซด์กรีดเสียงเตือนพวกเราทุกคนพร้อมกับยืดระยางออกมาคว้าพวกเราเอาไว้ในตอนที่พึ่งเข้ามาในโถงบันได

เธอใช้ขาอันทรงพลังแตะใส่กำแพงจนเป็นรูกว้าง ก่อนจะใช้กรงเล็บของเธอดึงเอาสายไฟที่อยู่ข้างในออกมาจนฉีกขาด

เกิดเสียงไฟซ๊อตดังขึ้นไปทั่วโถงบันไดพร้อมกับแสงไฟที่ดับมืดลง

ก่อนที่แสงไฟสีแดงฉุกเฉินจะติดขึ้นในอีกห้าวินาทีต่อมา

“ความรู้สึกอันตรายหายไปแล้วค่ะ”

เปอร์ไซด์พูดออกมาอย่างภาคภูมิใจพร้อมกับยื่นหัวเข้ามาใกล้

ฉันลูบหัวเธอแทนคำขอบคุณอย่างไม่ลังเล

“ฮิ ฮิ~”

น่ารักจัง

“เมื่อกี้น่าจะเป็นเสียงกับดักพังละมั้งดอง? ดีเลย แบบนี้จะได้ลุยง่ายขึ้นหน่อยดอง”

เอสเทอพึมพำกับตัวเองเช่นนั้นแล้วเริ่มบินลงไปตามโถงบันไดที่ดูหรูหรานี้

ที่นี่ไม่ใช่โถงบันไดหนีไฟที่คับแคบ แต่มันเป็นโถงบันไดอาคารหลักซึ่งทอดตัวยาวขึ้นมาตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นดาดฟ้า

บันไดที่หมุนวนเป็นเกลียวลงไปสู่ชั้นล่างนั้น มีรูกว้างตรงกลางกว่าสิบเมตรเพื่อใช้แขวนโคมลอยยื่ดยาวลงมา

โคมลอยแท่งคริสตัลใสยาวต่อเนื่องที่ลอยในอากาศทุกระยะสองชั้น กำลังเปล่งประกายแสงสีแดงอย่างงดงามให้กับโถงทางเดินที่หรูหราประดับทองคำและพรมสีแดง

ทหารที่เฝ้าดูแลอาคารเริ่มกรูกันออกมาในสภาพอาวุธครบมือ

พวกเขาน่าจะเตรียมพร้อมตั้งแต่ตอนที่เกิดเสียงระเบิดขึ้นบนหลังคาแล้ว

“ยิง! ”

ปืนที่พวกเขาใช้มีทั้งปืนกลและปืนพลาสม่า

“กระจอกดอง”

แต่อาวุธเหล่านั้นได้กลายเป็นของเล่นไปเสียสิ้นเมื่อมาอยู่ต่อหน้าเอสเทอที่ติดตั้งอาวุธครบมือ

หนังสือทั้งสองเล่มในมือเอสเทอเริ่มพลิกไปมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง พร้อมกับเกิดรูมิติสีดำจำนวนมากผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด

กระสุนที่ถูกยิงเข้าใส่ได้กลายเป็นกระสุนสังหารที่ย้อนกลับไปทำร้ายผู้ลั่นไกเอง

“ปืนไม่ได้ผล งั้นต้องเข้าปะทะ! ”

บนบันไดด้านล่างมีกลุ่มคนราวสามสิบคนกำลังวิ่งขึ้นมา

“ออกไซด์ เผ่ามันเลยค่ะ! ”

“ปี้! ”

เข้ามังกรน้อยพุ่งออกไปแนวหน้าแล้วเปิดปากออกกว้าง

ไฟสีทองได้พวยพุ่งออกไปเป็นเส้นตรงยาว

ไฟที่ร้อนถึงหนึ่งพันองศาได้แผดเผ่าพวกทหารตรงหน้าจนกลายเป็นเถ้าถ่านไป

“ตรงนั้น ชั้นที่ยี่สิบน่าสงสัย! ”

ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ ฉันได้พบกับตำแหน่งที่น่าจะเป็นห้องควบคุม

ที่ชั้นยี่สิบนั้น มีทหารเฝ้ายามเป็นจำนวนมากและหน่าแน่นมากกว่าชั้นอื่น

ถ้าจะสงสัยที่ไหน ก็คงมีแต่ที่ชั้นนั้นเป็นตำแหน่งแรก

“ลุย! ”

ฉันวิ่งนำบุกไปข้างหน้าด้วยปืนไรเฟิลของตัวเอง

ปืนไรเฟิลกระบอกนี้หนักถึงสามร้อยกิโลกรัม ยาวสองเมตร มันถูกออกแบบมาเป๋นพิเศษให้สามารถใช้งานเป็นได้ทั้งไม้พลองเหล็กและปืนไรเฟิลในเวลาเดียวกัน

“เปิดโหมดชุดกล้ามเนื้อ! ”

ฉันเปิดใช้งานชุดฮีโร่อีกครั้ง

ทั่วทั้งร่างกายของฉันถูกหุ้มไปด้วยเกล็ดสีเขียวน่าเกลียดพร้อมกับกล้ามเนื้อที่พองโตออกมา

แรงเหวี่ยงจากไม้พลองไรเฟิลซึ่งหนักถึงสามร้อยกิโลกรัมนั้น รุนแรงประดุจกระสุนปืนใหญ่

“แย่แล้ว ถูกล้อมหน้าหลังแล้วค่ะ! ”

ในตอนที่พวกเราวิ่งลงมาถึงชั้นยี่สิบห้า ศัตรูก็แบ่งกำลังออกมาล้อมทั้งหน้าและหลัง

ข้างล่างมีคนขวางอยู่สามสิบคน

ข้างบนมีหน่วยปืนอีกห้าสิบคน

“แล้วเป็นปัญหามั้ย? ”

“ไม่ค่ะ! เปอร์ไซด์ คิก! ”

“ปี้! ”

“ไม่ต้องระวังหลัง ฉันจะปกป้องให้เองดอง! ”

ว่าแล้วพวกเราก็แยกออกเป็นสองทาง

ฉันกระโดดพุ่งลงเข้าใส่กลางวงของศัตรูด้านล่าง

ส่วนเปอร์ไซด์กับมังกรน้อยบินขึ้นทะยานสู่ชั้นบน

ศรีษะของเหล่าทหารหาญต่างปลิวกระเด็นราวกับฟาดฟันใส่ก้อนเต้าหู้

ส่วนทหารที่อยู่ชั้นบนต่างปลิวลงมาราวกับใบไม้ร่วงโรย

แสงไฟสาดส่องแผดเผาจนได้กลิ่นฉุนของเนื้อและไขมัน

กระสุนระเบิดของศัตรูถูกลั่นไกหมายจะทำลายเส้นทางเดินของพวกเรา

แต่ไม่มีการโจมตีไหนที่เข้าถึงตัวพวกเราได้จากการป้องกันที่สมบูรณ์แบบของเอสเทอ

พวกมันเป็นอันต้องถูกส่งย้อนกลับผ่านรูหนอน หรือไม่ก็เข้าปะทะกับบาเรียภูติที่แข็งแกร่งของเอสเทอ

โอเวอร์เพาเวอร์!

ฉันรู้สึกว่าถ้าเป็นทีมนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่น พวกเราก็ยังสามารถเอาชนะได้ค่ะ

“ถึงแล้ว! ”

พวกเรามาถึงชั้นที่ยี่สิบแล้ว

เส้นทางที่ทอดยาวไกลออกไปตรงหน้านั้น คือเส้นทางเดินที่วิ่งตัดผ่านใจกลางของตัวอาคาร

ห้องซึ่งถูกแบ่งออกเป็นซ้ายและขวานั้น ถูกกั้นเอาไว้ด้วยกระจกผ้าที่ไม่อาจมองเห็นข้างในได้

และมันมีเป็นจำนวนมาก

ฉันไม่มีเวลาสำรวจนานขนาดนั้นหรอกนะ

“ฝากคุ้มกันที - เปิดโหมดชุดเกราะ พลังเวท! ”

ฉันเปิดใช้งานเกราะฮีโร่โหมดพลังเวท

ปีกใสที่เลียนแบบอวัยวะของเผ่าภูติได้งอกออกมาจากกลางหลังสองคู่

มันเริ่มส่องประกายแสงสีฟ้าออกมา

ฉันสัมผัสได้ถึงธรรมชาติ รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของมวลอะตอมรอบตัว

ถึงจะยังไม่สามารถสร้างสิ่งลี้ลับแบบเอสเทอได้ แต่ฉันสามารถใช้มันเพื่อขยายพลังของโหมดอื่นได้

"เปิดโหมดรับรู้ที่ว่าง-ขยายพลัง! "

การรับรู้พื้นที่ว่างของชุดเกราะถูกขยายตัวออกกว้างจนครอบคลุมไปทั่วทั้งอาคาร

รับได้ว่าที่ข้างหลังมีพวกเอสเทอกับเปอร์ไซด์กำลังแตะตูดพวกศัตรูจนกระเด็นอยู่

รับรู้ได้ว่าห้องทางซ้ายและขวามีศพของนักวิจัยจำนวนมากนอนตายกระจายไปทั่ว

รับรู้ว่าที่สุดปลายเส้นทางเดินนี้ มีกลุ่มวายร้ายจำนวนสามสิบคนกำลังยืนรุมยะมะโตะอยู่

และได้ยินเสียงที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ภายในห้องนั้น

“อีกกี่นาทีถึงจะปรับปรุงเสร็จ! รีบโอนย้ายระบบสั่งการ AI กับโดรนสังหารทั้งหมดของแกมาให้พวกเราเดียวนี้! ไม่อย่างงั้นพวกเราจะทำลายข้อมูลวิจัยของแกทิ้งซะ! ”

“หยุดนะ! นั่นคือผลงานวิจัย [เงามืด] ที่พวกเราทั้งห้าเผ่าช่วยกันสร้างขึ้นมา! อีกแค่นิดเดียวก็จะ [รู้] ถึงตัวตนที่แท้จริงของเงานั้นได้แล้ว เพราะงั้น ได้โปรด อย่าทำลายมันเลย! เข้าใจแล้ว จะรีบโอนให้เดียวนี้! ”

“เห็นแกพูดแบบนี้มาตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว คิดว่าพวกเราโง่เช่นนั้นหรือ!? งั้นคงต้องทำลายทิ้งสักหน่อยแล้วมั้ง? ”

“อย่า! ได้โปรดเถอะ! การโอนสิทธิ์สั่งการจาวิสของผมมันไม่ได้ทำง่าย ๆ แบบนั้นนะ! ”

จากที่ฟัง ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังพยายามจะยึดเอาระบบสั่งการ AI ของยะมะโตะไป

ถ้าหากว่ากองทัพสังหารโดรนตกไปอยู่ในมือของพวกบ้านี้แล้วละก็…

“พวกมันอยู่ข้างหน้านี้เอง ต้องรีบหน่อยแล้ว ไปกันเร็ว เอสเทอ เปอร์ไซด์! ”