(๑) มหาเทพ แปดองค์ ทรงลิขิต เนรมิต ดาวเสาร์ พราวเฉิดฉัน
ย้ายเผ่าพันธุ์ ข้ามภพ สบชีวัน แดนเพาะพันธุ์ อสูร สุดตระการ
(๒) ปรับองศา โคจร ดาราจักร เป็รากฐาน ห้าวหาญ แผ่ไพศาล
ยี่สิบสี่ ชั่วโมง เชื่อมิญญา เสาร์ตระหง่าน หมุนวน จนครบปี
(๓) แบ่งมหา ทวีป ออกเป็ห้า สร้างแผ่นผา ปั้นพิมพ์ เป็ถิ่นที่
หิมพานต์ เป็วง ล้อมพงพี เหล่าสัตว์นี้ ชุมนุม ประเวศเยือน
(๔) มัชฌิมมา ใจกลาง นภาหม่น ลาวาพ้น ปะทุ คลุ้งกลาดเกลื่อน
อัคคีแดง สาดแสง แกว่งะเื หงส์เพลิงเลื่อน ร่ายรำ ระบำพราย
(๕) ทิศอุดร ลมหนาว เขาขาวโพลน เหล่าครุฑโผน ทะยาน หาญสุดสาย
กางปีกกว้าง ฉีกเมฆ แยกกระจาย บินกรีดกราย กลางหาว ฝ่าหนาวเย็น
(๖) ทิศทักษิณ สมุทร กว้างสุดฝัน นทีนั้น มืดมิด พินิจเข็ญ
บัลลังก์นาค ยิ่งใหญ่ อย่างที่เป็ ซ่อนกฎเกณฑ์ อำนาจ ใต้วารี
(๗) ทิศบูรพา ป่าไผ่ ไพศาลนัก ัลักษณ์ ครองฟ้า เดชล้นปรี่
ชายฝั่งตั้ง นคร วิชาดี เป็ถิ่นที่ วิทยา ธรเรืองไกล
(๘) มองข้ามฝั่ง วาริน ถิ่นเกาะแก่ง นครแต่ง บรรเลง เพลงขับไข
ทิพย์ดนตรี คนธรรพ์ อันอำไพ สะกดใจ กล่อมหล้า กังวานจินต์
(๙) ทิศประจิม มืดมิด สนิทเงียบ ยักษาเหยียบ ย่างกราย ทลายหิน
คลื่นกระทบ โขดผา เป็อาจิณ ใต้วาริน เงือกซ่อน นครตน
(๑๐) ทั่วผืนดาว ก้าวล่วง สู่ยุคใหม่ เทพเป็ใจ ร้อยรัด ปฏิสนธิ์
วิถีแห่ง อัตตา บันดาลดล ให้ปวงชน แปรพัฒน์ วิวัฒนา
(๑๑) เืผสม เกิดก่อ สืบต่อเผ่า เป็ดั่งเงา ตำนาน อันแกร่งกล้า
ไร้ระบบ ชี้นำ ตามตำรา ใช้ปัญญา บ่มเพาะ เจาะแก่นกาย
(๑๒) อัศจรรย์ ตระหง่าน ปานขุนเขา ปรากฏเงา ทอดผ่าน เป็เส้นสาย
กำแพงคลื่น ตั้งฉาก ไม่ทลาย แสนลวดลาย ซับซ้อน อย่างแยบยล
(๑๓) แรงดึงดูด วงแหวน แสนลึกล้ำ ชักดึงน้ำ ตั้งขึ้น เป็ม่านชล
มัชฌิมา แยกขาด จากเบื้องบน แบ่งผู้คน เหนือใต้ ให้ห่างกัน
(๑๔) ผู้ใดหวัง ข้ามฝั่ง สู่ทักษิณ ต้องโผผิน ฝืนฝ่า กำแพงกั้น
คลื่นแนวตั้ง เชี่ยวกราก ยากฝ่าฟัน สัตว์อสูร นับพัน ซุ่มซ่อนตัว
(๑๕) กระแสน้ำ มืดมิด ใต้บาดาล ไหลพาดผ่าน สมุทร สาดสลัว
สู่ทิศเหนือ ทิศใต้ ในเงามัว แผ่ระรัว เกลียวคลื่น กลืนิญญา
(๑๖) จุดสิ้นสุด กระแส อันตราย วังน้ำวน หมุนว่าย แผ่ไพศาล
ทะลวงผ่าน แดนนาค สุดตระการ ส่องตระหง่าน เขียวสด งดงามตา
(๑๗) ทิศทักษิณ ถิ่นนาค หลากเกาะแก่ง อุดมแหล่ง แร่ธาตุ ที่พัดมา
หลังกำแพง เติมแต่ง เกื้อพฤกษา หนุนฝูงปลา แดนใต้ ให้สมบูรณ์
(๑๘) มัชฌิมา ชายฝั่ง ทอด ทรายดำกลบ ปากอ่าว คอยเพิ่มพูน
ป่าโกงกาง น้ำกร่อย รากค้ำคูน พฤกษ์จำรูญ งอกงาม ทั่ววาริน
(๑๙) บนเกาะแก่ง แดนใต้ สมบูรณ์ยิ่ง โอสถทิพย์ พึ่งพิง ทั่วโขดหิน
ทรัพย์บาดาล ล่อภัย เป็อาจิณ ครุฑโผผิน ทะยาน ผ่านนภา
(๒๐) ส่วนั ซุ่มกาย ในสายหมอก เฝ้าระลอก จ้องทัพ แห่งปักษา
รอสองเผ่า ห้ำหั่น ดับชีวา ชิงสมบัติ ล้ำค่า เมื่อสิ้นใจ
848
