บทที่ 15
พาสามีไปโรงพยาบาล
หลังจากที่จบเื่ราวจากบ้านหนิงหนิงเหมยจูและครอบครัวจึงกลับมาที่บ้านโดยไม่สนใจเลยว่าหลังจากที่หมอมาตรวจแล้วหนิงฮวนจะเป็ยังไงขอเพียงแค่หลังจากนี้บ้านหนิงจะไม่มายุ่งหรือมาวุ่นวายกับพวกเธออีกก็พอ
"แม่กับน้องนอนที่ห้องนี่นะคะ บ้านอาจจะคับแคบไปหน่อยรอบ้านใหม่สร้างเสร็จก็คงสบายขึ้น" หนิงเหมยจูเมื่อกลับมาถึงบ้านเธอหอบเอาของใช้ของตัวเองมาไว้ที่ห้องของสามีเพราะบ้านนี้มีเพียงแค่สองห้องเท่านั้นเธอตั้งใจว่าจะสร้างบ้านหลังใหญ่และหลังจากที่พาสามีไปหาหมอเธอคงต้องหาเงินเสียที
"ไม่เป็การรบกวนลูกกับลูกเขยใช่ไหมเหมยจู"ฟู่เจียจิ่นยังคงมีความรู้สึกเกรงใจแค่เห็นของมากมายในห้องนี้ก็รู้แล้วว่าลูกสาวกับลูกเขยนั้นแยกห้องกันนอน
"ไม่เลยครับแม่ยาย ไม่รบกวนเลย แม่ยายและฮุ่ยหมิน อยู่ให้สบายใจเถอะครับเราครอบครัวเดียวกัน" ตงซีเฉินยิ้มให้
"จริงค่ะคุณยาย หนูจะได้มีคุณยายและคุณน้าเหมือนคนอื่นแล้วคุณยายอยู่กับเสี่ยวลู่ที่นี่นะ"เสี่ยวลู่ตัวน้อยดีใจมากที่เธอมีครอบครัวใหญ่เหมือนคนอื่นเสียทีเด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งบนตักของยายด้วยท่าทางน่าเอ็นดูจนฟู่เจียจิ่นต้องอุ้มขึ้นมานั่งเพราะกลัวว่าหลานสาวตัวน้อยกลิ้งตกเก้าอี้ไปเสียก่อนเสี่ยวลู่ซุบซิบคุยบางอย่างกับยาย ฟู่เจียจิ่นได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยที่แท้หลานสาวคนนี้น่ารักและรู้ความไม่น้อย ช่างน่าเอ็นดูนัก
"เหมยจู แม่ว่าแม่จะไปขอจัดสรรที่ดินตรงพื้นที่ข้างๆ บ้านลูกดีไหมเราสร้างตรงที่ใหม่ตรงนั้นพอสร้างเสร็จเราค่อยทุบบ้านหลังนี้ทิ้งแล้วทำเป็พื้นที่เดียวกันหากสร้างตรงนี้เลยแล้วเราจะไปพักกันที่ไหน ลูกกับลูกเขยว่ายังไง"ฟู่เจียจิ่นบอกกับลูกสาว หากสร้างบ้านใหม่จริงๆพื้นที่ตรงนี้คงต้องทุบบ้านเดิมทิ้งก่อน
"หัวหน้าหมู่บ้านจะยอมเหรอแม่"
"ยอมสิอย่าลืมว่าแม่ก็เป็ชาวบ้านและมีทะเบียนที่ขึ้นตรงกับหมู่บ้านแห่งนี้ตอนนี้แม่หย่าขาดกับหนิงฮวนแล้ว แม่สามารถขอพื้นที่สร้างบ้านใหม่ได้"
"แต่ไม่ว่ายังไงเราต้องอยู่ด้วยกันนะคะแม่หนูไม่ยอมให้แม่กับน้องต้องอยู่ไกลจากหนูอีกแล้วนอกเสียจากฮุ่ยหมินจะสอบเข้ามหาลัยได้หนูจึงยอมให้น้องย้ายไปอยู่ที่อื่น"
"แม่ก็ยังอยู่ด้วยกันกับลูกนี่แหละ เพียงแค่จะไปขอที่ดินมาสร้างบ้านในเมื่อมันเป็สิทธิ์ของเรา เราจะเสียสิทธิ์ทำไม ฮุ่ยหมินไปกับแม่เสี่ยวลู่ไปกับยายไหมลูก" ฟู่เจียจิ่นถามหลานสาวตัวน้อยที่นั่งอยู่ในตักส่วนเื่ที่ดินสร้างบ้านนั้นมันเป็สิทธิ์ของเธอที่จะได้รับเธอไม่ยอมที่จะเสียสิทธิ์ตรงนี้ไปหรอก เสี่ยวลู่พยักหน้าหงึกหงักตอนนี้ยายไปไหนเธอไปด้วยรวมถึงน้าฮุ่ยของเธอ
"น้าฮุ่ยอุ้มหนูหน่อย โอ๊ะ หนูลืมว่าน้าฮุ่ยยังาเ็"เสี่ยวลู่อยากไปแต่ปวดขาไม่อยากเดิน
"น้าอุ้มได้ ไม่เจ็บหรอกตัวเสี่ยวลู่นิดเดียวเอง แต่ถามหน่อยว่าทำไมถึงเรียกน้าว่าน้าฮุ่ยทั้งๆที่น้าชื่อฮุ่ยหมิน" หนิงฮุ่ยหมินไม่เข้าใจเขาจะถามั้แ่ที่หลานสาวเรียกเขาว่าน้าฮุ่ยเฉยๆ แล้วแทนที่จะเรียกน้าฮุ่ยหมิน
"ยาวหนูี้เีเรียก คิกคิก" เสี่ยวลู่พูดจบก็หัวเราะคิกคิกทำเอาทุกคนหัวเราะตามเพราะคำตอบของเด็กน้อย
จากนั้นฟู่เจียจิ่นหนิงฮุ่ยหมินจึงพาเสี่ยวลู่ไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อที่จะขอจัดสรรที่ดินสร้างบ้าน
เมื่อทุกคนไปแล้วหนิงเหมยจูจึงอุ้มสามีกลับเข้ามาในห้องเพราะตอนนี้ของในห้องกองเต็มไปหมดเลยเอารถเข็นเข้ามาไม่ได้
"เหมยจูน้องเอากล่องในตู้เสื้อผ้าให้พี่หน่อยได้ไหม"ตงซีเฉินยื่นกุญแจส่งให้หนิงเหมยจูรับมาและเดินไปไขตู้เสื้อผ้าที่ไม่มีเสื้อผ้านอกจากกล่องเหล็กใบน้อยที่มีอยู่กล่องเดียวจากนั้นจึงเอามายื่นให้สามีและเธอก็นั่งพับเสื้อผ้าของตัวเองต่อโดยไม่สนใจกล่องที่สามีกำลังถืออยู่
ตงซีเฉินมองภรรยาที่ยื่นกล่องมาให้ส่วนเธอกลับไปนั่งทำงานของตัวเองโดยไม่สนใจหรือคิดที่จะถามชายหนุ่มมองภรรยาไม่วางตาก่อนจะเรียกให้เธอเข้ามาหาใกล้ๆ "เหมยจูมานี่"
หนิงเหมยจูเงยหน้ามองสามีก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อย่างที่เขา้า"พี่มีอะไรหรือเปล่า"
"พี่ให้ ต่อไปนี้ทุกอย่างในบ้านพี่ยกให้น้องดูแลทั้งหมดส่วนเงินในนี้เอาไปเป็ค่าใช้จ่ายในบ้านเถอะอาจจะไม่มากมายแต่นี่เป็เงินเก็บของพี่ทั้งชีวิต พี่ยกให้เราดูแล"
หนิงเหมยจูรับกล่องมาเปิดดูก็เจอเงินอยู่ในกล่องจากนั้นจึงเอาออกมานับดูอาจจะน้อยสำหรับคนมีเงินแต่สำหรับชาวบ้านเงินนี้สามารถทำให้อยู่ได้หลายปีอย่างไม่ลำบากเพราะเธอนับได้มันเกือบหนึ่งพันห้าร้อยหยวนเธอจึงมองหน้าสามีด้วยความสงสัยทำไมถึงกล้าเอามาให้เธอดูแล
"เอาไว้เป็ค่าสร้างบ้านและค่าหมอของพี่รวมถึงค่าใช้จ่ายต่างๆหากพี่มีโอกาสหายพี่จะหาเงินให้ได้มากกว่านี้ พี่ไม่ยอมให้ลูกและภรรยาพี่ลำบากหรอกต่อให้จะต้องนั่งรถเข็นไปตลาดชีวิตพี่ก็ต้องทำให้ตัวเองมีประโยชน์และไม่เป็ภาระของทุกคนถึงแม้พี่จะไม่รู้ว่าน้องรู้ได้ยังไงว่าพี่ฝืนและลากตัวเองไปดูแลน้องกับเสี่ยวลู่แต่พี่เชื่ออย่างหนึ่งว่าเหมยจูคนนี้ไม่มีทางทิ้งพี่และลูกไปไหนแน่นอนพี่เชื่อแบบนั้น"
ตงซีเฉินนั่งพิงเตียงเขาใช้มือลูบหัวภรรยาด้วยความรู้สึกเป็สุขก่อนหน้านี้ที่เขาไม่เอาเงินให้กับภรรยาทั้งหมดเพราะเขาไม่เคยเชื่อใจเธอเลยแต่หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอต่อไป
"ขอบคุณมากนะคะ" หนิงเหมยจูมองสามีด้วยรอยยิ้ม
วันต่อมาหนิงเหมยจูและตงซีเฉินเตรียมที่จะเดินทางเข้าอำเภอเช้านี้เธอเดินทางด้วยเกวียนรับจ้างทั่วไป ขากลับค่อยเหมาเกวียนกลับมาก็แล้วกันเมื่อวานเธอลืมบอกน้องชายให้ไปว่าจ้างเหมาเกวียนไว้วันนี้หนิงฮุ่ยหมินจึงได้เข้าอำเภอไปกับพี่สาวด้วย อีกอย่างคือ้าไปซื้อของใช้ส่วนตัวของเขาและแม่ส่วนฟู่เจียจิ่นและเสี่ยวลู่ขอเป็คนเฝ้าบ้านเองเพราะที่บ้านตอนนี้มีสินเดิมของเธออยู่
เมื่อเข้ามาถึงในอำเภอหนิงเหมยจูจึงบอกให้น้องชายไปซื้อของส่วนเธอนั้นจะพาสามีไปโรงพยาบาลสองพี่น้องจึงได้แยกกันไปคนละทาง การที่หนิงเหมยจูนั้นเข็นรถพาสามีเดินไปตามทางที่จะไปโรงพยาบาลนั้นมีชาวบ้านหลายคนมองด้วยความสนใจ ก่อนจะมีป้าคนหนึ่งกล้าที่จะเดินเข้ามาถาม
"เดี๋ยวก่อนทั้งสองคน ป้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"ป้ามีอะไรหรือเปล่า" หนิงเหมยจูหยุดเดินและได้ถามกลับ พลางคิดในใจว่าเธอมาสร้างศัตรูถึงที่นี่เลยเหรอ
"คือป้าจะถามว่ารถเข็นคันนี้หนูซื้อมาจากไหน"
"ป้าอยากได้เหรอคะ" หนิงเหมยจูดูสีหน้าป้าคนนี้เหมือนสนใจในเก้าอี้เธอจึงถามเพื่อจะได้รู้ว่าจะต้องขายยังไง
"ใช่ ลูกชายป้าประสบอุบัติเหตุเดินไม่ได้ ป้าเคยสั่งเขาทำรถเข็นที่มีล้อแต่ไม่ได้ดูแข็งแรงและสะดวกน่าใช้แบบนี้"เธออยากได้จริงๆ ต่อให้แพงแค่ไหนเธอก็ยากซื้อไปให้กับลูกชายคนรองเขาจะได้ไม่ต้องมีชีวิตที่หดหู่แบบนี้อีก
"ฉันตอบป้าไม่ได้ว่าซื้อที่ไหน แต่ถ้าป้าอยากจะได้ ฉันพอจะหาให้ได้ค่ะแต่ราคามันออกจะแพงสักหน่อยนะคะ" หนิงเหมยจูไม่รู้ว่าที่นี่ขายยังไงที่สำคัญไม่รู้ว่าที่ไหนขาย ในเมื่อรถเข็นคันนี้เธอเอามาจากยุคของเธอตงซีเฉินอยากช่วยภรรยาหาเงินเขาจึงใช้มือตัวเองเข็นล้อใหญ่ทั้งสองข้างเพื่อให้ป้าคนนี้เห็นว่ามันสะดวกสบายแค่ไหนเมื่อเธอเห็นตงซีเฉินเข็นรถด้วยตัวเองดวงตาเธอจึงเป็ประกายก่อนจะเสนอราคาให้อย่างสูงลิ่ว
"ห้าร้อยหยวน ป้าให้ห้าร้อยหยวนหนูหาให้ป้าได้ไหม"
*********************
1K
