ตอนที่ 2: วันแรกก็เอาเลย
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของตึกสูงระฟ้า Richter Group อาคารระฟ้าอันเป็สัญลักษณ์ของความสำเร็จและความมั่งคั่งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญของกรุงเทพมหานคร ด้านนอกเต็มไปด้วยการจราจรที่หนาแน่นและความเร่งรีบ ทว่าภายในชั้นบริหารสูงสุดของตึกกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบและระบบความปลอดภัยที่เข้มงวดสไตล์สำนักงานระดับสากล มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยอำนวยความสะดวกและกักกันบุคคลภายนอกไม่ให้เข้ามารบกวนความเป็ระเบียบเรียบร้อย
แม็กซ์ หรือ 'แม็กซิมิเลียน ฟอน ริกเตอร์' นั่งนิ่งสงบอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้มตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวางของประธานบริหารสูงสุด ข้างกายมีแก้วกาแฟเอสเพรสโซร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นอวลไปทั่วห้องทำงานหรูหรา เขากำลังพยายามเพ่งความสนใจไปที่ตัวเลขแสดงผลกำไรในเอกสารรายงานการประเมินผลโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับลักชัวรีตัวล่าสุด ทว่าในความเป็จริง สมองของเขากลับไม่ยอมรับคำสั่งใดๆ เลยอย่างน่าหงุดหงิด สายตาคมกริบสีเทาหม่นเลื่อนลอยออกจากหน้ากระดาษเอกสารและคอยลอบมองออกไปทางผนังกระจกบานกว้างที่เชื่อมต่อและมองเห็นพื้นที่ทำงานกว้างของแผนกพัฒนาธุรกิจ (BD) ด้านนอกอยู่เป็ระยะๆ
ั้แ่เช้าที่ก้าวขาเข้ามาในออฟฟิศ สมองของเขาก็ไม่ยอมรับคำสั่งใดๆ เลย ภาพกลีบปากอิ่มสีชมพูระเรื่อชุ่มชื้นและเสียงกระซิบหวานแ่เบาสั่นประสาทที่วิลล่าคาเฟ่แอนด์บาร์เมื่อคืนยังคงกังวานและตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา 'เนเน่' ยัยตัวแสบดื้อรั้นข้ามโลกกลับมาเพื่อปั่นป่วนชีวิตที่เคยเงียบสงบและอยู่ภายใต้การควบคุมและกฎระเบียบของเขาจนพังทลายลงในพริบตา ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้ต่อััเย้ายวนที่อีกฝ่ายพยายามขว้างใส่ั้แ่เจอกันครั้งแรก และความลุ่มหลงที่เขาแอบซ่อนไว้ลึกๆ ในใจมานานหลายปีก็พร้อมจะปะทุขึ้นมาทลายขอบเขตที่เขาสร้างไว้
และในจังหวะนั้นเอง สายตาคมเข้มของแม็กซ์ก็เหลือบไปเห็นร่างโปร่งบางคุ้นตาที่เดินเคียงข้างมากับภัทร พชร วงศ์เมฆา พี่ชายและเพื่อนสนิทของเขา เพื่อพาเนเน่ไปแนะนำตัวกับแผนก BD
ภัทรพูดคุยและฝากฝังน้องชายกับหัวหน้าแผนกอย่างเป็ทางการ ก่อนจะหันมากำชับและตักเตือนเนเน่ให้ตั้งใจทำงานและห้ามก่อเื่ปวดหัวใดๆ ทว่าภัทรผู้แสนดีกลับไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า น้องชายคนดีของตนคอยลอบส่งสายตาและแอบชำเลืองมองขึ้นมาทางห้องทำงานประธานบริหารชั้นบนตลอดเวลา เนเน่ลอบส่งยิ้มหวานผ่านกระจกใสที่แม้รู้ว่าฟิล์มกรองแสงจะหนาจนคนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็น แต่เนเน่ก็มั่นใจว่าพี่แม็กซ์ของเขาจะต้องจับจ้องมองลงมาอย่างแน่นอน
เมื่อภัทรเดินแยกตัวกลับไปทำงานแผนกของตน เนเน่ นลิน วงศ์เมฆา ในวันแรกของการมาฝึกงานสลัดคราบเด็กวัยรุ่นดื้อรั้นคนเดิมออกไปจนหมดสิ้น ทว่าเสื้อผ้าชุดทำงานที่เ้าตัวจงใจเลือกมาสวมใส่ในวันนี้กลับสั่นะเืสมาธิของแม็กซ์จนเกือบกระเจิงไม่มีเหลือ ร่างเพรียวระหงขาวผ่องสวมเสื้อเชิ้ตผ้าซิลก์สีครีมเนื้อนุ่มละเอียดที่ทิ้งตัวสละสลวยเน้นลาดไหล่บางและส่วนโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วชัดเจน ตัวเสื้อเชิ้ตจงใจปลดกระดุมบนออกถึงสามเม็ดจนปกเสื้ออ้ากว้าง เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวนวลเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟนีออนของออฟฟิศตรง่แผงอกขาวและกระดูกไหปลาร้าสวยระหงชวนมอง กางเกงสแล็กสีดำทรงเข้ารูปเน้นสะโพกมนและ่เรียวขายาวเรียว ยามที่ก้าวเดินมีกลิ่นอายความเย้ายวนปนเซ็กซี่กระจายตัวรอบตัวจนพนักงานชายหลายคนในแผนก BD ต่างพากันชะงักมือจากการพิมพ์งานและหันไปจ้องมองกันเป็ตาเดียว
"สวัสดีครับน้องเนเน่ ฝึกงานวันแรกใช่ไหมครับ พี่ชื่อเก่งนะครับ อยู่ทีม BD คอยดูแลเื่ฐานข้อมูลลูกค้า มีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้เลยนะ หรืออยากได้ข้อมูลส่วนไหนถามพี่ได้ตลอดเวลาเลยครับ"
พนักงานหนุ่มรุ่นพี่คนหนึ่งในแผนกรีบเสนอตัวก้าวเข้าไปแนะนำตัวและยิ้มแย้มต้อนรับน้องใหมอย่างออกนอกหน้า พนักงานชายคนอื่นๆ เริ่มขยับตัวเข้ามาทักทายแสดงความเอื้อเฟื้อเสนอตัวช่วยอธิบายระบบงานและพาเดินทัวร์แผนกกันอย่างครึกครื้นจนเนเน่ต้องส่งรอยยิ้มหวานเชื่อมและยกมือไหว้ทักทายอ้อมแอ้มอ้อนแอ้นออเซาะน่ารักน่าเอ็นดูอย่างเป็ธรรมชาติ
แม็กซ์จ้องมองภาพเหตุการณ์ความสนิทสนมของน้องชายเพื่อนสนิทกับพนักงานคนอื่นผ่านผนังกระจกใสด้วยแววตาที่เย็นเยียบและหรี่ลง ขากรรไกรหนาใต้ผิวเนื้อขาวขบกันแน่นจนขึ้นสันนูน ความรู้สึกร้อนรุ่มและไฟหึงหวงที่เกรี้ยวกราดอย่างรุนแรงแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกอย่างบ้าคลั่งโดยที่เขาเองก็ไม่อาจอธิบายที่มาของมันได้ ชายหนุ่มลูกครึ่งสบถในลำคอเบาๆ พลางเอื้อมมือหนาไปคว้าโทรศัพท์ภายในขึ้นกดสายตรงหาเลขาฯ หน้าห้องทำงานด้วยเสียงนิ่งขรึมและทรงอำนาจสั่งการเฉียบขาดทันที
"ไปบอก นลิน วงศ์เมฆา พนักงานฝึกงานใหม่แผนก BD ให้ขึ้นมาพบฉันที่ห้องทำงาน CEO เดี๋ยวนี้"
หลังจากสั่งเสร็จ แม็กซ์ก็วางหูโทรศัพท์กระแทกกับเครื่องรับเบาๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าตรงไปรูดม่านปรับแสงสีเทาเข้มขนาดใหญ่ลงปิดกระจกห้องทำงานทั้งหมด บล็อกสายตาและมลภาวะจากภายนอก กักเก็บห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวางให้กลายเป็พื้นที่ปิดล้อมไร้ผู้คนอย่างสมบูรณ์แบบ
เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะประตูไม้หรูเบาๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท
"เข้ามา" แม็กซ์สั่งเสียงต่ำและขรึมจัด
บานประตูหนาถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างเพรียวบางของเนเน่ก้าวเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของ CEO หนุ่มน้อยหันกลับไปปิดประตูและกดลงกลอนอย่างเชื่องช้าจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ แววตากลมโตคู่สวยทอประกายขี้เล่นปนซุกซนสะท้อนแสงไฟสลัวในห้องทำงานยามก้าวเดินนิ่มนวลเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของประธานบริหาร
"พี่แม็กซ์เรียกเน่ขึ้นมามีเื่ด่วนอะไรเหรอครับ?" เนเน่เอ่ยถามเสียงหวานเชื่อมพลางส่งรอยยิ้มละมุนละไมและกะพริบตาอ้อน
ทว่าแม็กซ์กลับไม่ยิ้มตอบ ใบหน้าหล่อเหลาคมสันของประธานหนุ่มขรึมจัด ั์ตาสีเทาหรี่จ้องร่างโปร่งบางนิ่งสนิท น้ำเสียงและสรรพนามการพูดเปลี่ยนเป็เ็าและเป็ทางการเพื่อรักษาระยะห่างตามกฎทันที
"ฉันบอกนายไปั้แ่เมื่อคืนแล้วใช่ไหม นลิน... ว่าถ้าเข้ามาทำงานที่บริษัทของฉัน นายต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เหมือนพนักงานคนอื่น" แม็กซ์พูดกดเสียงต่ำจนดูน่าเกรงขาม "แล้วชุดทำงานที่นายสวมใส่วันแรกนี่มันคืออะไร? เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมกว้างจนแผงอกเปิดเผยขนาดนั้น กางเกงเข้ารูปเน้นสะโพก นายตั้งใจจะมาเรียนรู้งานอสังหาริมทรัพย์ หรือตั้งใจจะมาอ่อยพนักงานชายในแผนกกันแน่?"
คำตักเตือนดุดันและถ้อยคำเสียดสีของแม็กซ์ไม่ได้ทำให้เนเน่รู้สึกผิดหวังหรือประหม่ากลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม หัวใจของเนเน่เต้นรัวด้วยความรู้สึกท้าทายปนพึงพอใจยามเห็นท่าทางขรึมจัดและหึงหวงที่เก็บซ่อนไม่มิดของแม็กซ์ เนเน่จงใจช้อนสายตากลมโตสบประสานนิ่งกับั์ตาสีเทาของแม็กซ์ ก่อนจะก้าวเดินเยื้องย่างอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่ขยับเข้าใกล้แม็กซ์ช้าๆ ทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว
"ทำไมคุณแม็กซ์ต้องโกรธขนาดนั้นด้วยล่ะครับ?" เนเน่ส่งเสียงออดอ้อนขี้เล่นยามขยับเข้าประชิดตัวแม็กซ์ "เน่ก็แต่งตัวเรียบร้อยดีนี่นา เสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็กตามระเบียบเป๊ะเลย แค่ปลดกระดุมนิดหน่อยเพราะเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศมันทำงานไม่ค่อยเย็นน่ะครับ หรือว่า..."
เนเน่ขยับเข้าประชิดจนหน้าอกบางเกือบจะเบียดเข้ากับแผงอกกว้างของแม็กซ์ที่ยืนกอดอกแน่นเพื่อสะกดกลั้นความ้าทางธรรมชาติและกลิ่นอายความใคร่ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น
"หรือว่าคุณแม็กซ์ทนไม่ได้เวลาเห็นพนักงานชายคนอื่นเข้ามาคุยมาจีบเน่ข้างนอกกันแน่ครับ?"
"นลิน! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!" แม็กซ์เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเ็าปนดุดันแววตาวาวโรจน์ด้วยอารมณ์สวาทที่เริ่มครอบงำสติ "นายเป็พนักงานฝึกงาน และมีสถานะเป็น้องชายของภัทรที่เป็เพื่อนสนิทของฉัน ฉันเตือนนายในฐานะผู้ปกครองและเ้านาย อย่าทำตัวไร้ระเบียบและทำตัวยั่วยวนพนักงานในบริษัทของฉัน!"
"ถ้าคุณแม็กซ์คิดว่าเสื้อผ้าของเน่มันดูยั่วยวนจนคุณเ้านายทนมองไม่ได้ขนาดนั้น..."
เนเน่ส่งเสียงกระซิบพร่าและแววตาฉ่ำปรือเย้ายวนยื่นหน้าเข้าหาแม็กซ์จนลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้มของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สะโพกมนขยับบดเบียดเข้ากับสะโพกสอบของแม็กซ์จนไร้ทางหนีทีไล่เนื่องจากหลังของแม็กซ์พิงเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาเรียบร้อยแล้ว เนเน่ยื่นข้อมือเรียวสวยไปลูบไล้แผงอกกว้างแ่เบาก่อนจะเลื่อนขึ้นไปแตะปกเสื้อสูทของแม็กซ์และใช้นิ้วเรียวสวยเกี่ยวเข้ากึ่งกลางเนกไทสีเข้มดึงเข้าหาตัวเองอย่างรวดเร็ว
"เนเน่...ปล่อย!" แม็กซ์สั่งเสียงต่ำพร่าสะท้านพยายามคว้าข้อมือเนเน่ออก ััความร้อนจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายทำให้ความพยายามในการระงับอารมณ์รักของเขากลายเป็ศูนย์
แต่เนเน่กลับไม่อ่อนข้อให้อีกต่อไป หนุ่มน้อยแสนยั่วออกแรงดึงเนกไทสีเข้มรั้งให้ใบหน้าหล่อเหลาคมสันของแม็กซ์ต้องโน้มลงมาหาใบหน้าหวานของเนเน่ในระยะประชิด ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะแตะชิดกัน ลมหายใจร้อนหอบสะท้านเป่ารดริมฝีปากของกันและกันจนบรรยากาศในห้องทำงานที่ถูกปิดกั้นเร่าร้อนราวกับจะะเิเป็จันทน์ ท่ามกลางประตูกระจกที่ปิดล็อกและม่านปรับแสงที่ถูกรูดปิดลงปิดกั้นความลับอันล่อแหลมนี้ไม่ให้คนภายนอกล่วงรู้!
258
