ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

วันต่อมา

แววก็เดินไปมหาวิทยาลัยเหมือนกับทุกวันแต่ตอนนี้ที่แยกกับคนอื่นๆเธอไม่ได้ไปที่คณะทันทีแต่ยืนรอพลอยก่อนเพราะกลัวว่าถ้าพลอยเข้าไปคนเดียวอาจจะโดนดักเล่นได้

“แวว”พลอยทักเมื่อมาถึง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปที่ตึก

พอขึ้นมาห้องเรียนก็มองไปรอบๆตอนนี้เพื่อนในห้องก็มากันเกือบๆจะครบแล้วแต่ยังไม่เห็นกุ้ง

“ไอ้แววแกอัดพวกไอ้กี้จากการแสดงหรอ”เพื่อนหลายคนเข้ามาถาม แววจำได้ว่าเป็นพวกเพื่อนๆที่ทำงานกับพลอยอยู่บ่อยๆ

“ใช่ ทำไมหละ"แววถามกลับ

“แม่มันเป็นอาจารย์ถึงเทอมนี้จะไม่มีเรียนด้วยเหมือนเทอมก่อนแต่ไม่กลัวหรอวะว่าถ้าต้องเรียนด้วยแม่มันจะแกล้งเอา”เพื่อนคนนึงถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่…ถ้าแกล้งฉันก็มีวิธีเอาตัวรอด”แววตอบอย่างไม่คิดมาก

แกล้งหรอเหอะ แววไม่คิดว่ายัยอาจารย์นั่นจะยังเป็นอาจารย์อยู่ได้หลังจากเรื่องนี้จบด้วยซ้ำ

เพื่อนหลายคนมองหน้ากันทันทีเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

“งั้นแกต้องช่วยดูไอ้พลอยนะ แกรู้เรื่องที่มันโดนพวกไอ้กี้เล่นงานใช่เปล่า”ในที่สุดก็มีคนพูด พวกเธอรู้แค่เรื่องที่แววไปทีเรื่องกับพวกกี้มาแต่ไม่รู้รายละเอียดเลยคิดว่าถ้าแววไม่กลัวก็อยากจะฝากให้ดูพลอยด้วย

“พวกแกรู้แต่ไม่ช่วยมันหรอวะ”พอได้ยินแววก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ถ้าเป็นเพื่อนคนละกลุ่มไม่อยากมีปัญหาก็พอเข้าใจ แต่นี่เป็นเพื่อนที่ทำงานด้วยกันบ่อยๆรู้ว่าพลอยโดนแกล้งแต่ไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ

“ไม่ใช่ไม่ช่วย ไอ้เดียร์เคยพยายามช่วยแล้วแต่แค่ไปดึงตัวไอ้พลอยออกมาแล้วก็ด่าพวกไอ้กี้เทอมก่อนที่เรียนกับอาจารย์ยุแม่มัน แม่งให้Cเลยนะแถมยังคาดโทษอีกว่าถ้าเจออีกก็จะได้Cอีกแล้วใครจะกล้าวะ”อาจจะฟังดูไม่ได้ร้ายแรงอะไรเพราะไม่ได้ถึงขนาดตก แต่สำหรับที่ครอสซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยอันดับ1การได้Cหรือเกรด2.00เนี่ยมันเรื่องใหญ่สำหรับคนที่ตั้งใจเรียนพอสมควรเลยสำหรับที่นี่การได้Cมามันเสี่ยงจะไม่ได้เกียร์ตินิยม

“ขอโทษนะพลอย”พอเล่าจบหลายคนก็มองไปที่พลอยด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ”อย่างน้อยพวกนี้ก็ยังคอยให้กำลังใจแล้วก้ช่วยเรื่องงานเธอ

“เออๆเดี๋ยวฉันจัดการเรื่องพลอยเอง แล้วนี่รู้เรื่องไอ้กุ้งด้วยใช่มั้ย”แววตอบแล้วก็ถามกลับ

“รู้”

แววทำหน้าเบื่อโลกเลยก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สังเกตุเรื่องพลอยเท่าไหร่เพราะเทอมก่อนเธอยังเห่อสาวๆในบ้านอยู่ พึ่งมาสังเกตุเอาก็ตอนเจอในร้านเหล้านั่นแหละ

ก็นะจริงๆสาวๆในบ้านก็ไม่ได้ด้อยกว่าพลอยเท่าไหร่ บางคนสวยกว่าด้วยซ้ำ

“คือเอ่อเราไม่อยากมีเรื่องแต่ถ้าพอจะช่วยอะไรได้ก็บอกนะ”เพื่อนคนนึงพูด แววจำได้ว่าเป็นคนที่เกือบจะเอาเรื่องแอลที่ไปกระชากผมพลอยวันก่อนแต่โดนเพื่อนลากออกมา

“เดี๋ยวไอ้กุ้งมาขวางคนอื่นอย่าให้มายุ่งแล้วกัน”แววตอบกลับ ไม่อยากมีปัญหาแต่แค่กันคนอื่นออกหวังว่าจะทำได้นะจะทำได้นะ

หลังจากนั้นแววก็รอดูว่ากุ้งจะซื้ออาหารเช้ามาตามที่เธอสั่งรึเปล่า และผลก็คือไม่ได้ซื้อ ไม่ต่างจากที่เธอคิด

กุ้งมาห้องเรียนแทบจะพร้อมๆกับอาจารย์เลย เธอคิดว่าถ้ามาพร้อมอาจารย์แล้วพอจบคาบเรียนรีบลุกออกไปพร้อมๆกับอาจารย์ก็จะรอดไปได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้แววไม่สนใจอาจารย์อีกแล้ว

“กุ้งฉันสั่งว่าไง”แววลุกพรวดไปหากุ้งทันทีที่มาถึงแถมยังตวาดเสียงดังลั่นทำให้เพื่อนหลายคนสะดุ้ง อาจารย์ที่อยู่หน้าห้องก็ชะงัก 

ตอนเขารับเงินมาแล้วโดนบอกว่าอย่ายุ่งกับแวว ถ้าใครมีปัญหาปล่อยให้ไปฟ้องร้องกันเอาเองเรื่องถ้าเป็นข่าวค่อยหาวิธีไล่ออก เขาก็คิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแต่ไม่คิดว่าแววจะก่อเรื่องกลางห้องเรียนเลยคิดว่าอย่างมากก็ไปก่อเรื่องกันข้างนอกแล้วขอให้เขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสียอีก

แต่ถึงอย่างนั้นก็รับเงินมาแล้วขืนไปยุ่งมีหวังโดนแฉแน่ๆ ตรงกันข้ามถ้าไม่ยุ่งอย่างมากก็แค่โดนตำหนิว่าคุมเด็กไม่อยู่ แบบนี้ตัดสินใจไม่ยากเลย

“นักศึกษาอย่าเสียงดังสิ”อาจารย์หน้าห้องพูดยานๆออกมาอย่างเบื่อหน่าย

“แววนี่มันเวลาเรียนนะ”กุ้งพูด เธอคิดว่าแววไม่น่าจะกล้าทำอะไรต่อหน้าอาจารย์

พลั่ก  โครม

“ฉันถามก็ตอบ”แววตะคอกหลังจากถีบกุ้งที่นั่งอยู่จนหงายลงไปอยู่ที่พื้น เธอต่อให้อาจารย์ด่าเธอก็ไม่สนแล้ว เพราะหลังจากได้ยินเรื่องที่เพื่อนๆเล่ามันก็เกิดน้ำโหขึ้นมาจริงๆแล้ว

"ไอ้แววทำอะไรวะ"เพื่อนหลายคนสะดุ้ง แม่แต่กลุ่มเพื่อนที่คุยกับแววเมื่อครู่ก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าแววจะเล่นกุ้งกลางห้องเรียนที่อาจารย์อยู่ ยิ่งคนที่ไม่รู้เรื่องยิ่งแล้วใหญ่

“สองคนนี้มีเรื่องกันหรอ”หลายคนก็ถามแบบงงๆ

“อาจารย์ช่วยด้วย ไอ้แววมันจะซ้อมหนู”กุ้งที่หมดทางเลือกแล้วเลยตะโกนขอความช่วยเหลือจากอาจารย์หน้าชั้นแทน

“แววอย่าวิ่งชนเพื่อนล้มแล้วเห็นมั้ย”

….เงียบกริบครั้งนี้แม้แต่แววยังเผลอหันไปมองอาจารย์

วิ่งตรงไหนถีบเห็นๆ

อานุภาพเงิน10ล้านนี่ไม่เลวเลย 

“เอ้อคอมผมมันเป็นอะไรไม่รู้เดี่ยวผมไปให้ฝ่ายไอทีเขาดูให้นะตอนนี้นั่งกันเงียบไปอย่าเสียงดังหละ”พอพูดจบอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปเฉยๆพร้อมกับโน๊คบุ๊คในมือที่อ้างว่าเสีย

ดูแล้วแววไม่หยุดแน่ๆอาจารย์ที่รู้ว่าทำอะไรไม่ได้เลยชิ่งออกจากห้องก่อนดีกว่า

ทำเอาเพื่อนๆในห้องเหวอเลย 

“ฉันถามว่าฉันสั่งแกว่าไง”เมื่ออาจารย์ออกไปแล้วแววก็หันกับมาถามกุ้งเสียงเครียด

“ฉันไม่มีเงินเลยไม่ได้ซื้อ พวกกี้ก็ไม่ยอมออกเงิน”เมื่อไม่มีทางเลือกกุ้งเลยต้องตอบเสียงเครียด อาจารย์เล่นออกจากห้องไปแบบนี้ แววจะทำอะไรเธอบ้างก็ไม่รู้

“งั้นหรอ”แววพูดจบก็ล้วงหากระเป๋าตังในตัวของกุ้ง

“กระเป๋าตังอยู่ไหน”

“ไม่”กุ้งพยายามปัดจนแววเริ่มรำคาญ

เพี๊ยะๆ

พอมากๆเข้าเธอฟาดมือใส่หน้าของกุ้งไม่ยั้ง จนเธอเริ่มร้องไห้ออกมา

“เฮ้ยเกินไปแล้วห้ามเร็ว”เพื่อนคนนึงที่ดูอยู่ทนไม่ได้แล้วก็พยายามจะเข้าไปห้าม มีหลายคนเห็นก็จะเข้าไปช่วยแต่ว่า

“ไม่ต้องมันเรื่องของแววกับกุ้งนะอย่าไปยุ่งเลย”ดันมีคนกลุ่มนึงขวางเอาไว้ พวกเพื่อนของพลอยที่แววขอให้กันคนอื่นออกไปนั่นเอง

“จะบ้าหรอไอ้แววมันตบไม่ยั้งเลยนะ”

“เออหนะเชื่อฉันอย่าไปยุ่ง”

“นี่คืออย่างนี้นะ…ใช่มั้ยพลอย”

เพื่อนกลุ่มนั้นเริ่มเล่าเรื่องที่พลอยโดนทำร้ายอยู่ทั้งเทอม 

“ระเรื่องจริง”เสียงเบาๆของพลอยดังออกมาแต่ทุกคนก็ได้ยินชัดเจน ก่อนหน้านี้พลอยไม่กล้า แล้วก็ไม่สามารถขอให้ใครช่วย แต่ตอนนี้แววกำลังช่วยเธออยู่ทั้งๆที่เธอบอกว่าไม่ต้องด้วยซ้ำถ้าเธอไม่ยอมพูดคนอาจจะคิดว่าแววกับเพื่อนๆที่กำลังช่วยเธอโกหก เพราะงั้นเธอต้องพูด

พอได้พูดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องกั๊กอีกเธอค่อยๆเล่าออกมาทีละนิดๆจนหมด 

พอเล่าจบน้ำตาของพลอยซึมออกมาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น เธอไม่สู้คนไม่ได้หมายความว่าไม่แค้น

มีบางคนที่พอรู้อยู่แล้วแต่ไม่อยากยุ่งก็เดินถอยออกมา

ส่วนคนที่ไม่รู้มาก่อนแล้วพยายามจะช่วยห้ามแววที่ทำร้ายกุ้งอยู่ก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเกิดแบบนั้นกับคนที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยของพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่รู้เลย

สุดท้ายก็เลยไม่มีใครเดินเข้าไปห้ามเลยสักคน

“ฮืออ ขอโทษหยุดเถอะฉันจะไม่ทำอีกแล้ว”ตอนนี้กุ้งได้แต่ร้องออกมาอย่างสิ้นหวังหลังจากโดนแววตบจนเจ็บหน้าไปหมด ตอนนี้ไม่มีใครช่วยอะไรเธอได้มีแต่ต้องขอให้แววหยุดเองเท่านั้น

“กระเป๋าเงินอยู่ไหน”

“อยู่ในเป้”กุ้งตอบทั้งน้ำตา

แววเดินไปค้นแล้วก็เจอประเป๋าตังของกุ้งพอเปิดออกมาก็พบว่ามีอยู่แค่200เท่านั้น

“นี่..แบบนี้ไม่เกินไปหรอ”มีคนถามขึ้นมาด้วยความสับสน เพราะยังคิดว่าการที่แววทำร้ายกุ้งแบบนี้ยังไงมันก็ไม่ถูก

“ถึงกุ้งจะทำแบบนั้นก็น่าจะหาวิธีจัดการตามกฏนะ มันต้องมีวิธีสิ”ผู้หญิงคนเดิมพูดอีก

ดูเหมือนว่าถึงแม้คนส่วนใหญ่จะไม่เข้ามายุ่งแต่ก็ยังจะมีคนโลกสวยอยู่สินะ

ครั้งนี้แววเลือดขึ้นหน้า

“พลอยเทอมก่อนอาหารเช้าของ4คนที่เธอซื้อรวมแล้วเสียไปเท่าไหร่”แววที่ได้ยินก็หันไปถามพลอย

“น่าจะเกือบหมื่น”พลอยตอบเธอต้องซื้ออาหารเช้าให้พวกนั้น4คนกินเกือบทุกวันตลอดเทอมที่แล้วถึงวันเดียวอาจจะไม่ได้ดูมากอะไรแต่พอรวมกันแล้วก็ถือว่าเยอะทีเดียว