เขารู้เพียงว่าโรงแรมแห่งนี้ในชาติที่แล้วเคยปรากฏสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง แต่ไม่รู้แน่ชัดว่าอยู่ที่ไหน
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวนั้นถูกผู้คนเรียกว่า [แม่มดโลหิต] มีวิธีการที่โเี้อย่างยิ่ง ถึงแม้พลังจะไม่แข็งแกร่ง แต่ใน่แรกของวันสิ้นโลก ผู้รอดชีวิตในนครหลินเจียงทุกคนเมื่อพูดถึงเธอล้วนขวัญหนีดีฝ่อ
เหตุผลไม่มีอะไรอื่น [แม่มดโลหิต] ชอบทรมานสังหาร ผู้เล่นทุกคนที่ตายในมือของเธอล้วนต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
“หรือว่าจะต้องเคลียร์ไปทีละชั้นเพื่อหา?”
หลินอันพึมพำกับตัวเอง รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ช่างเถอะ รีบจัดการให้สิ้นเื่สิ้นราวดีกว่า
“แคร๊ง! แคร๊ง!”
หลินอันเดินออกมาอย่างสบายๆ มีดโค้งเนปาลในมือเคาะไปตามขอบมุมกำแพงอย่างไม่ใส่ใจ เสียงโลหะเคาะกันดังแสบแก้วหู
ซอมบี้ที่ล้อมอยู่หน้าประตูหันกลับมาทันที แต่ที่น่าประหลาดใจคือมีเพียงไม่กี่ตัวที่พุ่งเข้ามาหาหลินอัน
“แกร๊ก”
วงกบประตูหลุดออก ภายใต้การกัดแทะและกระแทกอย่างต่อเนื่องของซอมบี้ ประตูก็ถูกเปิดออก
ซอมบี้จำนวนมากพุ่งเข้ามา
ในประตู อวี๋ซื่อหาวถือมีดเล็กๆ เล่มหนึ่ง สีหน้าบ้าคลั่ง เขาสองมือกระชากผมของโจวฟาง ไม่สนใจการดิ้นรนของหญิงสาว เืไหลออกมาจากข้อมือ ข้อเท้าที่ถูกแทงของโจวฟางอ่อนแรง
“อีตัวเหม็น! จะตายแกก็ตายก่อน!”
พร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาว อวี๋ซื่อหาวก็โยนหญิงสาวเข้าไปในฝูงซอมบี้โดยตรง แต่ยังไม่วางใจก็เตะซ้ำไปที่หลังของเธออย่างแรง
เขาคิดมาอย่างดีแล้ว ตอนที่ซอมบี้พังประตูเข้ามา การโยนโจวฟางเข้าไปในฝูงซอมบี้เพื่อถ่วงเวลาเป็โอกาสเดียวที่เขาจะรอดชีวิตได้
หญิงสาวถูกโยนเข้าไปในฝูงซอมบี้ด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง มือที่เน่าเปื่อยสิบกว่าคู่ฉีกกระชากเสื้อผ้าและเนื้อหนังของเธอ ิัถูกฉีกออกทั้งเป็
ฝูงซอมบี้ไม่สนใจอวี๋ซื่อหาวที่อยู่ในมุมห้อง กินอาหารอันโอชะที่อยู่ตรงหน้าตามสัญชาตญาณ เนื้อบนใบหน้าของหญิงสาวถูกกัดออกไปทั้งก้อน ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
อวี๋ซื่อหาวไม่กล้ามองตาเธอ ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความแค้นที่เข้มข้น
ฉวยโอกาสนี้!
“อ๊า!”
ราวกับให้กำลังใจตัวเอง หลังจากคำรามออกมาหนึ่งเสียง แววตาของเขาโเี้ สองมือป้องกันศีรษะ ฉวยโอกาสที่ซอมบี้กำลังกัดกินโจวฟางพุ่งออกไปนอกประตูอย่างบ้าคลั่ง
สองเมตร สามเมตร
เขาที่ปกติแล้วชอบออกกำลังกาย สมรรถภาพร่างกายก็ถือว่าไม่เลว ภายใต้การะเิพลังอย่างสุดชีวิต เขาก็สามารถพุ่งออกจากวงล้อมของฝูงซอมบี้ได้โดยตรง
รอดแล้ว! อวี๋ซื่อหาวใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจอย่างสุดขีด ล้มลุกคลุกคลานวิ่งไปที่ทางเดิน
...
“ก้าวไปข้างหน้าแล้วฟัน”
หลินอันฟันซอมบี้สองสามตัวที่พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างหมดจดและรวดเร็ว สายตาเ็ามองไปยังชายหนุ่มที่พุ่งออกจากห้อง
มีดเร็วมาก แข็งแกร่งมาก
อวี๋ซื่อหาวนอนอยู่บนพื้น ตะลึงงันมองหลินอันที่เก็บมีด เขาหันกลับไปมองซอมบี้ที่เกือบจะกินโจวฟางหมดแล้ว ราวกับนึกอะไรขึ้นได้
“พี่ชาย พี่ชายได้โปรดช่วยผมด้วย”
“แฟนผมถูกซอมบี้กิน ผมช่วยเธอไว้ไม่ได้ ได้โปรดช่วยผมด้วยครับ”
ล้มลุกคลุกคลาน อวี๋ซื่อหาวใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนน้อมและเอาใจ คุกเข่าลงที่เท้าของหลินอัน ราวกับเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขาบีบน้ำตาออกมาสองสามหยดมองหลินอันอย่างวิงวอน
หลินอันนิ่งเงียบ เขาไม่มีเวลาว่างมาช่วยคน ี้เีจะสนใจเขา เดินตรงไปยังฝูงซอมบี้ที่กำลังกัดกินโจวฟาง
ไม่รู้ว่าในฝูงซอมบี้เหล่านี้มีร่องรอยของ [แม่มดโลหิต] หรือไม่
อวี๋ซื่อหาวนอนอยู่บนพื้น แอบดีใจอยู่บ้าง คนคนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้ ดูเหมือนว่าจะรอดจริงๆ แล้ว
“อีตัวเหม็น แกก็ถือว่าตายอย่างมีคุณค่าแล้ว” อวี๋ซื่อหาวหัวเราะเยาะในใจ ไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหลินอันพุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้ ราวกับเสือเข้าฝูงแกะ แสงมีดสองสามสายแวบผ่านไป ฝูงซอมบี้ก็ถูกฟันตายไปกว่าครึ่ง
ลูกตาของเขากรอกไปมา ในใจผุดความคิดขึ้นมาไม่น้อย เขาไม่เหมือนกับคนสองสามคนที่หลินอันเจอมาก่อน ที่อายุมากกว่า และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์
่เวลาที่ติดอยู่ในห้อง เขาได้อ่านคำอธิบายเพียงไม่กี่ประโยคของเกมวันสิ้นโลกอย่างละเอียด ประกอบกับนิยายและหนังที่เขาเคยดู ก็พอจะคิดได้ว่าโลกใบนี้อาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
หากไม่มีอะไรผิดพลาด ข้างนอกคงเต็มไปด้วยซอมบี้ หลินอันตรงหน้าแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาจึงต้องหาทางเกาะขาใหญ่ให้ได้ มิฉะนั้น เขาไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะสามารถเอาชีวิตรอดได้ด้วยตัวเอง
“ปัง!”
เปลือกตาของอวี๋ซื่อหาวกระตุก มองหลินอันที่เหยียบหัวซอมบี้ตัวสุดท้ายจนแหลกละเอียดราวกับเหยียบลูกโป่งน้ำด้วยความหวาดกลัว
“พี่ชายคนนี้ ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรครับ” เขารีบยืนขึ้น ถอดเสื้อนอกของตัวเองอย่างเอาใจ อยากจะช่วยหลินอันเช็ดคราบเืบนร่างกาย
“ไสหัวไป”
หลินอันพูดออกมาคำหนึ่งอย่างเ็า ทำให้เขาใจนไม่กล้าเข้าใกล้
เมื่อครู่เขาได้เปิดใช้งานดวงตาพิพากษาเพื่อค้นหาเบาะแส ซอมบี้สองกลุ่ม ไม่มีข้อมูลของ [แม่มดโลหิต] เลยแม้แต่น้อย สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ประเภทนี้ โดยปกติแล้วจะทำให้ซอมบี้รอบๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
ไม่รู้ว่าเป็เพราะ [แม่มดโลหิต] อยู่ชั้นล่าง หรือว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลายพันธุ์? หากเป็อย่างหลัง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะทำให้แผนการของเขายุ่งเหยิงไปหมด
ซอมบี้ที่ยังไม่กลายพันธุ์ ฆ่าไปก็ไม่สามารถเพิ่มระดับได้ การตามหาสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวอื่นในเมืองอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่ต่างอะไรกับการหาเื่ตาย
ระดับไม่พอ อุปกรณ์ในโรงพยาบาลก็ไม่แน่ว่าจะเอามาได้ ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน พลาดไม่ได้แม้แต่น้อย
ในตอนนี้ ท่านหวังและซิ่วซิ่วที่ตามหลินอันลงมาจากชั้นบนก็มาถึงชั้นแปดแล้ว
หลินอันเงียบไปครู่หนึ่ง มองดูคนสามคนที่มีท่าทีแตกต่างกันไป ถามอย่างช้าๆ
“พวกคุณเห็นซอมบี้ผู้หญิงที่ค่อนข้างพิเศษบ้างไหม? หรือว่า มีซอมบี้ที่ไหนมีอาการผิดปกติ”
อวี๋ซื่อหาวได้ยินหลินอันเป็ฝ่ายถาม อยากจะแสดงฝีมือรีบเปิดปาก “พี่ชายครับ ที่นี่มีซอมบี้ผู้หญิงเยอะมาก ไม่ทราบว่าที่พี่พูดว่าพิเศษนั้นหมายถึงอะไรครับ?”
หลินอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน [แม่มดโลหิต] ไม่มีข้อมูลภาพใดๆ ปรากฏในช่องแชท นอกจากจะรู้ชื่อและพลังแล้ว เขาก็ไม่รู้อะไรเลย
“ถ้าจะพูดว่าพิเศษล่ะก็ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับคำว่า [แม่มดโลหิต] สองสามคำนี้”
[แม่มดโลหิต]?
ท่านหวังและซิ่วซิ่วมีสีหน้าอึดอัด พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าหลินอันกำลังพูดอะไร
อวี๋ซื่อหาวพยายามคิดอย่างสุดความสามารถ แต่คิดอยู่นานก็ไม่นึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับ [แม่มดโลหิต]
“พี่ชายครับ หลังจากวันสิ้นโลกอุบัติขึ้นผมก็อยู่ในห้องตลอด ไม่ได้ออกจากประตูเลย” อวี๋ซื่อหาวหัวเราะแห้งๆ สองที กลัวว่าจะทำให้หลินอันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า
“ถ้าพี่อยากจะหา ผมสามารถไปหากับพี่ได้ครับ ตึกนี้ใหญ่ขนาดนี้ พี่คนเดียวหาก็ไม่สะดวก ผมสมรรถภาพร่างกายไม่เลว ไม่เป็ตัวถ่วงพี่แน่นอนครับ!”
ราวกับแสดงความจงรักภักดี อวี๋ซื่อหาวก็เปิดหน้าต่างผู้เล่นของตัวเองโดยตรง นำเสนอต่อหน้าหลินอันอย่างนอบน้อม
ข้อมูลผู้เล่น: อวี๋ซื่อหาว (เลเวล 0)
พละกำลัง: 7
ความว่องไว: 6
ร่างกาย: 6
จิตใจ: 8
ค่าสถานะก็ถือว่าไม่เลว ในหมู่คนธรรมดาก็ถือว่าอยู่ระดับกลางๆ ค่อนไปทางสูง
“พี่ชายครับ ขออนุญาตถามหน่อยได้ไหมครับว่าพลังของพี่เท่าไหร่?” อวี๋ซื่อหาวนึกถึงพลังที่หลินอันแสดงออกมาเมื่อครู่ ในใจก็ร้อนรุ่ม
ถ้าตัวเองก็มีพลังแบบนี้ ยังจะต้องถูกซอมบี้ปิดล้อมอยู่ในประตูอย่างสิ้นหวังอีกเหรอ?
“ผมดูการแสดงของพี่เมื่อครู่แล้ว สุดยอดจริงๆ ครับ พลังแข็งแกร่งขนาดนี้ ค่าสถานะต้องมี 11 จุดแน่ๆ ใช่ไหมครับ?”
หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้อวี๋ซื่อหาวจะปกปิดได้ดีมาก เอาแต่ประจบประแจงตัวเอง แต่เขาฟังออกว่า เขากำลังลองใจตัวเอง
10 จุดคือขีดจำกัดของมนุษย์ นี่คือหนึ่งในไม่กี่คำอธิบายในหน้าต่างค่าสถานะ อวี๋ซื่อหาวถามเขาว่ามี 11 จุดหรือไม่ ความหมายก็คือลองใจว่าพลังแบบนี้ของเขาเกินขีดจำกัดของมนุษย์หรือไม่
หลินอันไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เตรียมตัวจะไปชั้นต่อไป
อวี๋ซื่อหาวเห็นหลินอันไม่ได้ตอบ ก็ไม่สนใจ เขารีบตามฝีเท้าของหลินอันไป
“พี่ชายครับ รับผมไว้เถอะครับ พี่ให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำอย่างนั้น ไม่เป็ตัวถ่วงพี่แน่นอนครับ!”
หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย
รับเขาไว้? ถึงแม้ค่าสถานะของอวี๋ซื่อหาวจะพอใช้ได้ คนก็ฉลาดหลักแหลม คนประเภทนี้ ใช้ดีกว่าคนทั่วไปมาก แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเสียโควต้าไปกับคนธรรมดา อีกอย่างภารกิจของทีมผู้กอบกู้ก็จำกัดเื่นี้ไว้ด้วย
ส่วนเื่เล่ห์เหลี่ยม นิสัย? เมื่อมีข้อผูกมัดของระบบ หลังจากเข้าร่วมทีมแล้วก็อย่าหวังว่าจะมาคิดคำนวณทรยศเขาได้ เื่นี้ไม่ต้องสนใจ
อวี๋ซื่อหาวเห็นว่าหลินอันไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา ก็กำหมัดแน่น
ไอ้เวรเอ๊ย! ไอ้หมอนี่ต้องรู้วิธีเสริมความแข็งแกร่งแน่ๆ! ต้องหาทางหลอกถามมันให้ได้
ไม่กล้าแสดงออกมา อวี๋ซื่อหาวยังคงเดินตามหลังหลินอันอย่างนอบน้อม
หลินอันเดินนำหน้า ท่านหวังและซิ่วซิ่วเดินตามหลังสุดก็ไม่กล้าที่จะทิ้งห่างเกินไป
กลุ่มคนลงไปชั้นล่างอย่างต่อเนื่อง ทางเดินที่มืดสลัวด้านหลังพลันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
ใบหน้าครึ่งซีกที่เหลืออยู่ของโจวฟาง ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อมองเพดานอย่างเงียบงันและเต็มไปด้วยความแค้น
ไม่มีใครสังเกตเห็น
141
