หงส์ซ่อนน้ำตา

จิวซินถึงตำหนักชงหยวนอย่างที่ตั้งใจอาการชงไฉ่แม้ไม่หนักหนา ทว่าจิวชินลืมบางอย่างไปเสียสนิทความกังวลที่จิวซินมีอยู่เต็มหัวใจก็ในเมื่อจิวซินรู้ดีเหลือเกินว่าคมกระบี่ของนักฆ่าของเหอตงหยวนล้วนอาบพิษไว้เมื่อใดที่ต้องคมกระบี่จะหมดสติและเมื่อผ่านไปไม่กี่ชั่วยามก็จะสามารถกลับมามีสติดีดังเดิมแต่เมื่อใดที่ดื่มชาเข้าไปเมื่อนั้นพิษจะกำเริบจนทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ชงไฉ่จึงคาดว่าต้องพิษเข้าให้แล้วเพราะชิงซาไม่ได้หมดสติอย่างที่ชงไฉ่เป็น แต่หากปล่อยให้พิษกำเริบถึงสามครั้งเมื่อใดก็ไม่สามารถจะสามารถมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

“องค์รัชทายาท องค์ชายใหญ่จิ่นเกอ ขอเข้าเยี่ยมอาการขององค์ชาย” เยว่ฉีนั่งอยู่ข้างๆ ชงไฉ่ไม่ห่างไปไหน หันหน้าไปมองชิงซาด้วยสายตาไม่ค่อยสู้ดีนักเพราะระงับความไม่พอใจในตัวขององค์ชายใหญ่จิ่นเกอไม่ได้

“เชิญองค์ชายใหญ่ข้างใน ข้ากำลังคิดว่าทำไมไม่ยอมมาเยี่ยมเสียที” ชงไฉ่มีอาการดีใจอย่างเห็นได้ชัดเยว่ฉีขยับตัวออกมานั่งห่างออกมาตามมารยาทที่พึงกระทำหันไปยกกาน้ำชาที่เตรียมมาควันจากกาน้ำชาลอยอ้อยอิ่ง

จิวซินเยื้องย่างเข้ามาภายในด้วยท่าทีสง่างามที่พยายามทำให้สมบทบาทแต่บัดนี้ในใจของชงไฉ่กลับมองเห็นเพียงจิวซินในอาภรณ์บุรุษเท่านั้นในเมื่อปักใจเชื่ออย่างนั้นแล้วก็ไม่อาจแปรผันไปได้แต่ชงไฉ่ยังมีความกังขาอีกสองในสามส่วนว่าเหตุใดจิวซินจึงกลายเป็นจิ่นเกอได้จะอาศัยเพียงแค่ความรู้สึกไม่ได้เขาต้องพิสูจน์และให้ทุกอย่างกระจ่างออกมาอย่างไม่มีข้อกังขา แต่จะอย่างไรเล่าถึงจะทำให้ความกังขาอีกสองส่วนที่ว่านั้นหายไป

“องค์ชาย12 ท่านดีขึ้นหรือยัง” เพียงแวบเดียวที่แววตาห่วงใยส่งผ่านทางสายตาของจิวซินที่ทอดเสียงอ่อนโยนจนชงสัมผัสได้

“ไม่มีอะไรน่าห่วงข้าชงไฉ่สบายดี”

“ข้าจิ่นเกอเป็นกังวลกับอาการบาดเจ็บยิ่งนัก”

“องค์ชายใหญ่จิ่นเกอเป็นห่วงข้าด้วยช่างมีน้ำใจเสียจริง” ชงไฉ่พูดไปยิ้มไปนึกช่างน้ำหนักกับคำพูดของจิวซิน

จิวซินมองเยว่ฉีที่กำลังชงชาด้วยความอึดอัดอยากจะบอกแต่กลัวคำถามมากมาย ว่ารู้ได้อย่างไรว่ากระบี่อาบพิษและการดื่มชาเหตุใดทำให้พิษกำเริบหากจะบอกว่าเป็นเพราะบังเอิญก็ไม่สามารถโกหกเพราะรู้ดีแก่ใจว่าพิษชนิดนี้มีเพียงที่เหอตงหยวนเท่านั้นได้เยว่ฉียกชา มาวางตรงหน้าจิวซินและส่งให้กับชงไฉ่ จะทำอย่างไรไม่ให้ชงไฉ่ดื่มชา ชงไฉ่ยกชาขึ้นดอมดมกลิ่นหอม

“องค์รัชทายาทข้าจิ่นเกอมีเรื่องสำคัญจะบอกท่านเหลือบมองเยว่ฉี

ชงไฉ่โบกมือให้เยว่ฉีออกไปก่อนวางแก้วชาลงบนโต๊ะ

“ข้ามีบางอย่างคุยกับองค์ชายใหญ่เช่นกันเยว่ฉีเจ้าออกไปก่อน” เยว่ฉีเดินนวยนาดออกไปชงไฉ่หันกลับมาเลิกคิ้วแทนคำถาม จิวซินก้มมองมือตัวเองหาทางเอ่ยปากเพื่อให้ชงไฉ่ไม่ดื่มชาจนกว่าจิวซินจะสามารถหายาถอนพิษมาได้ซึ่งบัดนี้จิ่นฉินกำลังหายาถอนพิษอยู่

ชงไฉ่ยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง จิวซินถลาถึงตัวคว้าถ้วยชาไว้ชงไฉ่ใช้เพียงมือข้างเดียวยื้อแย่งพัลวันจิวซินต้องตามน้ำยื้อแย่งไม่หยุดชงไม่เข้าใจว่าทำไมจิวซินไม่ให้เขาดื่มชา กลับคิดว่าเพียงเพื่ออยากประลองกำลังว่าเขาสบายดีไหมแขนแข็งแรงงัดง้างกับแขนเรียวเล็กของจิวซินพยายามดึงถ้วยชาเข้าสู่ริมฝีปากให้ได้จิวซินออกแรงสุดกำลัง ปล่อยถ้วยชาร่วงลงพื้นชงไฉ่ หมายจะคว้าถ้วยชาแต่มือบางของจิวซินถึงถ้วยชาก่อนชงไฉ่คว้ามือบางที่กุมถ้วยชาไว้แน่นความวาบหวามซาบซ่านแล่นเข้าสู่หัวใจ ดึงจิวซินที่ไม่ทันระวังให้เซถลาซบออกกว้างก่อนจะประคองกอด อมยิ้มอย่างผู้มีชัย

“เห็นหรือยังแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้และข้ายังแข็งแรงดี”