ระบบจักรพรรดิแห่งวันสิ้นโลก-วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด 【จบ】

    เล่มที่ 5 บทที่ 146 กิ้งก่ากลายพันธุ์ระดับ 4 (ตอนต้น)

            เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่สามารถพุ่งทะลุม่านกำแพงน้ำได้แม้แต่ชั้นเดียวดวงตาของกิ้งก่ากลายพันธุ์ก็ฉายแววเกรี้ยวกราดออกมา มันรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีก่อนจะใช้หัวอันใหญ่โตพุ่งเข้าใส่กำแพงน้ำอีกครั้ง!

            เชียนมู่เซวี่ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามสัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมาจากแขนทั้งสองข้างเข้ามา!

            ร่างระหงสั่นสะท้านเลือดลมในตัวกลายเป็นปั่นป่วน ก่อนที่ร่างกายจะเซถอยหลังไปเพราะแรงกระแทก

            ซ่า! กำแพงน้ำแตกกระจายก่อนที่เชียนมู่เซวี่ยจะกระอักเลือดออกมา

            ยังไม่ทันที่เชียนมู่เซวี่ยจะปรับสมดุลในตัวให้คงที่ร่างกายอันใหญ่โตของกิ้งก่ากลายพันธุ์ก็พุ่งเข้ามา และมันก็กำลังอ้าปากกว้างเพื่อหมายจะงับร่างของเธอ!

            แย่แล้ว!

            จางเสี่ยวเหาที่อยู่ด้านหลังถึงกับหน้าถอดสี!

            ตึง!ตึง! ตึง

            ทว่าทันใดนั้นเองแผ่นดินก็สั่นสะเทือนและสยงต้าก็กำลังพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

            โครม!

            ร่างกายของสยงต้าชนเข้ากับกิ้งก่าตัวยักษ์ที่ยาวสิบเมตรจนอีกฝ่ายกระเด็นออกไปไกลราวกับรถถังที่กำลังพุ่งทะยานไม่มีผิด

            จากนั้นสยงต้าและกิ้งก่ากลายพันธุ์ก็เข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด!

            กรงเล็บอันแหลมคมเขี้ยวที่แหลมยาวล้วนเป็นอาวุธร้ายกาจของสัตว์ร่างยักษ์ทั้งสองพวกมันเอาแต่ผลัดกันรับผลัดกันสู้ ต่างฝากต่างกัดข่วนกันไม่หยุด!

            การต่อสู้ที่ดุเดือดของสัตว์ยักษ์ทั้งสองทำเอาผู้คนรอบข้างต่างก็ตกตะลึง!

            “กระจายตัวออกไปจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นซะ!”เชียนซือหยวนตะโกนลั่นพลางวิ่งเข้าไป

            “เซวี่ยเอ๋อร์เสี่ยวเหา พวกเธอถอยไปก่อน!” โอวหยางเผิงเฉิงก็วิ่งเข้ามาสมทบเช่นกัน

            แม้แต่เย่ชิงเฉิงเองก็วิ่งตามมาพร้อมกับปืนไรเฟิลรุ่นหยุนอิงก่อนจะพึมพำคำบางอย่างออกมา ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างอ่อนจางสาดส่องลงบนร่างของเชียนมู่เซวี่ย!

            นี่คือพลังของวาจาศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นทักษะพิเศษของเย่ชิวเฉิงและมันก็มีพลังรักษาอาการบาดเจ็บ

            เมื่อแสงสว่างสาดส่องลงมาเชียนมู่เซวี่ยก็รู้สึกว่าอาการปวดที่แขนทั้งสองข้างทุเลาลง แม้แต่อาการบาดเจ็บภายในก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วด้วย!

            “ขอบคุณค่ะ!”เชียนมู่เซวี่ยกล่าวขอบคุณเย่ชิงเฉิงเบาๆ

            เย่ชิงเฉิงยิ้มบางโดยไม่ได้เอ่ยตอบก่อนจะยกปากกระบอกปืนขึ้น

            ปัง!

            กระสุนนัดหนึ่งได้ยิงทะลุหัวของหนูตัวอ้วนที่กำลังจะกัดผู้คุ้มกันคนหนึ่งจนทะลุ

            แม้ว่ากิ้งก่ากลายพันธุ์จะมีขนาดใหญ่โตแต่ตอนนี้มันกำลังต่อสู้กับสยงต้าอย่างดุเดือดอยู่สัตว์ยักษ์ทั้งสองกลิ้งตลบไปมาอยู่บนพื้น จึงทำให้ทหารยามหลายคนที่ถือปืนอยู่ในมือรวมถึงเย่ชิงเฉิงไม่กล้าเหนี่ยวไก เพราะหากพลาดเป้าไปโดนสยงต้าเข้า นั่นก็เท่ากับว่าโจมตีพวกเดียวกันและช่วยเหลือศัตรูทางอ้อม

            หลังจากที่ผู้คนรอบข้างกระจายตัวออกไปเชียนซือหยวนที่เห็นว่าสยงต้าเริ่มเสียเปรียบก็มีแววตาเหี้ยมเกรียม เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มีก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาจากนั้นก็ฟันมีดสั้นพลังงานระดับเหล็กดำที่ถูกถังฮ่าวพัฒนาแล้วสองครั้งเข้าที่หางอันแหลมคมราวกับหนามแหลมของกิ้งก่ากลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว!

            เชียนซือหยวนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเพราะแม้แต่กระสุนปืนไรเฟิลธรรมดาก็ยังยากที่จะแทงทะลุผิวหนังที่ราวกับเกราะของกิ้งก่าร้ายได้ทว่าพอเจอเข้ากับมีดสั้นพลังงานเล่มนี้แล้ว มันกลับเปราะบางยิ่งกว่ากระดาษบัดนี้ผิวหนังของมันก็ไม่ต่างอะไรจากหนังหมูที่ถูกคมมีดกรีดผ่าน

            ฉัวะ!

            มีดสั้นพลังงานกรีดผ่านหางอันแข็งแกร่งของกิ้งก่าร้ายจนทิ้งรอยแผลยาวเป็นคืบเอาไว้!

            แม้ว่าพอเทียบกับร่างกายที่ใหญ่โตของกิ้งก่าร้ายแล้วบาดแผลนี้จะเล็กจ้อยก็ตามแต่มันก็ทำให้เชียนซือหยวนกับโอวหยางเผิงเฉิงที่อยู่ข้างๆ และเชียนมู่เซวี่ยที่อยู่ไม่ไกลออกไปตาเป็นประกาย

            ตราบใดที่สามารถทำร้ายมันได้ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วยิ่งพวกเขามีจำนวนมากกว่าด้วย หากทุกคนรุมโจมตีละก็เช่นนั้นพวกเขาก็มีโอกาสสูงที่จะสังหารกิ้งก่าร้ายตัวนี้ได้

            ขณะที่เชียนซือหยวนกำลังจะฟันมันอีกครั้งจู่ๆ เขาก็สังหรณ์ใจร้ายขึ้นมาก่อนจะรีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว

            ฟ้าว!

            หางของกิ้งก่าร้ายได้ฟาดผ่านหัวของเขาไปราวกับแส้เหล็กเส้นหนึ่งที่สะบัดฟาดมา

            ระหว่างนี้โอวหยางเผิงเฉิงก็พุ่งเข้ามาหาและได้กวัดแกว่งมีดสั้นพลังงานในมือออกไปอย่างรวดเร็ว

            ฉัวะ!

            เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเวลานี้ก็ได้ทิ้งรอยแผลลึกไว้ที่เอวของกิ้งก่าร้าย!

            โฮก!

            กิ้งก่าร้ายคำรามลั่นด้วยความโกรธ!ก่อนจะกระโจนออกไปอย่างแรง จนสยงต้าที่ยืนอยู่เซถอยหลังไปหลายก้าว

            กิ้งก่าร้ายพอหลุดจากการยื้อยุดของสยงต้าแล้วมันก็หันหัวอันใหญ่โตมาพร้อมกับจับจ้องไปทางโอวหยางเผิงเฉิงด้วยความเกรี้ยวกราดโอวหยางเผิงเฉิงพอถูกจ้องมองด้วยสายตาเช่นนี้แล้วก็อดที่จะรู้สึกเสียวสันหลังไม่ได้จึงรีบถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว!

            ทว่าการเคลื่อนไหวของกิ้งก่าร้ายกลับรวดเร็วยิ่งกว่า

            ฟิ้ว!

            ลิ้นยาวพุ่งออกไปราวกับแส้และมันก็พุ่งตรงไปที่โอวหยางเผิงเฉิงทันที!

            โอวหยางเผิงเฉิงตกตะลึงเขาทำได้เพียงแค่ยกมีดสั้นพลังงานขึ้นต้านรับลิ้นยาวนั้นโดยสัญชาตญาณ!

            เขาไม่ได้ใช้มีดฟาดฟันออกมาเพราะยังไม่ทันได้ตวัดมีดออกไป ลิ้นของกิ้งก่าร้ายก็พุ่งเข้ามาใกล้แล้ว

            ฉัวะ!

            ลิ้นยาวได้เลื่อนผ่านคมดาบอันแหลมคมไปก่อนจะถูกตัดขาดออกเป็นสองท่อน วินาทีต่อมาลิ้นทั้งสองข้างที่ขาดออกจากกันก็ทุ่มเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างของโอวหยางเผิงเฉิงราวกับค้อนหนักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว!

            โชคดีที่มีดสั้นพลังงานของเขาได้ตัดลิ้นของกิ้งก่าร้ายออกเป็นสองท่อนความเจ็บปวดรุนแรงนี้ทำให้พละกำลังของมันลดลงไปครึ่งหนึ่ง หาไม่แล้วต่อให้ตัดผ่าออกเป็นสองท่อนได้ก็ตามแต่ไหล่ของโอวหยางเผิงเฉิงก็ต้องแหลกละเอียดและไม่ใช่แค่บวมแดงและเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่แน่

            กิ้งก่าร้ายกำลังจะพุ่งตัวเข้ามาด้วยขาเล็กๆทั้งสี่ข้าง!

            “ปังปัง ปัง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น!

            ในเวลานี้สยงต้าได้ถอยห่างออกไปหลายเมตรแล้วจึงทำให้เหลือเพียงกิ้งก่าร้ายตัวเดียว พอเห็นดังนั้นเหล่าทหารยามที่มากประสบการณ์ทั้งหลายที่อยู่รอบๆจึงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้เสียเปล่า!

            ยิ่งไปกว่านั้นโอวหยางเผิงเฉิงยังเป็นหัวหน้าคนใหม่ของฐานที่มั่นว่านตะวันตกด้วย

            เชียนซือหยวนที่เป็นผู้นำกับโอวหยางเผิงเฉิงที่เป็นหัวหน้าหน่วยคุ้มกันต่างก็ออกไปต่อสู้ด้วยตัวเองจึงเป็นการปลุกขวัญและกำลังใจให้กับผู้คนของหน่วยคุ้มกันคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี

            ปัง!ปัง! ปัง!

            กระสุนนับไม่ถ้วนได้กราดยิงเข้าใส่ร่างกายที่ใหญ่โตของกิ้งก่าร้าย!

            ทว่ากระสุนส่วนใหญ่กลับทิ้งรอยแผลเล็กๆไว้บนร่างกายของมัน!

            มีเพียงกระสุนปืนไรเฟิลของเย่ชิงเฉิงเท่านั้นที่สามารถสร้างบาดแผลขนาดเท่ากำปั้นไว้บนร่างกายของกิ้งก่าร้ายได้!

            กิ้งก่าร้ายโกรธจัด!

            มันหันหัวอันใหญ่โตกลับมาจ้องเขม็งไปทางเย่ชิงเฉิงจากนั้นมันก็พุ่งเข้าหาเย่ชิงเฉิงด้วยร่างกายที่ใหญ่โต ราวกับรถถังคันใหญ่ที่ขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูง

            “เจ้าเดรัจฉานตายซะเถอะ!” จูเฟิงพุ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนลั่น ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนพกอินทรีเพลิงในมืออย่างรวดเร็ว!

            กระสุนทั้งห้านัดได้อัดยิงเข้าที่หัวอันใหญ่โตที่เต็มไปด้วยเกล็ดแข็งของกิ้งก่าร้ายไปทั้งหมด!

            กระสุนนัดแรกทำให้เกล็ดของมันปริแตกกระสุนนัดที่สองเจาะทะลุเกล็ดของมัน ส่วนกระสุนอีกสามนัดที่ตามมาก็ทะลุทะลวงหัวของกิ้งก่าร้ายจนเกิดเป็นรูขนาดเท่าชาม!

            ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้กิ้งก่าร้ายรู้สึกถึงวิกฤติ!

            กรงเล็บที่เต็มไปด้วยเมือกได้ยื่นออกมาตะกุยพื้นอย่างรวดเร็วตอนที่เย่ชิงเฉิงกำลังจะลั่นไกปืนอีกครั้ง พื้นดินใต้เท้าของกิ้งก่าร้ายก็กลายเป็นทรายที่อ่อนนุ่มก่อนที่ร่างกายอันใหญ่โตและเรียวยาวของมันจะมุดดำลงไปในดิน และหายไปในพริบตา!

            ปัง!

            กระสุนปืนพุ่งทะลุพื้นดินก่อนจะมีเสียงระเบิดดังขึ้น

            “กระจายกำลังออกไป!รีบกระจายออกไปเร็ว!” เชียนซือหยวนหน้าซีด กิ้งก่าร้ายตัวนี้สามารถดำดินได้หรือเนี่ยคราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว!

    คล้ายกับเรื่องระบบจักรพรรดิแห่งวันสิ้นโลก-วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด 【จบ】 ที่คุณอ่าน